Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΜΑΤΩΝ

Παράγοντες αβεβαιότητας προσθέτει στο πολιτικό σκηνικό η υπόθεση της διευθέτησης του δημόσιου χρέους, σε μία – κατά τα άλλα – θετική συγκυρία για την ελληνική οικονομία, που μπαίνει ύστερα από πέντε χρόνια σε αναπτυξιακή τροχιά.

Η πολύμηνη αναμονή για την έναρξη των σχετικών διαπραγματεύσεων έχει εκθρέψει προσδοκίες στην ελληνική κοινωνία, η οποία αδημονεί πλέον για μία «κάθαρση», ένα «χάπι εντ» στην υπόθεση του χρέους για να γίνει δυνατό ένα νέο ξεκίνημα.

Είναι προφανές ότι τέτοιες προσδοκίες δεν είναι ρεαλιστικές. Η έξοδος από την κρίση δεν θα γίνει εν μιά νυκτί – θα είναι μία διαδικασία βήμα προς βήμα. Η χώρα χρειάστηκε τεράστιες θυσίες από τους πολίτες της για να μπορέσει να υλοποιήσει το PSI και να δημιουργήσει πρωτογενές πλεόνασμα. Ενα νέο κούρεμα του χρέους θα απαιτούσε ακόμα μεγαλύτερες θυσίες – οι οποίες δεν είναι πλέον αποδεκτές.

Το δυστύχημα είναι ότι για άλλη μία φορά η δημόσια συζήτηση για το θέμα αυτό γίνεται με όρους εντυπωσιασμού: η μεν αντιπολίτευση βομβαρδίζει τους πολίτες με ανέξοδες κορόνες περί «γενναίου κουρέματος» του χρέους, η δε κυβέρνηση κομπορρημονεί για τις έως τώρα επιτυχίες χωρίς να μπορεί να εξηγήσει τα θετικά και τα αρνητικά κάθε επιλογής για το δημόσιο χρέος.

Δημιουργείται έτσι ένα εκρηκτικό πολιτικό υπόστρωμα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πολιτικά θερμό φθινόπωρο, με οδυνηρές επιπτώσεις για την ελληνική οικονομία και τις προσπάθειες εξόδου από την κρίση. Είναι προφανές ότι η αντιπολίτευση καλλιεργεί προσδοκίες για το χρέος, τις οποίες δεν θα μπορεί να υλοποιήσει εφόσον κυβερνήσει, ενώ η κυβέρνηση κινδυνεύει να παγιδευτεί πολιτικά από μία συνθηματολογία που σε λίγο θα παρασύρει τα πάντα.

Η λύση δεν μπορεί να είναι άλλη από μία ουσιαστική δημόσια συζήτηση: πού βρισκόμασταν, πού είμαστε σήμερα, ποιες είναι οι επιλογές μας, μέχρι πού μπορούμε να διαπραγματευτούμε, τι πραγματικά μπορούμε να προσδοκούμε. Τα κόμματα οφείλουν αυτή τη συζήτηση στους πολίτες – διότι στο τέλος αυτοί θα πληρώσουν τον λογαριασμό!