Αναψε μια λαμπάδα στη Ζαν ντ’ Αρκ και τον πυροβόλησε πίσω από την κουρτίνα

Ο πατέρας του ήταν γραφέας σε δικαστήριο της Ρενς, η μητέρα του είχε κλειστεί σε άσυλο φρενοβλαβών όταν αυτός ήταν δύο ετών. Ο Ραούλ Βιλέν φοβάται τις γυναίκες, στα 29 του παραμένει παρθένος. Αποτυχημένος φοιτητής αρχαιολογίας στη Σχολή του Λούβρου, έχει προσεγγίσει τους ακροδεξιούς φοιτητές της Ενωσης Νέων Φίλων της Αλσατίας – Λωρραίνης. Πιστεύει ότι έχει επιφορτιστεί με πατριωτική αποστολή. Αρχικά είχε σκεφτεί να σκοτώσει τον γερμανό Κάιζερ, τον Γουλιέλμο Β΄ ή τον γάλλο υπουργό Οικονομικών Ζοζέφ Καγιό. Αλλά βρίσκει καλύτερο στόχο: τον Ζαν Ζορές, που κηρύσσει την ειρήνη μέσα από τις σελίδες της καταραμένης του εφημερίδας « Humanité». Στις 31 Ιουλίου 1914, ενώ ο Ζορές δίνει την τελευταία του μάχη εναντίον του πολέμου, ο Βιλέν κόβει τα μαλλιά του, αγοράζει καινούργια παπούτσια για περπάτημα, ανάβει μια λαμπάδα στην Ιωάννα της Λωρραίνης, προσφέρει στον εαυτό του, παρότι άφραγκος, ένα πλούσιο γεύμα και έπειτα ξεκινά πεζή να συναντήσει το θύμα του. Βλέπει τον Ζορές πίσω από τις λευκές κουρτίνες του Café du Croissant, στην οδό Μονμάρτρης. Πυροβολεί και τον σκοτώνει. «Είναι σωστό να δίνεις τη ζωή σου για την τιμωρία ενός προδότη» δηλώνει. Θα περιμένει τη δίκη του στη φυλακή για πέντε ολόκληρα χρόνια. Τελικά, έπειτα από έξι ημέρες ακροαματικής διαδικασίας, οι ένορκοι θα τον αθωώσουν, κρίνοντας ότι επρόκειτο για ένα έγκλημα πάθους, με κίνητρο την αγάπη για την πατρίδα. Ο Βιλέν ζει περιπλανώμενος, θέλει να φτάσει στην Ταϊτή, σταματά σε ένα χωριό της Ιμπιθα, θα γίνει γνωστός ως «ο τρελός του λιμανιού». Το 1936 εισβάλλουν στο νησί οι ισπανοί Δημοκρατικοί. Ο Βιλέν τουφεκίζεται από τους αναρχικούς. Κανείς δεν έμαθε ποτέ αν γνώριζαν ποιον ακριβώς σκότωσαν.