[ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ] Ασφάλεια στις παιδικές χαρές

Για λόγους δεοντολογίας απέφυγα να στείλω επιστολή λόγω των δημοτικών εκλογών. Τώρα όμως μπορώ να κατηγορήσω τη δημοτική Αρχή του Δήμου Παλλήνης – Γέρακα για το εξής γεγονός: στις 21 Μαΐου 2014 επισκέφθηκα με μια φιλική οικογένεια και τα παιδιά τους μια παιδική χαρά που βρίσκεται στην οδό Εφέδρων Αξιωματικών στον Γέρακα. Στον χώρο όπου βρίσκεται η παιδική χαρά στεγάζεται και μια καφετέρια – πιτσαρία.

Εγινα έξαλλος όταν διαπίστωσα ότι σε απόσταση λίγων μέτρων από την παιδική χαρά υπήρχε, επί του εδάφους, ένα ανοικτό μεταλλικό ντουλάπι παροχής ηλεκτρικού ρεύματος ύψους 70 περίπου εκατοστών. Ενα καλώδιο ήταν συνδεδεμένο σε μια από τις παροχές, ενώ η άλλη γυμνή άκρη ήταν στο έδαφος. Οταν έβαλα τις φωνές, ένας υπάλληλος της καφετέριας με επιθετικό ύφος μού δήλωσε ότι η καφετέρια παίρνει ρεύμα από το καλώδιο αυτό, αλλά λόγω φόρτου εργασίας ξέχασαν να συνδέσουν το γυμνό άκρο.

Οταν μαζεύτηκαν όμως γονείς με άγριες διαθέσεις, έκλεισε το ντουλάπι και αποσυνέδεσε το καλώδιο. Την επόμενη ημέρα διαπίστωσα ότι ένα λεπτό καλώδιο επί του εδάφους και πάνω σε πέτρες συνέδεε το ντουλάπι της παροχής με την καφετέρια. Από θαύμα δεν είχαμε καμιά θανατηφόρα ηλεκτροπληξία με θύμα μικρό παιδί. Αν δεν λαμβάνονται όμως τα μέτρα που επιβάλλουν οι κανονισμοί, οι κίνδυνοι για τα μικρά παιδιά θα είναι μόνιμοι και μεγάλοι.

Ανθρωποσφαγή πολιτικών
Τάκης Σουβαλιώτης ΧΑΛΑΝΔΡΙΤΣΑ ΠΑΤΡΩΝ
Στα παλιά τα Σάλωνα είχε γίνει και μια ανθρωποσφαγή για τα ωραία μάτια κάποιας Μαρίας. Της περιβόητης Μαρίας της Πενταγιώτισσας. Ακόμη τραγουδιέται το τραγούδι που γράφτηκε γι’ αυτή (την ανθρωποσφαγή) και που λέει σε κάποια στροφή του: «Και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλικάρια» κ.λπ.
Στις μέρες μας γίνεται μία νέα ανθρωποσφαγή. Οχι όμως ανάμεσα σε κάποια παλικάρια που τους έχει κλέψει τις καρδιές κάποια καλλονή, αλλά ανάμεσα στους πολιτικούς μας για τις ψήφους των κρατικοδίαιτων. Ναι, σφάζονται στα πόδια τους (των κρατικοδίαιτων) οι πολιτικοί μας, όπως σφάζονταν κάποτε στην ποδιά της ξεμυαλίστρας Μαρίας τα παλικάρια του τόπου μας.

Περί μακροζωίας
Ανδρέας Σπ. Κραββαρίτης ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ
Να που επιτέλους έρχεται η επιστήμη διθυραμβικά να μας πει ότι μπορεί να αυξήσει το όριο ζωής του ανθρώπου σε απίστευτα υψηλά επίπεδα. Μέχρι και 500 χρόνια! Ζούμε στην εποχή όπου το μέχρι χθες ανέφικτο σήμερα γίνεται εφικτό. Ενα πανάρχαιο όνειρο έρχεται να γίνει πραγματικότητα. Ομως σε περίοδο κρίσης σαν τη σημερινή, ο κόσμος σφυρίζει αδιάφορα. Αλλού οι προβληματισμοί. Οταν όμως την ξεπεράσουμε, βλέπουμε. Για φανταστείτε. Θα ήμασταν τότε όλοι μας κιβωτός αναμνήσεων και βιωμάτων. Σκεφτείτε, θά ‘χαμε ζήσει την Ελληνική Επανάσταση, θα ήμασταν σύγχρονοι του Καποδίστρια, θα είχαμε βιώσει τον ταραχώδη εικοστό αιώνα και θα πορευόμασταν αγέρωχοι!  
Πόσο μπορούμε να παραβιάζουμε τη φύση; Μήπως ο βιολογικός κύκλος του ανθρώπου εκεί όπου είναι έχει τη σημασία του; Μήπως η φύση ορθά σχεδίασε τον βιολογικό μας κύκλο εκεί γύρω στον αιώνα; Οι πολλοί λένε όσα χρόνια είναι να ζήσουμε, ας τα ζήσουμε καλά. «Ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ’ εν τω ευ το πολύ». Τον θάνατο βέβαια δεν πρόκειται να τον νικήσουμε.
Ποια θα είναι η ποιότητα ζωής; Θα πρέπει να παραμένουμε νέοι για πολλά χρόνια, άρα πρέπει να ανακαλύψουμε το ελιξίριο της νεότητας, αλλιώς θα δημιουργήσουμε κοινωνίες γερόντων. Αν ζούμε π.χ. 200 χρόνια, θα πρέπει να παραμένουμε νέοι μέχρι τα 160, ας πούμε, και θα φαινόμαστε συνομήλικοι με τα παιδιά μας (αυτό ίσως μας γοητεύει). Θα είμαστε υποχρεωμένοι να εργαζόμαστε για πολλές δεκαετίες. Στη ζωή μας πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα. Μήπως η υπερβολική μακροζωία οδηγεί σε κόπωση, ανία και άλλες δυσάρεστες ή ανεπιθύμητες ψυχολογικές καταστάσεις; Μήπως η υπερβολική επιμήκυνση της ζωής μας έχει σαν συνέπεια την επιβράδυνση όλων των λειτουργιών μας; Η ωρίμαση του εγκεφάλου μας να επιβραδύνει αρκετά όσο και όλα τα στάδια ανάπτυξής μας. Να πηγαίνουμε σχολείο στα δώδεκα κ.λπ. Τα άλματα της τεχνολογίας θα είναι αδύνατο να τα παρακολουθήσουμε και θα μένουμε πίσω από την εποχή μας. Μήπως τελικά ο Μαθουσαλισμός είναι τιμωρία;
Το να αυξήσουμε σε «λογικά» πλαίσια το όριο ζωής μας (πέντε-δέκα χρόνια) είναι επιθυμητό από τους πολλούς, αλλά με ποιότητα επιθυμητό από όλους. Είναι υπέροχο να ονειρευόμαστε αρκεί να μη γίνονται τα όνειρα εφιάλτες. Η επιστήμη ας μας κάνει τη ζωή ανθρώπινη, να ζούμε ειρηνικά και με πρόοδο. Να υπάρχει δικαιοσύνη, ισονομία, ισοπολιτεία. Και πάνω απ’ όλα να ζούμε ευτυχισμένοι!

Ο ναύαρχος Βασιλικόπουλος
Παναγιώτης Καραμανώλης ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΣ ε.α.
Στις 3 Ιουνίου το νοτισμένο χώμα της Αττικής σκέπασε με απαλότητα την σορό του επίτιμου αρχηγού του Ναυτικού, ναυάρχου Λεωνίδα Βασιλικόπουλου. Η δημοκρατία έχασε έναν άλλο θερμό υποστηρικτή της, ένα από τα πιο άξια παλικάρια της. Σε όλη του τη ζωή υπήρξε απέριττος, λιτός, αντικομφορμιστής. Στο χάρισμα που είχε να επικοινωνεί με ειλικρίνεια με τον συνάνθρωπό του από έμφυτη σεμνότητα απέφευγε να αναφέρει και να παρουσιάζει αναλυτικά τους αγώνες του για τη δημοκρατία, αγώνες οι οποίοι είναι γνωστοί σε όλο το πανελλήνιο και τη δημοκρατική παράταξη.
Είναι δύσκολο μέσα σε λίγες γραμμές να παρουσιαστεί ατόφιος ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου, ιδιαίτερα του ναυάρχου Λεωνίδα Βασιλικόπουλου, ο οποίος διακατεχόταν από τη σταθερή και αμετακίνητη αντίληψη πως οι ωραιοποιήσεις, οι υπερβολές και οι ψευτομετριοφροσύνες είναι ολέθριες στη διαμόρφωση σωστών κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων.
Ο Λεωνίδας Βασιλικόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932. Το 1954 αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και ονομάσθηκε σημαιοφόρος του ΠΝ, του ένδοξου Ναυτικού μας που με πίστη και λατρεία υπηρέτησε.
Η αποστασία του ‘65 και οι ιδέες του για τον ρόλο του ως αξιωματικού τον έφεραν σε αντίθεση με την τότε πολιτική ηγεσία και τελικά τον οδήγησαν σε παραίτηση. Κατά τη δικτατορία της 21ης Απριλίου του ‘67, από την πρώτη ημέρα περνά στην ενεργό αντίσταση και δίνει το δικό του «παρών» στον αγώνα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Συλλαμβάνεται και υφίσταται παντοειδείς διώξεις (ΕΣΑ, Ασφάλεια, εξορία, φυλακή). Αποφυλακίζεται το 1973 με τη γενική αμνηστία.
Μετά τη Μεταπολίτευση αποκαθίσταται στις τάξεις του Ναυτικού και επανέρχεται στην ενεργό υπηρεσία. Με αξία ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας και το 1986 αναλαμβάνει καθήκοντα Α/ΓΕΝ. Ως αρχηγός είχε την τιμή να ηγείται του ΠΝ στη διάρκεια της ελληνοτουρκικής κρίσης του Μαρτίου του 1987.
Στην πολυκύμαντη πορεία του είχε πάντα δίπλα του τη γυναίκα της ζωής του, την άξια σύντροφό του Νότα, την κόρη του σοσιαλιστή ηγέτη Ηλιόπουλου. Στους λόγους που εκφωνήθηκαν στην κηδεία του ο πιο συγκινητικός ήταν του πρώην προέδρου της Βουλής Απ. Κακλαμάνη, ο οποίος συνδεόταν με τον αείμνηστο ναύαρχο Βασιλικόπουλο από τα χρόνια της δικτατορίας. Ολοι μας που γνωρίσαμε και ζήσαμε από κοντά τον ναύαρχο Βασιλικόπουλο για ένα πράγμα μόνον θα μπορούσαμε να τον «κατηγορήσουμε»: ότι ήταν υπερβολικά δημοκράτης και αγωνιστής, κάτι που σήμερα σπανίζει.