Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών

Λένε ότι το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά, αλλά στην περίπτωση του Αλέξανδρου Γούνα έχουμε να κάνουμε με ολόκληρο… δέντρο.

Ο 25χρονος διεθνής πολίστας του Ολυμπιακού, MVP των δύο τελευταίων πρωταθλημάτων που κατέκτησε (το 2012 με τη Βουλιαγμένη και φέτος με τον Ολυμπιακό) που ετοιμάζεται με την Εθνική για το Ευρωπαϊκό της Βουδαπέστης, είναι μέλος μιας αμιγώς αθλητικής οικογένειας.

Αποτελούμενη από τον πάτερ φαμίλια Ανδρέα, που έχει γράψει τη δική του ιστορία ως κολυμβητής αλλά και πολίστας (με συμμετοχή μάλιστα σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες, στη Μόσχα το 1980 και στο Λος Αντζελες το 1984), την αμερικανίδα μητέρα του Λουίζα, παίκτρια της εθνικής ομάδας σόφτμπολ των Ηνωμένων Πολιτειών (που έφτασε μέχρι και την προεπιλογή της ολυμπιακής ομάδας που συμμετείχε στους αγώνες του 2004 στην Αθήνα), αλλά και την αδελφή του Ντανιέλ που για τέσσερα χρόνια έπαιζε τερματοφύλακας στις Νεάνιδες της εθνικής ομάδας και της Βουλιαγμένης, έχοντας αναδειχθεί μάλιστα πρωταθλήτρια Ευρώπης, με ασημένιο ευρωπαϊκό μετάλλιο, και 4η θέση σε Παγκόσμιο και Τσάμπιονς Λιγκ με τη Βουλιαγμένη.

Και όμως ο νεαρός Αλέξανδρος, δεν ξεκίνησε από το νερό. «Πρωτοασχολήθηκα με το καράτε και το ποδόσφαιρο, το οποίο δεν άρεσε στη μητέρα μου και έτσι με πήρε από το χέρι και με πήγε η ίδια στην πισίνα, στη Βουλιαγμένη, παραδίδοντάς με σε ηλικία 10 ετών στα χέρια του Γιάννη Γιαννουρή» θυμάται ο διεθνής παίκτης, που είχε την τύχη να πέσει στα χέρια του κορυφαίου ίσως τεχνικού, ιδιαίτερα στις ομάδες υποδομής.

«Δεν το συζητώ και δεν είναι τυχαίο πως πέρα από τη Βουλιαγμένη, η δουλειά του Γιάννη Γιαννουρή φάνηκε όπου και αν δούλεψε», λέει ο Αλέξανδρος Γούνας, που έμαθε περισσότερο για την καριέρα του πατέρα του από τους παλαιότερους, μεταξύ τους και ο Γιάννης Γιαννουρής. «Μου έλεγε, θυμάμαι, ότι έχω το ίδιο στυλ κολύμβησης με τον πατέρα μου, τον οποίο όλοι χαρακτήριζαν δυνατό και σκληροτράχηλο παίκτη».

Ο πατέρας του τον άφηνε από νεαρή ηλικία να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες βοηθώντας τον παράλληλα να μην το βάζει κάτω σε κάθε δύσκολη στιγμή, όπως όταν «κόπηκε» ως 14ος από την 13άδα της ολυμπιακής ομάδας του 2012 παρά τις εξαιρετικές εμφανίσεις του εκείνη τη σεζόν.

Θα μπορούσε βέβαια κάλλιστα να αγωνιστεί και με την ομάδα των ΗΠΑ, διαθέτοντας και αμερικανικό (λόγω της μητέρας του) διαβατήριο.

Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ παρακολουθούσαν διακριτικά την υπόθεση, για τον Αλέξανδρο δεν τέθηκε ποτέ θέμα. «Θα το έκοβα εγώ αμέσως. Είμαι Ελληνας και υπερήφανος που παίζω στην εθνική μας ομάδα και δεν σκέφτηκα ποτέ να φορέσω σκουφάκι άλλης χώρας» λέει και χαμογελάει όταν σκέφτεται τη ρέντα της αδελφής του.

«Στα τέσσερα χρόνια που έπαιξε, καθώς μετά σταμάτησε για να συνεχίσει στη σχολή της στην ψυχολογία, είχε τόσες διακρίσεις όσες εγώ δεν είχα στα 15 χρόνια που αγωνίζομαι και μάλλον δεν θα τη φτάσω σε μια ζωή».

Ο πατέρας του, λόγω της δουλειάς του, τον βλέπει σπάνια από κοντά και πρόσφατα πήγε σε παιχνίδι του στην Εθνική έπειτα από 8 χρόνια.

«Προσωπικά δεν θέλω να με παρομοιάζουν με κανέναν και προσπαθώ να παίρνω το καλύτερο κομμάτι του Αλεξ και να το βγάζω στην πισίνα.

Αυτό θέλω και όταν κάποια στιγμή έχω αποσυρθεί. Να νιώθω γεμάτος ότι προσπάθησα όσο μπορούσα καλύτερα», λέει ο 25χρονος πολίστας, που δεν συμβιβάζεται και ψάχνει πάντα για το καλύτερο. Οσο για το πόλο; «Το λατρεύω, είναι κομμάτι της ζωής μου και γι’ αυτό παίζω και όχι για τα χρήματα» καταλήγει.