Ωριβεντέρτσι

Αυτό το Μουντιάλ ήταν – γιατί ουσιαστικά πέρασε στην Ιστορία μετά τον πρώτο ημιτελικό – ένα τουρνουά που συνδύασε την αναρχία και την απόλυτη προβλεψιμότητα. Ο πρώτος γύρος έκρυβε εκπλήξεις σχεδόν σε κάθε παιχνίδι, μόλις όμως άρχισαν τα νοκάουτ όλα πήραν τον προδιαγεγραμμένο δρόμο τους – ακόμα και ο αποκλεισμός μιας τόσο προβληματικής Βραζιλίας ήταν έκπληξη μόνο ως προς το μέγεθος και τον τρόπο.  Ηταν το Μουντιάλ του πιο δυνατού τραγουδιού αλλά και των περισσότερων δακρύων – στους ύμνους, στις εξέδρες, στα αποδυτήρια, πριν από τα πέναλτι, μετά τα πέναλτι, στις παραλίες και στις πλατείες.

Ηταν το Μουντιάλ του πιο έντονου εθνικού αισθήματος – με πρωταθλήτριες Αργεντινή, Βέλγιο και Αλγερία – και της μεγαλύτερης συναδέλφωσης, εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων, παρά τους φόβους για το αντίθετο: οι «αγανακτισμένοι» δεν ενόχλησαν τους φιλάθλους, η χώρα δεν κάηκε μετά την ταπείνωση του ημιτελικού, η εικόνα του Νταβίντ Λουίζ να ζητά την αποθέωση του Τζέιμς Ροντρίγκες, του Σκολάρι να χαιρετά διά χειραψίας έναν έναν τους Γερμανούς δημίους του, των πολλών σπουδαίων τερματοφυλάκων να πέφτουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, εξουδετέρωσαν και με το παραπάνω το πολλοστό δήγμα και το αρχικό ψέμα του Ουρουγουανού Ιανού και τις αφρικανικές αδυναμίες προσαρμογής στον μοντέρνο κόσμο.

Ηταν το Μουντιάλ του σπρέι, των τατουάζ και των εξωτικών ονομάτων – Μέμφις, Γιέλτσιν, Μπόνιεκ – αλλά και μιας γενιάς παικτών με διαφορετικό, πιο απελευθερωμένο τρόπο παιχνιδιού. Δυστυχώς ή ευτυχώς, πλάγια μπακ πια δεν υπάρχουν, είτε οι αμυντικοί είναι όλοι σέντερ μπακ (Γερμανία, Βέλγιο) είτε δεν είναι καν αμυντικοί (με πρώτο φυσικά παράδειγμα τη Βραζιλία) – κάτι που κάνει το παιχνίδι πιο ανοιχτό και πιο επιθετικό αλλά και πολύ πιο ασύμμετρο.

Κυρίως όμως ήταν το Μουντιάλ στο οποίο, παρά το γενικά ικανοποιητικό θέαμα, πέθανε, ή πάντως μεταμορφώθηκε, η έννοια του «ζόγο μπονίτο». Η πανωλεθρία της Βραζιλίας και η αντιαισθητικότητα της Αργεντινής έβγαλαν από τον ποδοσφαιρικό χάρτη όλα τα συστατικά της λατινοαμερικάνικης παραλίας και ταυτίζουν πια στη συνείδηση παικτών, προπονητών και φιλάθλων το ωραίο παιχνίδι με την απλότητα, καθαρότητα και τεχνική ομαδικότητα. Ναι, τύπου Γερμανίας – πώς να ξεφύγεις από την αίσθηση ότι η νέα ποδοσφαιρική τάξη πραγμάτων έρχεται ακόμα πιο κοντά στην παγκόσμια; Και αυτό, στην εποχή μας, δεν μπορεί να είναι πηγή χαράς για κανέναν.