– Γεια σου, Φραγκίσκο. Πώς πάνε τα κέφια;
– Καλησπέρα, Γιόζεφ. Ολα καλά. Ετοιμάζω την ειδική προσευχή για την Κυριακή το βράδυ.
– Γιατί δεν με φωνάζεις πια Ιωάννη – Παύλο; Ή τουλάχιστον Ιωσήφ; Πήρες φόρα με τα μαγικά του Μουντιάλ και ξέχασες την ιεραρχία μας;
– Αδελφέ μου, μην ξεχνάς ότι δεν είσαι πια Πάπας. Τα θεία ονόματα (Ντι Μαρία, για παράδειγμα), όπως και τα θαύματα, μου ανήκουν.
– Τέλος πάντων, ό,τι προσευχή και να κάνεις, τα ψέματα τελείωσαν. Οι δικοί μου θα σας κάνουν μια μπουκιά. Και πάει και η Ανγκελα στο Μαρακανά.
– Λάθος, αγαπητέ προκάτοχε. Ξέχασες τι μας έμαθαν και τι μαθαίναμε στον κόσμο τόσα χρόνια; Οι ταπεινοί κληρονομήσουσι το βασίλειο των ουρανών.
– Ταπεινός ο Μέσι; Ας γελάσω. Θα πρέπει να έχει στην μπάνκα σχεδόν όσα και ο αρχινούντσιός μας. Και μήπως έχεις δει ποτέ τον Μέσι να προσεύχεται; Ή έστω να τραγουδάει τον ύμνο;
– Από τότε που βγήκα Πάπας, με δική σου ευθύνη, ο Λίο με παίρνει πού και πού στο τηλέφωνο κι έστω κι αν δεν καταλαβαίνω καλά τι λέει, ξέρω ότι είναι σεμνό και θεοσεβούμενο παιδί. Εξάλλου δεν με νοιάζει ο Μέσι, η πατρίδα μου με νοιάζει.
– Πατρίδα μας είναι η εκκλησία, Αγιε Πατέρα, το ξέχασες; Ιδίως όταν γινόμαστε Πάπες.
– Πατρίδα μου είναι η φτωχολογιά της Αρχεντίνας, τα παιδιά που τρέχουν στα χωμάτινα γήπεδα φορώντας τη φανέλα της Αλμπισελέστε που κι εγώ φορούσα στην ηλικία τους. Αν μπορώ να τους δώσω λίγη χαρά θα το κάνω, ακόμα κι αν χρειαστεί να ζητήσω τη βοήθεια του κοινού μας Πατέρα.
– Πολύ ευγενές και συγκινητικό, Φραγκίσκο. Πώς θα νικήσουν όμως οι δικοί σου, όταν παίζουν τόσο χάλια; Κι όταν εμείς μόλις βάλαμε εφτά στη Βραζιλία, την πιο θρήσκα χώρα του κόσμου;
– Τι σχέση έχει η μπάλα, Γιόζεφ; Εδώ μιλάμε για τα θεία. Ολη η Αργεντινή πιστεύει πως χάρη σε μένα έχει πάρει ήδη το Κύπελλο.
– Υπολογίζεις χωρίς τον Μίλερ και τον Κλόζε, φίλε μου. Πού θα δούμε το ματς την Κυριακή;
– Ελα στα διαμερίσματά μου να θυμηθείς τα παλιά. Θα βγάλω και λίγο λικεράκι να σου απαλύνω την πίκρα.
Φιλαθλέων