«Πολύς κόσμος, λίγο προσωπικό»

Ασθενείς που περίμεναν με τις ώρες για να εξεταστούν, συνοδοί που έβλεπαν τους δικούς τους ανθρώπους να ταλαιπωρούνται σε ράντζα αλλά και πολίτες που παρά τις αντίξοες συνθήκες και την κακή οργάνωση των ελληνικών νοσοκομείων γνώρισαν γιατρούς – ανθρώπους, οι οποίοι τους στάθηκαν και τους βοήθησαν χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα: είναι μερικές μόνο από τις μαρτυρίες που μοιράζονται οι αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας.

Στον διάλογο για το ΕΣΥ, που συνεχίζεται στο www. tanea.gr, μετέχουν και γιατροί που περιγράφουν με λεπτομέρειες τη σκληρή καθημερινότητα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, με τις εξοντωτικές εφημερίες και τα απάνθρωπα ωράρια αλλά και την απαξίωση που βιώνουν από την πολιτεία.

Στην ιστοσελίδα των «ΝΕΩΝ» αρκετοί είναι κι αυτοί οι οποίοι «τα βάζουν» με το ίδιο το κράτος, που αδυνατεί να βρει και να τιμωρήσει τους επίορκους γιατρούς του ΕΣΥ. Ενδεικτικές είναι οι μαρτυρίες που ακολουθούν.

Ασθενείς

«24 Μαρτίου. Εισάγεται η μητέρα μου σε νοσοκομείο της Αθήνας με κάταγμα ισχίου. Νύχτα 26 προς 27 Μαρτίου. Ανήσυχη. Της κάνουν καρδιογράφημα κατά τη 1. Εκ των υστέρων μας είπαν ότι δεν έδειξε κάτι. “Πονάω στην πλάτη”. Καλούμε τον μοναδικό νοσοκόμο. Της δίνει παυσίπονο. “Κάντε κάτι, αλλιώς δώστε μου ένα χάπι να φύγω”. Της δίνει παυσίπονο. “Παιδιά μου, σας αποχαιρετώ”. Γιατρός πουθενά. Φτάνω στο σημείο να πω στον νοσοκόμο: “Να καλέσω έναν γιατρό απέξω;”. Η απάντηση: “Γιατί, αφού βρίσκεται μέσα στο νοσοκομείο”. Κατά τα ξημερώματα ησυχάζει. Είχε υποστεί οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Στις 28 Μαρτίου και ώρα 7.31 είναι νεκρή».

Γιάννης

«Μεσάνυχτα της 2/12/2010 έπαθα έμφραγμα και οδηγώντας ο ίδιος έφτασα στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης. Με έβαλαν αμέσως στην Εντατική, όπου και έπαθα ανακοπή. Συνήλθα με ηλεκτροσόκ και το πρωί της επομένης με ασθενοφόρο και συνοδεία ιατρού με μετέφεραν στην Αθήνα. Η αντιμετώπισή μου στο νοσοκομείο της Τρίπολης ήταν άριστη από όλο το προσωπικό. Ιδιαίτερα δε οι ενέργειες και οι οδηγίες του καρδιολόγου Αγησ. Κυριακόπουλου. Η σοβαρότητα του εν λόγω ιατρού και ο τρόπος του δεν μου επέτρεψαν μέχρι σήμερα να τον πλησιάσω και με την ευκαιρία που μου δίνεται μέσω της εφημερίδας σας θα ήθελα, έστω και τόσο ετεροχρονισμένα, να τον ευχαριστήσω δημόσια».

Βασ. Μπούτσικας

«Ημουν σε ράντζο στον διάδρομο του Νοσοκομείου Ρίου στα εξωτερικά ιατρεία για δύο ημέρες μέχρι να βρω δωμάτιο. Με πήγαν στη Β’ Παθολογική, με έβαλαν στους ορούς και τα πόδια μου πρήστηκαν. Οταν πήγα σε έξω ιατρό, κούναγε το κεφάλι του ο άνθρωπος. Οι ασθενείς στο Ρίο υποφέρουν, ζητούν βοήθεια αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Ο κόσμος πολύς, το προσωπικό λίγο (και άσχετο πολλές φορές), οι ασθενείς γίνονται πειραματόζωα (έχεις τον πόνο σου, έχεις και τον φοιτητή που μαθαίνει πάνω σε σένα). Ευχαριστώ, αλλά τέτοιο νοσοκομείο είναι παράδειγμα προς αποφυγή».

Γιατροί

«Είμαι ιατρός του ΕΣΥ από το 2010. Πριν από αυτό έχω δουλέψει τόσο ως ιδιώτης όσο και στο εξωτερικό. Υπάρχουν καλοί και κακοί ιατροί, όπως και λογικοί και παράλογοι ασθενείς. Ούτε τα ΜΜΕ ποτέ, ούτε οι πολιτικοί ούτε οι ιατροί ούτε οι πολίτες συζήτησαν ποτέ για ένα ρεαλιστικό, ολοκληρωμένο, εθνικό σχέδιο για την υγεία. Παρακαλώ, ας μου απαντήσει ο καθένας από εσάς τι θέλει από το ΕΣΥ ως γενική ιδέα. Κοστίζει η εκπαίδευση, οι ώρες ανάπαυσης, τα καλά υλικά, οι πολλοί ιατροί, οι πολλοί νοσηλευτές, και αυτά πρέπει να τα πληρώσουμε όλοι μας μέσω Εφορίας. Εγώ θα υπηρετώ το ΕΣΥ όσο καλύτερα μπορώ, το μόνο που θέλω είναι να γνωρίζουμε όλοι τους κανόνες και να τους ακολουθούν όλοι. Των ασθενών συμπεριλαμβανομένων».

Δημήτρης

«Είμαι γιατρός του ΕΣΥ εδώ και πολλά χρόνια. Εχω υπηρετήσει μόνον άγονες και προβληματικές περιοχές της χώρας. Υπήρξα στο Διδυμότειχο και εδώ και 11 χρόνια βρίσκομαι ως διευθυντής του Αναισθησιολογικού στη Λέρο. Εχω καλύψει το νησί αυτό για μεγάλα χρονικά διαστήματα ολομόναχος κι αυτό σημαίνει εφημερία μονίμως. Τι και αν εγώ πληρώνομαι για τέσσερις εφημερίες τον μήνα; Είμαι “υποχρεωμένος”, όπως υποστηρίζει ο κάθε πάσχων, να προσφέρω διότι έδωσα τον όρκο του Ιπποκράτη. Φυσικά και σε κάθε επείγον περιστατικό έχω παραστεί, ανεξάρτητα από το αν εκείνη την ημέρα εφημέρευα. Επειτα λοιπόν από μια εικοσαετία σε παραμεθόριο, ζητάω πλέον να μετατεθώ στο Κιλκίς, από όπου είναι η καταγωγή μου, και το υπουργείο αρνείται. Το ζητάω νομίμως και το αξίζω δικαιωματικά, μιας και πριν από επτά χρόνια υπέστην και έμφραγμα, κάνοντας αγγειοπλαστική, και θέλω να πάω κοντά στο σπίτι μου μαζί με την 5μελή οικογένειά μου, στην οποία δεν μπορώ πλέον να προσφέρω ούτε τα απαραίτητα – με μείωση της τάξης του 49% δεν προλαβαίνουν να φτάσουν καν στα χέρια μου. Αυτή είναι η Ελλαδάρα μας που τρώει τα παιδιά της!».

ΜΜ