[Διαστάσεις] Η συζήτηση που δεν έγινε

Και τώρα επί της ουσίας: η «μικρή ΔΕΗ» είναι το νόθο τέκνο μιας εθνικής προδοσίας ή το χαριτωμένο χαϊδευτικό της απελευθέρωσης της ενέργειας; Εχει δίκιο ο Αλέξης Τσίπρας όταν υποστηρίζει ότι «οι πιστωτές καταλαβαίνουν πως ο χρόνος τους τελειώνει και θέλουν να πάρουν ζεστό χρήμα;». Ή έχουν δίκιο όσοι λένε ότι το σπάσιμο της ΔΕΗ θα λειτουργήσει προς όφελος του καταναλωτή, αφού θα μειωθεί η τιμή του ρεύματος χάρη στον ανταγωνισμό; Ο δημόσιος διάλογος θα έπρεπε να περιστρέφεται ακριβώς γύρω από αυτά τα ερωτήματα. Για άλλη μια φορά, όμως, κινήθηκε γύρω από τη λογική της συνομωσιολογίας («σου λένε τώρα, ό,τι προλάβουμε να αρπάξουμε» εξήγησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στους ροδακινοπαραγωγούς της Πέλλας και της Ημαθίας), της αλληλοεκτόξευσης κατηγοριών, των απειλών, των προσβολών. Η συζήτηση άνοιξε με κραυγές και έκλεισε με κρότους, ενώ το πραγματικό δίλημμα έμεινε να αιωρείται στον αέρα.

Ενδεχομένως σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν θα ετίθετο καν αυτό το δίλημμα. Η πράξη έχει δείξει ότι η απελευθέρωση ενός κλάδου λειτουργεί προς όφελος του καταναλωτή και της οικονομίας. Συνέβη ακόμη και στην Ελλάδα, με την απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών. Σήμερα πληρώνουμε λιγότερα για να μιλάμε στο τηλέφωνο, ενώ δεν ξανακούστηκε εκείνο το συντριπτικό επιχείρημα που έλεγε ότι με την πώληση του ΟΤΕ θα παραδίδονταν οι τηλεπικοινωνίες σε ξένα χέρια, τα οποία θα μπορούσαν να μας βυθίσουν στη σιωπή σε καιρό πολέμου. Συνέβη επίσης με το λιμάνι του Πειραιά, το οποίο παραχωρήθηκε στην κινεζική COSCO υπό την απειλή της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι όταν θα γίνει κυβέρνηση θα το πάρει πίσω για να το αποδώσει στους αδούλωτους έλληνες δικαιούχους του. Σήμερα το λιμάνι ζει μια περίοδο εξαιρετικής ανθοφορίας, ενώ εκείνη η απειλή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ – πιθανότατα δεν θα την πραγματοποιήσει ποτέ και κανείς στο μέλλον.

Αν πρέπει να γίνει εδώ η συζήτηση, είναι λόγω του ελληνικού εξαιρετισμού. Είναι λόγω της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας και της προχειρότητας με την οποία κινείται το κράτος, είναι λόγω των δυσλειτουργιών του, της διοικητικής του νοοτροπίας και των φοβικών του συνδρόμων. Ασφαλώς δεν χρειάζεται να αρχίσει κανείς τις περιπολίες έξω από τα εργοστάσια παραγωγής. Ο έλεγχος, όμως, από τη Ρυθμιστική Αρχή είναι απαραίτητος, είτε η «μικρή ΔΕΗ» περάσει στα χέρια των δανειστών που βιάζονται να αρπάξουν ό,τι προλάβουν, όπως είπε ο κ. Τσίπρας, είτε περάσει στα χέρια εξωγήινων.

Η σοβαρότητα μιας χώρας δεν αποδεικνύεται από την υστερική σχέση με τον εθνικό της πλούτο – ειδικά αυτής της χώρας, που έχει κακοποιήσει κατ’ επανάληψη τον εθνικό της πλούτο. Αποδεικνύεται από την ικανότητά της να διαχειρίζεται, να θέτει κανόνες που γίνονται σεβαστοί, να κινείται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Μια κοινωνία κρίνεται από τη διάθεσή της να καινοτομεί και να προσαρμόζεται γιατί ο κόσμος δεν είναι στατικός. Διαφορετικά ο σφυγμός της αδυνατίζει και η ίδια καταδικάζεται στην αναπαραγωγή στερεοτύπων που μετατρέπουν τη «μικρή ΔΕΗ» σε ένα τεραστίων διαστάσεων θέμα.