Η κατάρα της κλειστής Βουλής

Στα κοινοβουλευτικά χρονικά, όταν η Βουλή κλείνει πρόωρα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μην ξανανοίξει – ιδιαίτερα μάλιστα όταν στην κυβέρνηση βρίσκεται η ΝΔ. Συνέβη ήδη μία φορά τον Μάιο του 2009. Εκείνη τη χρονιά, οι σημερινοί πρωταγωνιστές Αντώνης Σαμαράς και Βαγγέλης Μεϊμαράκης βρίσκονταν στην περιφέρεια της τότε κυβέρνησης – ο πρώτος έχοντας αναλάβει μερικούς μήνες νωρίτερα το υπουργείο Πολιτισμού και ο δεύτερος όντας πλέον αποστασιοποιημένος στο Εθνικής Αμυνας. Ηταν λοιπόν θεατές όταν το Μέγαρο Μαξίμου και το γραφείο του Προέδρου της Βουλής κινήθηκαν για να κλείσει πρόωρα το Kοινοβούλιο. Η επίσημη αιτιολογία που δόθηκε ήταν οι ευρωεκλογές, οι οποίες θα διεξάγονταν όμως ένα μήνα αργότερα.

Το ημερολόγιο έδειχνε Παρασκευή 8 Μαΐου 2009 όταν σε προχωρημένη νυχτερινή ώρα, με απόφαση της κυβέρνησης θυροκολλήθηκε αιφνιδιαστικά στη Βουλή το Προεδρικό Διάταγμα με τη λήξη της Συνόδου της Ολομέλειας. Κανείς δεν το παραδέχτηκε επισήμως, αλλά εκείνη η Βουλή έκλεισε λόγω φόρτου σκανδάλων και δεν ξανάνοιξε ποτέ. Βατοπέδι, Siemens και η υπόθεση Παυλίδη ταλαιπωρούσαν τότε την κυβέρνηση Καραμανλή. Στις 2 Σεπτεμβρίου ο τότε πρωθυπουργός, μέσω τηλεοπτικού διαγγέλματος, προχώρησε στην προκήρυξη εκλογών. Αυτές διεξήχθησαν στις 4 Οκτωβρίου. Ο Καραμανλής εξηγώντας την επιλογή της πρόωρης κάλπης είχε επικαλεστεί τη δύσκολη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης καθώς και την άρνηση του ΠαΣοΚ να συνεργαστεί στο ζήτημα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Υπήρχε όμως και ένας ακόμα καταλυτικός παράγοντας: είχαν μεσολαβήσει οι ευρωεκλογές του Ιουνίου, με νικητή το ΠαΣοΚ που είχε αποσπάσει 36,7%, αφήνοντας τη ΝΔ 4,4 μονάδες πίσω.

Μεταξύ σεναριολογίας και καχυποψίας κυλάει και το φετινό καλοκαίρι. Αραγε, θα αρχίσουν οι εργασίες της Ολομέλειας την πρώτη Δευτέρα του Οκτωβρίου όπως προβλέπει ο Κανονισμός της Βουλής; Ή μήπως θα πιάσει και φέτος το φθινόπωρο η «κατάρα» της κλειστής Βουλής; Kανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Αυτός που θα αποφασίσει ενδεχόμενη προσφυγή στις κάλπες ή συνέχιση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών είναι ο Πρωθυπουργός. Ο Αντώνης Σαμαράς όμως δεν αναμένεται να ανοίξει τα χαρτιά του πριν από τα τέλη του καλοκαιριού.

Οι συµπτώσεις

Για τους οπαδούς της «μαγικής σκέψης», πάντως, οι συμπτώσεις με το 2009 είναι πολλές.

Πρώτο κοινό σημείο μεταξύ 2009 και 2014 αποτελεί η πρόωρη διακοπή των εργασιών της Ολομέλειας στις αρχές του περασμένου Ιουνίου. Ενώ μάλιστα στην κυβερνητική ατζέντα υπήρχε πλούσιο νομοθετικό έργο με πολλά προαπαιτούμενα, τα οποία έμελλε να τεθούν προς ψήφιση στα θερινά τμήματα της Βουλής. Το ενδιαφέρον είναι, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης εισηγήθηκε στο Μαξίμου να μην κλείσει πρόωρα η Ολομέλεια. Αντίθετα το 2009 δημοσιεύματα της εποχής επισημαίνουν ότι ο τότε πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Σιούφας απαντούσε σε διαμαρτυρόμενα στελέχη κομμάτων για τον αιφνιδιασμό ότι αγνοούσε τις προθέσεις της κυβέρνησης, προκαλώντας ακόμα πιο έντονες αντιδράσεις.

Δεύτερο κοινό σημείο μεταξύ 2009 και 2014 είναι οι ευρωεκλογές. Τα αποτελέσματα της ευρωκάλπης του περασμένου Μαΐου ανέδειξαν πρώτο κόμμα την αξιωματική αντιπολίτευση. Μάλιστα το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ είναι σχεδόν ίδιο με εκείνο του ΠαΣοΚ το 2009. Αγγίζει, δηλαδή, το 4,8%. Βέβαια, πλέον τα ποσοστά και των δύο κομμάτων είναι 10 μονάδες μικρότερα από τα αντίστοιχα του 2009 (ΣΥΡΙΖΑ 26,5% και ΝΔ 22,7).

Τρίτο κοινό σημείο μεταξύ 2009 και 2014 αποτελεί η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ – όπως τότε και το ΠαΣοΚ – αρνείται κατηγορηματικά και προκαταβολικά οποιαδήποτε συναίνεση. Ακόμα, όπως χαρακτηριστικά διευκρινίζεται, και στην περίπτωση που προταθεί πρόσωπο προερχόμενο από τον χώρο της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι θα καταψηφίσει. Για την ακρίβεια, σε μια τέτοια περίπτωση, η απάντηση της Κουμουνδούρου αναμένεται να είναι καταφατική. Απλώς θα ζητήσει εκλογή από την επόμενη Βουλή.

Και μία διαφορά

Σημαντική διαφορά μεταξύ 2009 και 2014 αποτελεί, σύμφωνα έμπειρους παρατηρητές, ο παράγοντας της οικονομίας. Αυτή, το 2009, ήταν σε κατολίσθηση. Το 2014 αποτελεί το μεγάλο στοίχημα της κυβέρνησης. Σαμαράς – αλλά και Βενιζέλος – ποντάρουν στην οικονομία για να τους τραβήξει προς τα πάνω. Κάτι που, όπως επισημαίνεται, παραπέμπει στην κυβέρνηση Σημίτη το 1999, η οποία «αναστήθηκε» χάρη στην οικονομία. Σημειώνεται ότι το ΠΑΣΟΚ, στην κρίση Οτζαλάν, ήταν 11 μονάδες πίσω από τη ΝΔ και έχασε τις ευρωεκλογές του 1999. Εννέα μήνες αργότερα η εκτίναξη του Χρηματιστηρίου οδήγησε σε νίκη του Σημίτη. Αν, πάντως, φέτος η συγκυβέρνηση κρατήσει τελικά ανοιχτή τη Βουλή, αποφύγει τις πρόωρες εκλογές και ποντάρει στην οικονομία, τότε, εκτιμάται ότι θα επιχειρήσει να φθάσει έως το 2016 αφού η ανάκαμψη θα χρειαστεί πολύ χρόνο ακόμη.