Η μεγάλη ευκαιρία των μικρών

Δεν γνωρίζουμε αν τελικά οι έφηβοι του Κώστα Μίσσα θα πάρουν μετάλλιο (εφόσον προκριθούν απόψε στον προημιτελικό με την Κροατία) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 20 που ολοκληρώνεται το Σαββατοκύριακο στην Κρήτη. Ομως το πιο σημαντικό μετάλλιο σε αυτές τις ηλικίες είναι να μπορέσουν να εξασφαλίσουν συμμετοχή στις ομάδες τους στη διάρκεια της σεζόν αλλά και στο απώτερο μέλλον.

Το 1995 στο ΟΑΚΑ έλαμψε η γενιά των χρυσών εφήβων, μία από τις κορυφαίες ομάδες όλων των εποχών που σάρωσε τους πάντες κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Μέσα στο πανηγυρικό κλίμα στα αποδυτήρια, ο Γιώργος Καράγκουτης έβγαλε μέσω ενός συνθήματος έναν καημό όλης της γενιάς του τότε. «Εξω οι Γιούγκοι» είχε πει ο άσος του Πανιωνίου εκφράζοντας έτσι και το παράπονό του, δεδομένου ότι τότε η Α1 (και όχι μόνο) γέμιζε με τους «ιτς», αρκετοί εκ των οποίων δεν ήταν κάτι σπουδαίο.

Δεν είναι τυχαίο ότι το σύνθημα άρχισαν να το φωνάζουν και τα άλλα παιδιά, που ήθελαν επίσης να παίξουν στις ομάδες τους.

Κακά τα ψέματα όμως, οι περισσότεροι από εκείνη τη φουρνιά τα κατάφεραν όπως ο Νίκος Χατζής, ο Δημήτρης Παπανικολάου, ο Γιώργος Καλαϊτζής, ο Μιχάλης Κακιούζης, ενώ οι άλλοι που δεν έκαναν τόσο μεγάλη καριέρα (Καράγκουτης, Μπαρλάς, Σούλης, Τσιριγωτάκης, Καμαριώτης, Δέσπος, Παπαδάτος) τουλάχιστον έβρισκαν χρόνο συμμετοχής. Οσο για τον Ευθύμη Ρεντζιά, πέρασε από ΝΒΑ και Ισπανία (Μπαρτσελόνα) αλλά δεν δούλεψε όσο θα μπορούσε για να είναι ίσως ο κορυφαίος αυτής της γενιάς σε διακρίσεις και πορεία μέσα στον χρόνο.Λίγους μήνες μετά, ένας άσημος βέλγος ποδοσφαιριστής επρόκειτο να αλλάξει τον χάρτη των αθλημάτων. Το όνομά του: Ζαν Μαρκ Μποσμάν. Δικαιώθηκε στα τέλη του 1995 από το Ανώτατο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και επιτρεπόταν πλέον η ελεύθερη μετακίνηση των ευρωπαίων παικτών, όπως ακριβώς και των υπόλοιπων εργαζομένων από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Εκεί χάθηκαν ολόκληρες φουρνιές ελλήνων παικτών, αφού αντικαταστάθηκαν από κοινοτικούς, πολλές φορές αμφιβόλου ποιότητας.

Οι φθηνότεροι δε, αλλά καλύτεροι από τους κοινοτικούς, Αμερικανοί ήταν ένας ακόμα φραγμός για τα νεαρά Ελληνόπουλα, που είδαν και άλλες γενιές χρυσών, ασημένιων ή ακόμα και χωρίς μετάλλιο εφήβων να χάνονται. Ομως για να μη βλέπουμε μόνο τη μία όψη του νομίσματος, υπάρχει η ευθύνη και των ίδιων των νεαρών και κυρίως των μανατζαραίων τους (ευτυχώς, είναι λίγες οι ακραίες περιπτώσεις) που επιδιώκουν να λύσουν το πρόβλημα της ζωής των πελατών τους από τα 17-18!

Η κρίση τα τελευταία χρόνια αποτελεί τη χρυσή ευκαιρία αυτών των παιδιών και ο Ολυμπιακός την τελευταία πενταετία έχει δώσει το παράδειγμα μαζεύοντας ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί από ελληνικής πλευράς, δίνοντας παράλληλα και χρόνο συμμετοχής σε αυτά τα παιδιά.

Ο Παναθηναϊκός, σε σωστό δρόμο και αυτός, ιδιαίτερα από αυτό το καλοκαίρι, πάει να φτιάξει τη νέα ελληνική «ντριμ τιμ» του αύριο.

Τα παιδιά του Κώστα Μίσσα έχουν περίσσευμα ταλέντου, όπως ο Διαμαντάκος του Παναθηναϊκού, οι Παπαπέτρου, Χριστοδούλου και Αγραβάνης του Ολυμπιακού, φυσικά ο Μποχωρίδης αλλά και ο Πουλιανίτης του Αρη, ο Καμπερίδης του Φιλαθλητικού, ο Λιάπης του ΠΑΟΚ, ο Σπυριδωνίδης της Δράμας, ο Σιολόγκας του Ηρακλή, ο Κουζέλογλου του Μαντουλίδη και ο Μαραγκός που αναφέραμε πιο πάνω.

Το καλό είναι ότι αυτή τη φορά μπορούν να το αποδεικνύουν και εκτός Εθνικής, στις ομάδες τους, και αυτό είναι το μεγαλύτερο μετάλλιο. Πιο σημαντικό ακόμα και από αυτό που μπορεί να κατακτήσουν στην Κρήτη.

Στα κολέγια
Πέρα από τους συλλόγους εντός συνόρων, μεγάλη είναι η συμμετοχή νεαρών Ελληνόπουλων στο κολεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ. Για παράδειγμα ο Πάρης Μαραγκός, μέλος αυτής της Εθνικής, παίζει στο American University.