[Ανάλυση] Η απόφαση και η αντίφαση

Το άνοιγμα του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά σε στελέχη της Λαϊκής Δεξιάς είναι μια ανάγνωση πρώτου πολιτικού επιπέδου για το στίγμα της νέας κυβέρνησης μετά τον ανασχηματισμό. Σε δεύτερο επίπεδο, εκεί όπου η πολιτική συναντά την οικονομία και η πρώτη συνδιαλέγεται με ομάδες που κατ’ εξοχήν ανήκουν στο εκλογικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας, βρίσκεται ο Χρήστος  Σταϊκούρας.

Ο υπουργός Οικονομικών άλλαξε με τον ανασχηματισμό. Οχι όμως και ο κ. Σταϊκούρας που παρέμεινε ακλόνητος ως αναπληρωτής υπουργός και υπεύθυνος του Γενικού Λογιστηρίου. Ή, αλλιώς, του ταμείου του κράτους. Ο κ. Σταϊκούρας δεν έγινε υπουργός παρότι έπαιξε γερά το ενδεχόμενο της αναβάθμισής του μετά την αποχώρηση Στουρνάρα. Ηταν όμως αυτός, και όχι ο νέος προϊστάμενός του Γκίκας Χαρδούβελης, που έσπευσε αμέσως μετά τον ανασχηματισμό να δώσει το στίγμα της οικονομικής πολιτικής και να προαναγγείλει ελαφρύνσεις.

Εξήγγειλε την πρόθεση της κυβέρνησης να βάλει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με την τρόικα τη μείωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης. Και άλλων φόρων, αν εκπληρώνουμε τους στόχους, προσέθεσε ο ίδιος μεταφέροντας «συστημένο» το μήνυμα Μαξίμου προς την εκλογική βάση. Είναι αυτός από την κυβέρνηση που διαχειρίζεται την υλοποίηση της βασικής εξαγγελίας του Πρωθυπουργού για τη διανομή του κοινωνικού μερίσματος από πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού σε χαμηλόμισθους και οικονομικά αδύνατους. Και τώρα ο ίδιος καλείται εκ νέου, με ηχηρή την απουσία στο προσκήνιο του νέου υπουργού Οικονομικών, να διαχειρισθεί το καυτό θέμα των μισθών των ενστόλων μετά τη δικαίωσή τους από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Από τα «φιλολαϊκά» – και εύκολα – στις δύσκολες αποφάσεις. Οχι μόνο γιατί η ΝΔ πρέπει να βάλει αναχώματα στην επίθεση που δέχεται από τη Χρυσή Αυγή η μεγάλη δεξαμενή παραδοσιακών ψηφοφόρων της στα Σώματα Ασφαλείας. Αλλά και γιατί το κόστος των 700 και πλέον εκατομμυρίων ευρώ που απαιτείται για τη συνολική αναπλήρωση (με τα αναδρομικά) των μισθών των ενστόλων  ισοδυναμεί με βόμβα μεγατόνων για τον προϋπολογισμό.

Πρόκειται για ένα λογαριασμό που απειλεί να ανατρέψει τους μέχρι τώρα σχεδιασμούς της κυβέρνησης για τη δημοσιονομική της πολιτική. Θέτει εν αμφιβόλω τις υποσχέσεις για μειώσεις φόρων. Και ανατρέπει όλο το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με την τρόικα αφού προσθέτει ακόμη ένα βάρος στο δημοσιονομικό κενό των 911 εκατ. ευρώ του προϋπολογισμού του 2015. Επαναφέρει έτσι στο τραπέζι την απειλή επιβολής νέων μέτρων που έχει ξορκίσει η κυβέρνηση.

Στην κυβέρνηση μιλούν ήδη για την ανάγκη μιας κεντρικής πολιτικής απόφασης που θα θέτει το πλαίσιο των επιπτώσεων των δικαστικών αποφάσεων στο σύνολο της κοινωνίας. Πέφτουν όμως στην εξής αντίφαση: από τη μια, χρεώνουν στους δικαστικούς ότι δεν διστάζουν, «ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου», να δικαιώνουν μισθολογικές προσφυγές άλλων κλάδων για να δικαιολογήσουν ανάλογες αποφάσεις για τις δικές τους αποδοχές. Από την άλλη, όμως, δεν παίρνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων νομοθετώντας για να αρθεί το αδιέξοδο. Δεν αρκεί να λες ότι οι δικαστές δεν πρέπει να ασκούν δημοσιονομική πολιτική. Ως κυβέρνηση, πρέπει να έχεις τη δύναμη να το επιβάλεις.