Τρικυμία στην καρδιά μου έχεις φέρει τρομερή

Η Παρασκευή το βράδυ – Παναγίτσα μου! – μου ετοίμασε με δάκρυα τη βαλίτσα μου! Ναι βρε κουμπάρε, για την Παρασκευή τη γυναίκα μου λέω, που γιορτάζει σήμερα μεγάλη η χάρη της! Κλαίγοντας λοιπόν ετοίμασε τη βαλίτσα μου για τις διακοπές μας, επειδή για άλλη μια χρονιά δεν θα την πάω εκεί που θέλει. Οχι στη Μύκονο – αυτά περάσαν!  αλλά στην Πάτμο, γιατί τώρα εχει ταυτιστεί με την Μπαλατσινού και το όνειρό της είναι να κάνουν μαζί πιλάτες. Ετσι, κουμπαρούλη μου, κοινές ζωές, χωριστές βαλίτσες, αφού αυτό είναι το τελευταίο κάστρο αυτονομίας που μου έχει απομείνει. (Και κάτι άλλο, αλλά σιγά μην στο πω!). Αυτή η Αγία Παρασκευή που λες, εκτός από εκεί που είναι η ΝΕΡΙΤ, είναι και προστάτιδα της καλής όρασης. Κράτα επαφή, θα τη χρειαστώ! Διότι το τοπίο γύρω μου έχει αρχίσει να θολώνει επικίνδυνα. Από τους καπνούς του μαγικού ρεαλισμού και τον κουρνιαχτό που σήκωσε το ποδοβολητό της ουτοπίας. Εχεις πάρει χαμπάρι τι γίνεται στη Νάξο, όπου ο τηλεπαρουσιαστής, συγγραφέας και εμπειρικός ψυχολόγος Γρηγόρης Αρναούτογλου (φωτογραφία) βαφτίζει σήμερα τον γιο του – να του ζήσει! Της Αριάδνης! Και του Θησέα! Εχει ξεσηκωθεί το νησί διότι, σου λέει, θα έρθουν και χίλιοι διάσημοι νοματαίοι για το βαφτίσι. Και βγήκε στην τηλεόραση ο πρόεδρος ιδιοκτητών ενοικιαζόμενων δωματίων του νησιού και ούτε τα προσχήματα δεν κράτησε! Ολα τα είπε! Πόσο θα μείνει ο Ρέμος, πόσο κάνει το δωμάτιο του Κανάκη, τι θέα έχει η βεράντα του Λάτσιου, αν τρίζει ο σομιές της Μπεκατώρου. Μόνο αν το καζανάκι του λουτροκαμπινέ είναι χωστό ή εξωτερικό δεν άκουσα, αλλά δεν θα το βάλω και μαράζι.

Μεγάλο Σαββατοκύριακο λοιπόν το τρέχον!  Διότι, πλην των άλλων, έχουμε να γιορτάσουμε και τα σαράντα της Αννας Βίσση. Χρόνια στο τραγούδι, ανόητε! Τώρα ότι τα σαράντα της Βίσση συμπίπτουν με τα σαράντα της Μεταπολίτευσης να το εκλάβω ως συμπαντική σύμπτωση ή ως «κάτι θέλει να πει ο ποιητής αλλά δεν βρίσκει αφτί να το ακούσει»; Γι’ αυτό θα το προσπεράσω και θα σταθώ στον εορτασμό. Με την Κοντσίτα αντάμα θα τα σβήσουν τα κεριά (προσοχή μη λαμπαδιάσουν μούσι και εξτένσιον) και με συναυλία για κερασάκι στην τούρτα. Κι αν θέλεις τώρα εσύ να συμμετέχεις στον εθνικό εορτασμό, θα πρέπει να δώσεις 450 ευρώ ανά άτομο με υπόσχεση φαγητού και μια σαμπάνια στα τέσσερα. Στα 476 ο καθαρός, βασικός μισθός, σου μένουν και 26 να περάσεις τον μήνα. Αν δεν σου φτάνουν, να πάρεις το φτηνότερο εισιτήριο που κάνει 100, οπότε θα σου μείνουν 376 να περάσεις τον μήνα μπέικα. Ε, αν δεν σου φτάνουν ούτε τόσα ρε φίλε, αφενός μεν είσαι πολύ σπάταλος, αφετέρου να γιορτάσεις μόνο τα 40 της Μεταπολίτευσης που θα σου έρθει και τζάμπα!

Ενώ ο Νίκος Αλιάγας άλλο πράγμα! Γαλλικό! Αφουγκράζεται τη λαϊκή ανάγκη, κάνει τις φωτογραφίες του καρτ ποστάλ και τις πουλάει για να αγοραστεί ασθενοφόρο γι’ αυτούς που κάνουν το «να μην πω» τους παξιμάδι. Μπράβο του, λοιπόν, και επειδή οραματίζομαι τις ορδές που θα σπεύσουν να αγοράσουν τις καρτ ποστάλ του Αλιάγα, οπότε το ολοκαίνουργιο ασθενοφόρο το βλέπω από στιγμή σε στιγμή να είναι έξω από την πόρτα μου για να με παραλάβει, να σταθώ στον Παύλο Μουζουράκη που τραγούδησε στην παρουσίαση των καρτ ποστάλ. Ο κύριος «αν δεν ήμουν εδώ θα ήμουν κάπου αλλού πολύ καλύτερα», για να τιμήσει τη γαλλική κουλτούρα του φωτογράφου, τραγούδησε τη διασκευή που έχει κάνει στο εμβληματικό «Παντάμ». Με στίχους που λένε μεταξύ άλλων «Μαντάμ, τα γαμπάκια σας είναι ταμάμ… θα έπεφτε κάτω κι ο Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ». Κατάλαβες τώρα γιατί βιάζομαι να φύγω;