Φοβούνται νέο εφιάλτη στο Μαρακανά

Το μέγεθος των ανθρώπων μπορεί να εκτιμηθεί από τους εχθρούς που έχουν. Ο αθλητισμός δεν αποτελεί εξαίρεση.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κολακεία για μια ομάδα από το να τη θεωρεί η Σελεσάο τη μεγαλύτερη εχθρό της.

Οι Βραζιλιάνοι αναγκάζονται να αγκαλιάσουν τον δήμιό τους, την Εθνική Γερμανίας, για να αποφύγουν τη μέγιστη ποδοσφαιρική ταπείνωσή τους που θα κάνει το Μαρακανάζο και το Μινεϊράzο να μοιάζουν με ευχάριστες αναμνήσεις: την παράδοση του «ιερού δισκοπότηρου» του Παγκόσμιου Ποδοσφαίρου από την πρόεδρό τους Ντίλμα Ρουσέφ στον αρχηγό της Αργεντινής Λιονέλ Μέσι μέσα στον ναό τους, το Μαρακανά, αύριο το βράδυ (22.00 ΝΕΡΙΤ).

Είναι μια εικόνα την οποία θέλουν να αποφύγουν οι οικοδεσπότες παρά την επιθυμία του Νεϊμάρ να δει τους συμπαίκτες του στην Μπαρτσελόνα, Μέσι και Μαστσεράνο να στέφονται παγκόσμιοι πρωταθλητές.

Καραβάνια από τη χώρα του τάνγκο κατευθύνονται από την Πέμπτη προς το Ρίο και σύμφωνα με τους υπολογισμούς των Αρχών της Βραζιλίας θα ξεπεράσουν τους 100.000 οι «γκάουτσο», οι οποίοι είναι άγνωστο πώς θα αντιδράσουν είτε στην επιτυχία είτε στην αποτυχία της ομάδας τους.

Αργεντινή και Γερμανία θα αναμετρηθούν για τρίτη φορά σε τελικό του Μουντιάλ, επίδοση μοναδική στη διοργάνωση. Οι δύο προηγούμενες, το 1986 και το 1990 έχουν ταυτιστεί με την «αγιοποίηση» του Ντιέγκο Μαραντόνα. Στην πρώτη κατέκτησε το τρόπαιο ολοκληρώνοντας ένα έργο τέχνης που βρίσκεται σε περίοπτη θέση στο ποδοσφαιρικό Λούβρο. Στη δεύτερη έπεσε μαχόμενος και προδομένος από τη διαιτησία του Μεξικανού Κοντεσάλ και πιθανόν της Μαφίας του ιταλικού Νότου. Ηταν η τελευταία από τις συνολικά πέντε εμφανίσεις της Αλμπισελέστε στον τελικό της κορυφαίας διοργάνωσης. Είχαν προηγηθεί ο θρίαμβος επί της Ολλανδίας στην παράταση με 3-1 στο «εντός έδρας» Μουντιάλ του 1978 και η παρουσία της στην παρθενική διοργάνωση, το 1930, απέναντι στην ομάδα της διοργανώτριας Ουρουγουάης από την οποία ηττήθηκε 4-2. Οι Αργεντινοί βλέπουν, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν, ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται και ο Λιονέλ Μέσι σε ρόλο Ντιέγκο Μαραντόνα θα κατατροπώσει το ποδοσφαιρικό θαύμα των Τευτόνων.

Η συντριβή της Βραζιλίας από τη Γερμανία με 7-1 απλώς επιβεβαίωσε ότι η φουρνιά των παικτών που διαχειρίζεται ο Γιόαχιμ Λεβ είναι η σπουδαιότερη που έχει αναδειχθεί από τα γερμανικά ποδοσφαιρικά «εργοστάσια».

Για τη Γερμανία ίσχυσε ό,τι και στη φύση. Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν από την αυγή.

Ολα άρχισαν μετά την αποτυχία στο Euro 2000. Μια γερασμένη ομάδα με ηγέτη έναν 39χρονο Ματέους ανέδειξε όλες τις αμαρτίες του γερμανικού ποδοσφαιρικού μοντέλου. Οι αποφάσεις ελήφθησαν τάχιστα. Υποχρεωτική οργάνωση ακαδημιών από τις επαγγελματικές ομάδες, συνεργασία με ταλαντούχους προπονητές και εμπιστοσύνη στους νέους.

Μετά την ήττα τους στο Euro 2008 από τη Φούρια Ρόχα, οι Γερμανοί δεν δίστασαν να χτυπήσουν την πόρτα των Ισπανών και να ζητήσουν συμβουλές για την προσέλκυση και αξιοποίηση ταλαντούχων παικτών.  Εξι από τα στελέχη της σημερινής ομάδας του Γιόαχιμ Λεβ, οι Νόιερ, Χέβεντες, Τζέρομ Μπόατενγκ, Χούμελς, Κεντίρα και Οζίλ αγωνίζονται μαζί από τις μικρές εθνικές ομάδες και το 2009 είχαν νικήσει στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Κ 21 την Αγγλία 4-0.

Αυτή η ποδοσφαιρική μηχανή Made in Germany χρειάστηκε μόλις 401 δευτερόλεπτα για να κονιορτοποιήσει το μεγάλο φαβορί και οικοδέσποινα του Μουντιάλ, τη Βραζιλία, γράφοντας την πρώτη σελίδα ενός νέου κεφαλαίου του παγκόσμιου ποδοσφαίρου που στο εξής θα έχει σημείο αναφοράς το 7-1 του Μπέλο Οριζόντε.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ. Η πρόκληση είναι μοναδική για τον ποδοσφαιριστή που σπάει όλα τα ρεκόρ, αλλά στην υπογραφή του υπάρχει ο αστερίσκος: «Δεν έχω κατακτήσει Παγκόσμιο Κύπελλο». Η αποστολή του Λιονέλ Μέσι είναι σαφώς δυσκολότερη από εκείνη του Ντιέγκο Μαραντόνα, το 1986 και το 1990.

Και το διακύβευμα όμως είναι μεγαλύτερο. Νίκη των Αργεντινών στο Ρίο ισοδυναμεί με δύο Μουντιάλ και μια αιώνια ειρωνεία απέναντι στους μεγάλους εχθρούς. Οχι μόνο στους Βραζιλιάνους αλλά και στους Γερμανούς που θα μείνουν με τη θύμηση του 7-1, που θα μοιάζει περισσότερο με λεκέ παρά με θρίαμβο. Το κίνητρο στον αθλητισμό μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία από το ίδιο το ταλέντο. Είναι αλήθεια ότι το 7-1 προκάλεσε φόβους. Και ποιον δεν θα τρόμαζε άλλωστε. Ετσι, οι Αργεντινοί δημιουργούν ψυχολογικά υποστυλώματα για να αντέξουν την πίεση. Οπως είναι η υπόσχεση ότι θα κατακτήσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο για να το αφιερώσουν στη μνήμη του συμπατριώτη τους Αλφρέδο ντι Στέφανο, ενός εκ των κορυφαίων παικτών όλων των εποχών που πέθανε σε ηλικία 88 ετών πριν από λίγες ημέρες.

Ακόμα και η τραγωδία του θανάτου του αργεντινού δημοσιογράφου Χόρχε «Τόπο» Λόπες, ο οποίος σκοτώθηκε όταν έπεσε κλεμμένο αυτοκίνητο πάνω στο ταξί που επέβαινε σε δρόμο του Σάο Πάολο, όπου βρισκόταν για να καλύπτει το Μουντιάλ.

Ο αυριανός τελικός, ο όγδοος στην ιστορία της Γερμανίας, είτε ως Δυτικής είτε ως ενωμένης, περιλαμβάνει μία ακόμα ίντριγκα. Η Αργεντινή καλείται να διαφυλάξει ένα ιστορικό ρεκόρ: ποτέ ευρωπαϊκή ομάδα δεν έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο σε λατινοαμερικανικό έδαφος.

15.000 ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ. Η τιμή των εισιτηρίων του ιστορικού τελικού έχει εκτοξευτεί στα 15.000 ευρώ στη δευτερογενή αγορά, αλλά παρ’ όλα αυτά το ενδιαφέρον για την απόκτησή τους είναι έντονο από τους Γερμανούς που θέλουν να ζήσουν την τελετή τοποθέτησης του τέταρτου αστεριού στη φανέλα της Νατσιονάλμανσαφτ.

Το πρώτο αστέρι οι Γερμανοί το κατέκτησαν το 1954, όταν κατάφεραν να ξεπεράσουν τη συντριβή τους με 8-3 από την Ουγγαρία του Πούσκας και να νικήσουν τους Μαγιάρους στον τελικό 3-2.

Τα διπλασίασαν είκοσι χρόνια αργότερα στο Μόναχο νικώντας 2-1 την Ολλανδία του Κρόιφ. Το τρίτο αστέρι κατακτήθηκε το 1990 στη Ρώμη μετά τη νίκη τους 1-0 επί της Αργεντινής του Ντιέγκο Μαραντόνα. Ηταν ο τρίτος συνεχόμενος τελικός που αγωνίζονταν ύστερα από αυτούς του 1982, όταν τα πάντσερ ηττήθηκαν 3-1 από την Ιταλία και του 1986 όταν το κύπελλο το πήρε στο σπίτι του ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Η τελευταία εμφάνιση της Γερμανίας σε τελικό Μουντιάλ ήταν το 2002 στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας, όπου ηττήθηκε 2-1 από τη Βραζιλία. Αυτή την εκκρεμότητα οι Γερμανοί την τακτοποίησαν πρόσφατα με τον καλύτερο τρόπο. Οπως έχουν κάνει και με την Αγγλία, από την οποία ηττήθηκαν 4-2 στον τελικό του Γουέμπλεϊ, αλλά στη συνέχεια τη νικούν όπου τη βρίσκουν για να δικαιώνουν τη ρήση του Γκάρι Λίνεκερ για το ποιος κερδίζει πάντα στο τέλος…