Η κόντρα με τον Κάμερον και η ελληνική ασπίδα προστασίας

Στις 27 Μαΐου, στην πρώτη αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος που κάνει το ΕΛΚ στις Βρυξέλλες δεν είναι ακόμα κλειδωμένο ότι οι συντηρητικοί ηγέτες θα ακολουθήσουν τη διασταλτική ερμηνεία της Συνθήκης της Λισαβόνας, σύμφωνα με την οποία ο πρόεδρος της Κομισιόν πρέπει να προέρχεται από την πολιτική ομάδα που πήρε τις περισσότερες έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο. Αν και το ΕΛΚ είναι πρώτη δύναμη, υπάρχει ο φόβος ότι με αυτή τη διαδικασία παρακάμπτονται τα κράτη-μέλη. Παρόμοια είναι η ατμόσφαιρα και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Οι περισσότεροι δεν ανοίγουν τα χαρτιά τους για το πώς ερμηνεύουν το αποτέλεσμα. Ο Σαμαράς όμως βγαίνει μπροστά και τάσσεται ξεκάθαρα υπέρ του Γιούνκερ με το επιχείρημα ότι «είναι η καλύτερη επιλογή για την Ευρώπη». Κάποιοι δεν μιλούν καν. Ισπανοί και Λουξεμβούργιοι τάσσονται με τα επιχειρήματα του Σαμαρά, ο οποίος από εκείνη τη στιγμή φαίνεται να εντάσσεται σε ένα άτυπο διευθυντήριο της ομάδας Γιούνκερ.

Τον ίδιο ρόλο, αλλά σε υψηλότερα ντεσιμπέλ, θα παίξει ο έλληνας Πρωθυπουργός και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της περασμένης Παρασκευής. Εντός του Συμβουλίου ο Ντέιβιντ Κάμερον κάνει προσωπική επίθεση στον Γιούνκερ. Τα πνεύματα οξύνονται περισσότερο όταν ο ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν ακολουθεί τη γραμμή Κάμερον. Ο Σαμαράς μιλά αμέσως μετά τον Κάμερον και στην ουσία προστατεύει τον Γιούνκερ απαριθμώντας τα επιχειρήματα υπέρ της υποψηφιότητάς του.