ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Καταλήψεις στα πανεπιστήμια
Βασίλης Ψαριανός, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ- ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Τώρα που η Δικαιοσύνη απέκτησε πλέον τον «δίκαιο» μισθό της, μήπως είναι καιρός να ασχοληθεί και με την «εγκληματική οργάνωση» που δρα μέχρι τώρα ασύδοτη στα πανεπιστήμια της χώρας μας; Μέσα σε μια εβδομάδα δυο καθηγητές πανεπιστημίου δέχθηκαν φραστική και σωματική βία, απειλήθηκε η ζωή των ιδίων και των οικογενειών τους. Και βέβαια δεν είναι τα πρώτα κρούσματα βίας που λαμβάνουν χώρα στα πανεπιστήμιά μας. Επανειλημμένα έχουν ξυλοκοπηθεί καθηγητές, ακόμα και πρυτάνεις, έχουν εγκλεισθεί ως όμηροι στα γραφεία τους, έχουν εντοιχισθεί τα γραφεία τους, τους έχει απαγορευθεί «διά να ομιλούν», διότι κάποιοι άξεστοι διαφεντεύουν τους πανεπιστημιακούς χώρους και καθορίζουν ποιες ιδέες επιτρέπεται να διακινούνται ελεύθερα και ποιες όχι.
Οι φοιτητές που αρνούνται να συμμορφωθούν με τις υποδείξεις των καπεταναίων της ενδοπανεπιστημιακής τρομοκρατίας απειλούνται, προπηλακίζονται και υφίστανται σωματική βία. Ο υπουργός της Παιδείας δηλώνει ότι αδυνατεί να ανοίξει το Πολυτεχνείο που έχουν «καταλάβει» – ποιοι και με ποιο δικαίωμα – μια «παρέα αγανακτισμένων» υπαλλήλων. Κι εμάς τα… κορόιδα, τον ελληνικό λαό, που πληρώνουμε τους φόρους μας και τα χαράτσια μας, για να είναι ανοιχτά τα πανεπιστήμια, που εκλέγουμε και πληρώνουμε τον μισθό του υπουργού για να κρατά ανοιχτά τα πανεπιστήμια, ποιος μας νοιάζεται;
Κύριε υπουργέ της κακόμοιρης Παιδείας μας, όποιος για λόγους υποκειμενικούς ή αντικειμενικούς αδυνατεί να εκτελέσει το καθήκον του, φρονίμως ποιών, επιστρέφει εγκαίρως στη ραστώνη της σπιτικής πολυθρόνας του, αποφεύγοντας τον περαιτέρω ευτελισμό του υπουργήματός του. Και κύριε υπουργέ της Δικαιοσύνης, μήπως ήλθε η ώρα, για να ανακοπεί ο εκφασισμός των πανεπιστημίων μας, να κινήσετε τη διαδικασία, όπως πράξατε με τη Χρυσή Αυγή, και προτού θρηνήσουμε κι εδώ ανθρώπινες ζωές, για να διωχθούν ως αποτελούντες εγκληματική οργάνωση όσοι δρουν τρομοκρατικά στα πανεπιστήμιά μας;

Εθνικό κτηματολόγιο

Δημήτρης Μαυραειδόπουλος

ΑΘΗΝΑ

Το 2020 ύστερα από διακόσια χρόνια ελεύθερου κράτους, εάν δεν προκύψουν άλλες αναβολές, η χώρα μπορεί να αποκτήσει κτηματολόγιο. Φίλτατος εξ Αλβανίας που τον θαύμαζα για την εργατικότητά του, μια μέρα μου λέει: «Τι νομίζετε ότι είστε σήμερα εσείς οι Ελληνες; Δυο βήματα μπροστά από την Αλβανία. Και εμείς σήμερα φτιάχνουμε τα ίδια σπίτια, τα εξοπλίζουμε με ψυγεία, πλυντήρια, τηλεοράσεις και ένα τετρακίνητο δεν μας λείπει. Αλλά κτηματολόγιο δεν έχουμε ούτε εμείς ούτε εσείς, μοναδικές χώρες σε όλη την Ευρώπη. Και καλά εμείς δεν είχαμε ούτε γλώσσα και προχθές φτιάξαμε κράτος. Αλλά εσείς, οι ένδοξοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων γιατί δεν το φτιάξατε ακόμα;».

Το εθνικό κτηματολόγιο βολοδέρνει στις κρατικές ελληνικές καλένδες από την εποχή του Καποδίστρια. Στα σχέδια του μεγάλου πολιτικού και τεχνοκράτη για την ανασυγκρότηση του κράτους, μεταξύ των άλλων ήταν και το εθνικό κτηματολόγιο. Μαζί με τα κτήματα που κατείχαν η Εκκλησία και διάφοροι έλληνες γαιοκτήμονες επρόκειτο να καταγραφούν και τα κτήματα που ανήκαν στον σουλτάνο και στη συνέχεια να τα μοιράσει στους έλληνες ακτήμονες και να τους καταστήσει ελεύθερους πολίτες. Αλλά πού να τον αφήσουν τα συμφέροντα της Μάνης και της Υδρας, που λογάριαζαν αυτά τα κτήματα να τα ιδιοποιηθούν ως αποζημίωση για την προσφορά τους στον αγώνα της ανεξαρτησίας. Με την κατάλληλη προπαγάνδα ότι ο Καποδίστριας κυβερνά δεσποτικά και χωρίς Σύνταγμα, θα αποδημήσει βίαια στον άλλο κόσμο με τον παρασυρμένο όχλο να κραυγάζει: «Ο τύραννος πέθανε».

Από τότε έως σήμερα θα καίγεται και θα καταπατείται η δημόσια περιουσία με το κράτος να ολιγωρεί. Οταν τα λεφτά είναι πολλά αρκούν δύο ψευδομάρτυρες και ένα οργανωμένο παραδικαστικό κύκλωμα για να ιδιοποιηθούν κάποιοι τη δημόσια περιουσία. Αυτά είναι και τα βαθιά αίτια που δεν φτιάξαμε ακόμα κτηματολόγιο. Το λαθρεμπόριο, πάλι, πετρελαίου ξηράς και θάλασσας αγγίζει τα τρία δισ. φόρων. Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την οικονομική κρίση και θα χρειαστούν άλλα δυόμισι, σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων, για να μπουν στα διυλιστήρια οι μετρητές εισροής – εκροής. Αμα τα λεφτά είναι πολλά κάνεις επτά χρόνια να ζυμώσεις, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός μας. 

Το εκπαιδευτικό σύστημα

Γιάννης Α. Βλαχάκης

ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Γίνεται πολλή συζήτηση για τη βαθμολογία στην Α’ Τάξη των Γενικών Λυκείων στη χώρα μας, χωρίς να επισημαίνεται το κύριο. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη βελτίωση του επιπέδου εκπαίδευσης στη χώρα – και όχι μόνο – είναι: διενέργεια εισαγωγικών εξετάσεων για το Γενικό Λύκειο ή, έστω, διατήρηση του τρόπου υπολογισμού της βαθμολογίας στην Α’ Γενικού Λυκείου ως έχει και Επαγγελματικό Τεχνικό Λύκειο μαθητείας από την Α’ Τάξη με αύξηση σταδιακά του αριθμού των μαθητών σε αυτό και μείωση εισακτέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Ηδη οι Γερμανοί παρακαλούν την ελληνική κυβέρνηση να βοηθήσουν τεχνοκρατικά στη βελτίωση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Οι ίδιοι εφαρμόζουν το Dualles system, σύστημα μαθητείας. Ο μέσος όρος των μαθητών των σχολών Δευτεροβάθμιας Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στην Ευρώπη είναι 50% του συνολικού μαθητικού πληθυσμού και περίπου 50% στα Γενικά Λύκεια. Στη Γερμανία είναι 70 – 30, με 70% στην Τεχνική Επαγγελματική Κατεύθυνση. Στην Ελβετία είναι 75% στην Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση, 25% στα Γενικά Λύκεια. Στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Το κομβικό σημείο είναι ο τρόπος κατάταξης των μαθητριών και των μαθητών στους διαφόρους τύπους λυκείου. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, στα περισσότερα κρατίδια από την Δ’ Τάξη του δημοτικού γίνεται κατάταξη των παιδιών, ανάλογα με τις επιδόσεις και τις κλίσεις τους, σε τρία διαφορετικά είδη σχολείου (Gymnasium, Realschule, Hauptschule). Τα παιδιά ανάλογα με τις επιδόσεις τους στη συνέχεια είναι δυνατόν να αλλάξουν τύπο σχολείου. Στα πανεπιστήμια έχουν τη δυνατότητα να πάνε μόνο τα παιδιά του Gymnasium. Από το Realschule και το Hauptschule οδηγούνται στην Επαγγελματική Εκπαίδευση και κατάρτιση. Στη Γαλλία επίσης γίνεται κατάταξη των παιδιών στους διαφόρους τύπους λυκείου στην Γ’ Γυμνασίου από τον σύλλογο των καθηγητών.

Στην Ελλάδα, ως συνήθως, πρωτοτυπούμε. Τα παιδιά μπορούν να επιλέξουν αν θα φοιτήσουν σε Γενικό ή Επαγγελματικό Λύκειο, με συνέπεια να παρακολουθούν ελάχιστα παιδιά την Επαγγελματική Εκπαίδευση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε ένα τμήμα της Α’ Τάξης του Γενικού Λυκείου 25 ατόμων, 5 – 10 παιδιά να έχουν τρομακτικές ελλείψεις και έτσι να είναι αδύνατο να γίνει μάθημα υψηλού επιπέδου. Στα δε Επαγγελματικά Λύκεια εγγράφονται οι μαθητές με τις χαμηλότερες επιδόσεις συνήθως, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα Επαγγελματική Εκπαίδευση χαμηλού επιπέδου και τεχνίτες χαμηλού επιπέδου.

Είναι προβληματική και η κατάσταση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Εισάγονται σπουδαστές και σπουδάστριες πολύ χαμηλού επιπέδου, που αποφοιτούν επειδή οι καθηγητές πολλές φορές προάγουν τα παιδιά για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Εχουμε λοιπόν αποφοίτους ημιμαθείς πτυχιούχους που νομίζουν πως είναι επιστήμονες και δεν επιθυμούν να κάνουν και κάποια άλλη πρακτική εργασία. Είναι τυχαίο, άραγε, ότι χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία είναι οι ισχυρότερες οικονομικά της Ευρώπης, ενώ η Ελλάδα έχει πτωχεύσει;