Μια ίωση ήταν η αιτία

^«Η κυπριακή κυβέρνηση μου έδωσε το δικαίωμα είτε να έρθω στο Ωνάσειο είτε να πάω σε ένα μεγάλο κέντρο στην Αυστρία. Από την έρευνα που έκανα όμως κατάλαβα ότι καλύτερα να περιμένω λίγο περισσότερο και να κάνω τη μεταμόσχευση στην Ελλάδα όπου γίνονται εξονυχιστικοί έλεγχοι, παρά να πάω στην Αυστρία» λέει ο Ανδρέας Κωνσταντίνου.

Ο ίδιος δεν είχε ποτέ πρόβλημα με την καρδιά του. Η ανάγκη της μεταμόσχευσης προέκυψε ύστερα από μια απλή ίωση. «Οχι απλώς δεν είχα πρόβλημα στην καρδιά, αλλά δούλευα στις οικοδομές όλη μέρα». Το πρώτο σύμπτωμα που παρουσιάστηκε ήταν βήχας. Λίγες ημέρες μετά εμφάνισε δύσπνοια και επισκέφθηκε το νοσοκομείο. «Μου έκαναν εξετάσεις, διέγνωσαν βρογχικό άσθμα και με έστειλαν σπίτι μου». Υστερα από δύο ημέρες, όμως, ο βήχας έγινε πιο έντονος. Πήγε στη δουλειά και δεν μπορούσα να ανέβει τα σκαλιά, κουραζόταν και κοβόταν η ανάσα του. Μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο της Λάρνακας. Εκεί, διαπίστωσαν ότι έπασχε από διατατική μυοκαρδιοπάθεια. «Αμέσως με έβαλαν στην Εντατική. Παρέμεινα στην Κύπρο για περίπου 15 ημέρες και οι γιατροί αποφάσισαν ότι έπρεπε να κάνω μεταμόσχευση και ότι έπρεπε να επιλέξω μεταξύ Αυστρίας και Ελλάδας. «Επέλεξα το ελληνικό νοσοκομείο διότι έχει καλύτερο πρόγραμμα, παρότι γνώριζα ότι είναι πολύ δύσκολο στην Ελλάδα να βρεθεί σύντομα μόσχευμα και ότι στην Αυστρία θα γινόταν πολύ πιο γρήγορα η επέμβαση. Επίσης, έχω εμπιστοσύνη στους έλληνες επιστήμονες».

Ετσι βρέθηκε στο Ωνάσειο, όπου νοσηλεύτηκε για πέντε ημέρες στη μονάδα εμφραγμάτων. Εκεί άρχισε ο προμεταμοσχευτικός έλεγχος και του τοποθέτησαν τεχνητή εξωτερική καρδιά. «Η φυσική μου καρδιά δεν είχε πλέον δύναμη να αντλήσει αίμα». Μετά τη μονάδα ο γιατρός του κ. Σφυράκης και οι συνεργάτες του αποφάσισαν ότι πρέπει να τον βάλουν στο μηχάνημα της φορητής τεχνητής καρδιάς. «Το μηχάνημα είναι σαν βαλιτσάκι. Πέρασαν 15 ημέρες για να καταλάβω ότι μέχρι να βρεθεί μόσχευμα θα έχω τη μηχανική καρδιά στο βαλιτσάκι. Αλλά ήθελα να ζήσω. Αυτό ήταν που με απασχολούσε. Τίποτα άλλο». Επιπλέον, έπρεπε να παραμείνει ένα μήνα στο Ωνάσειο μέχρι να μάθει να χειρίζεται την τεχνητή καρδιά του. Επίσης λέει ότι από την πρώτη ημέρα που πήρε εξιτήριο «με την καρδιά στο χέρι» περπατούσε κανονικά. «Σήμερα περπατάω τέσσερα χιλιόμετρα την ημέρα». Πηγαίνει επίσης στη θάλασσα, αλλά βρέχει μόνο τα πόδια του και φεύγει γρήγορα για να μη ζεσταθεί η καρδιά του, ενώ είναι γραμματέας στον Σύλλογο Μεταμόσχευσης Καρδιάς και Φίλων των Μεταμοσχεύσεων «Συνεχίζω».