[Στην ανάπαυλα] Τα στέφανα της αρμύρας

-Κι εσείς για το γάμο κύριε Φασουλή;

– Oχι εγώ είμαι για τα πανηγύρια.

– Aϊ στο καλό σας, πάντα με τ’ αστείο στο στόμα.

Είμαι στο καράβι για το νησί κι η κυρία απ’ το απέναντι κάθισμα βρήκε την ευκαιρία για κουβέντα.

– Εμείς πάμε με τη φίλη μου στο γάμο.

– Καλά κουφέτα.

– Ευχαριστώ. Παντρεύεται ο γιος τής κουμπάρας μας και πώς να μην πας;

– Είναι απ το νησί;

– Οχι, απ’ το Πάπιγκο αλλά η νύφη…

– Νησιώτισσα;

– Οχι, Θεσσαλονικιά. Είπανε όμως το γάμο να τον κάνουνε σε νησί που είναι πιο γραφικό, πιο must.

Αμ δεν το ξέρω; Τα τελευταία χρόνια όλοι, γνωστοί, εχθροί και φίλοι, για να βάλουνε στεφάνι πρέπει να κουβαληθούνε στα νησιά. Να πάνε εκκλησία και μετά το μυστήριο να βγάλουνε και τις φωτογραφίες παρά θίν’ αλός.

Θυμάμαι, πάνε δυο χρόνια τώρα, σ’ ένα διπλανό νησί είχαμε ανακαλύψει μια παραλία, δεν πάταγε  άνθρωπος.

Πού τη βρήκανε; Εκεί που ‘μαστε  μια χαρά, έρχεται ένα πλάσμα ούτε  κορίτσι ούτε αγόρι ούτε το ανάμεσα. Κάτι εντελώς του άλλου κόσμου.

Είχε τα μαλλιά, χτένισμα «μποφόρ στο Κάβο Ντόρο», πάρα πολλά σκουλαρίκια στα μούτρα, και στο παντελόνι ίσαμε και είκοσι φερμουάρ. Ο «Καλυβιώτης» βγήκε παγανιά.

Απ’ ό,τι αποκαλύφθηκε μετά (γιατί τίποτα δεν μένει κρυφό στην Ελλάδα) ήτανε «φωτο-στάιλιστ».

Αρχισε λοιπόν να στρώνει στην άμμο κάτι σεντόνια δαντελένια, έβγαλε μετά από τ’ αμάξι κάτι μανουάλια κάτι καντηλέρια, τρία μαξιλάρια φαρφουρένια, μια σαμπανιέρα δυο κολονάτα ποτήρια, μια σαμπάνια, κάτι ασημένια αγνώστου χρήσεως, πολλά τριαντάφυλλα και πλαστικές γαρδένιες μια χάρτινη καμέλια τεραστίων διαστάσεων με σταγόνες από ξεραμένη σιλικόνη, και τ’ αράδιασε σε συμμετρικές αποστάσεις. Μετά έσκυψε ανακούρκουδα και προσπαθούσε να ανάψει τα κεριά. Ενα άναβε. Τρία της σβήνανε.

Και τότε ήρθε η νύφη κι ο γαμπρός που είχανε λυσσάξει φαίνεται στην πείνα γιατί ήρθανε κατευθείαν απ’ την εκκλησία και πλακώσανε κάτι χάμπουργκερ κοτσονάτα, οι μπουκιές ίσαμε ένα γατοκέφαλο.

Σκύβανε δε για να μην πέσει η κέτσαπ στα νυφιάτικα, σε μια στάση «πηδάτε με κι ας κλαίω». Ωραία εικόνα.

Μόλις στυλωθήκανε κάπως τα νιογάμπρια πιάσανε τα ποτήρια, βάλανε λίγη γκαζόζα να παίξει τη σαμπάνια και αρχίσανε τις πόζες.

Στη δεύτερη μπορεί και τρίτη πόζα περνάει το Χάι Σπιντ κι αφήνει ένα κύμα… που έρχεται με φόρα σκάει στην αμμουδιά και σου κάνει όλο το στάιλινγκ, σύχρηστο.

Να φεύγουνε αλλού οι σαμπανιέρες, αλλού τα κεριά, αλλού τα μαξιλάρια, να τα πάρει η άμπωτις να ‘ρθουνε να φουσκώσουνε να γίνουνε σαν τουμπανιασμένα «Θεμουσυχώραμε».

Ο γαμπρός με βρεμένα παντελόνια λες κι ήθελε να σβήσει τη φωτιά στα μπατζάκια του.

Μόνο ο φωτογράφος έκανε διάφορα πλονζόν, τους σημάδευε με τη μηχανή και φώναζε βραχνά.

– «Το ‘χω, το ‘χω».

 Η νύφη είχε σηκώσει τα νυφικά και τα ‘χε δέσει με την κορδέλα απ’ τη λαμπάδα κι έβλεπες από μακριά ένα άσπρο κιούπι με πέπλο.

 Η στυλίστρια να τρέχει πάνω κάτω να μαζεύει τα βρεμένα της, κι όντως τα μάζεψε όλα.

  Μόνο την τεράστια χάρτινη καμέλια την πήρε για καλά το κύμα και δεν την έφτανε κανείς.

 Αλλά κάτι ψαράδες που γυρίσαν την άλλη μέρα, είπαν ότι την είδαν να πλέει στ’ ανοιχτά, και μάλιστα επέμεναν πως η σταγόνα που είχε το λουλούδι δεν ήταν από σιλικόνη.

Ηταν δάκρυ. Δάκρυ αληθινό.

Καλά στέφανα.