Επιστολές

Νέο εργασιακό μοντέλο

Γιώργος Δρακούλης

Από την πρώτη άφιξη της τρόικας στην Ελλάδα μέχρι και σήμερα, έπειτα από τέσσερα χρόνια Μνημονίου, το εργασιακό πρότυπο που έχει επιβληθεί στη χώρα μας δεν επιφέρει τα θεμιτά αποτελέσματα.Την παραπάνω επικρατούσα άποψη έρχεται να επιβεβαιώσει ένας εκ των κορυφαίων γερμανών οικονομολόγων, ο Θόρστεν Σούλτεν. Ο γερμανός οικονομολόγος σε άρθρο του ισχυρίστηκε ότι το εργασιακό μοντέλο που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα δεν αποδίδει, επικαλούμενος μάλιστα και μελέτες του ΔΝΤ. Οπως επισήμανε και την ανάγκη αλλαγής πολιτικής πλεύσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Παρά τα πρώτα δειλά σημεία οικονομικής ανάκαμψης στη χώρα μας, ο εργασιακός τομέας έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα. Με πρόσχημα τη δημοσιονομική προσαρμογή και την ανταγωνιστικότητα, η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα ειδικής οικονομικής ζώνης. Ωστόσο, η πολιτική συμπίεσης του εργασιακού κόστους απέτυχε, διότι απορρύθμισε τη σχέση μεταξύ της ανάπτυξης της χώρας και της κοινωνικής συνοχής, που είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι κοινός τόπος ότι η αυθαίρετη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν έχει φέρει την πολυπόθητη αύξηση της ανταγωνιστικότητας και την κοινωνική ευημερία, αντίθετα δημιούργησε επιπλέον προβλήματα στον δύσκολο δρόμο που ακολουθήθηκε για την οικονομική ανάκαμψη της χώρας. Οι έλληνες πολίτες στις ευρωεκλογές έστειλαν μήνυμα τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και στην Ευρώπη, μήνυμα όχι τιμωρίας αλλά ξεκάθαρης ευκαιρίας και δύναμης για αλλαγή. Η αλλαγή πολιτικής και από τις δύο πλευρές είναι επιτακτικό κοινωνικό αίτημα. Η απάντηση στην κρίση πρέπει να είναι ευρωπαϊκή και με περισσότερη κοινοτική αλληλεγγύη. Είναι απολύτως αναγκαίο ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο που θα θέτει ως προτεραιότητα τους πολίτες και όχι τους αριθμούς, συνδυάζοντας αποτελεσματικά την ανταγωνιστικότητα με την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Η απαραίτητη δημοσιονομική εξυγίανση μπορεί να συνυπάρξει με την κοινωνική δικαιοσύνη! Οσο θα μένει στα χαρτιά η αναπτυξιακή επίλυση του προβλήματος της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας και στην Ευρώπη, δεν θα υπάρξει ουσιαστική ανάπτυξη και κοινωνική πρόοδος. Οι νέες προοπτικές για ένα καλύτερο αύριο απαιτούν αποφασιστικές αλλαγές. Ας το καταλάβουν και ας δράσουν πριν να είναι πολύ αργά!

Η στάση των πολιτικών

Τάσος Μιχαηλίδης

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής σε μια αποστροφή του λόγου του είχε πει: «Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο». Η ίδια ρητορική αλλά με μια επικίνδυνη μορφή ακούγεται ακόμα και σήμερα από τα στόματα πολλών πολιτικών ηγετών και όχι μόνο. Βαράνε τον γάιδαρο, δηλαδή την Ελλάδα, και χαϊδεύουν το κακότεχνο σαμάρι – δηλαδή τον πολίτη – το οποίο πληγώνει τη ράχη του φιλότιμου τετράποδου. Χαϊδεύουν τα αφτιά του πολίτη για να υφαρπάξουν την ψήφο του και να αναρριχηθούν στην εξουσία. Δεν τολμούν να πούνε την αλήθεια στον πολίτη ότι η Ελλάδα είναι μια πανέμορφη χώρα, αλλά κατοικείται από εκατομμύρια τρελούς, ανεγκέφαλους, καιροσκόπους, φοροφυγάδες, αριβίστες, αγύρτες, οκνηρούς, ψεύτες. «Σαρξ εκ της σαρκός» οι περισσότεροι από τους σύγχρονους πολιτικούς μας με τους προαναφερθέντες κατοίκους τούτης της χώρας. Δεν τους νοιάζει και δεν ενδιαφέρονται για την επιδιόρθωση των κακοτεχνιών του σαμαριού. Τους ενδιαφέρει μόνο ο εξωτερικός καλλωπισμός του με διάφορα χρωματιστά αυτοκόλλητα. Μισό εκατομμύριο και πλέον πολίτες τούτης της χώρας ψηφίζουν συνειδητά ένα εγκληματικό ναζιστικό μόρφωμα, αδιαφορώντας και ξεχνώντας πως οι πρόγονοί τους, οι γονείς τους, τα αδέλφια τους και οι φίλοι τους φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από τις κατοχικές δυνάμεις των Ναζί – κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση οι σύγχρονοί τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής.Προκαλεί ανατριχίλα και αποτροπιασμό η θέα και μόνο ομάδων ατόμων με ομοιόμορφες στολές παραλλαγής σε στρατιωτικούς σχηματισμούς και με βηματισμό να περιφέρονται στους δρόμους των μεγαλουπόλεων. Κάποιοι πολιτικοί μας – ευτυχώς λιγοστοί – επιφυλάχτηκαν να αποφασίσουν για την άρση της ασυλίας χρυσαυγιτών βουλευτών. Ηθελαν περισσότερα στοιχεία για την ενοχή τους ισχυρίστηκαν.

Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στελέχη της εκλιπαρούν και ζητάνε της ψήφους του εγκληματικού ναζιστικού μορφώματος με μοναδικό σκοπό να αποσταθεροποιήσουν την ήδη ετοιμόρροπη σταθερότητα της χώρας. Ο κ. Π. Χαϊκάλης βουλευτής των ΑΝΕΛ υπερπηδά τα έδρανα της Βουλής και σπεύδει να συγχαρεί και να συμπαρασταθεί στον κ. Μπούκουρα βουλευτή της Χρυσής Αυγής για τις άναρθρες κραυγές και τα κροκοδείλια δάκρυά του. Και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του λέγοντας ότι ήταν συμπόνια προς έναν συνάνθρωπο. Αναρωτιέμαι, πότε επιτέλους σε τούτη τη χώρα θα τολμήσουμε να λέμε «τα σύκα σύκα…».

Λειτουργία ΟΠΑΠ

Γεώργιος Ν. Χαρμαντάς

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Παρότι δεν είμαι φίλος των τυχερών παιχνιδιών, δεν μπορώ να αποδεχθώ τη μεταστροφή του Οργανισμού Προγνωστικών Ποδοσφαίρου που αν και διατηρεί τον τίτλο ΟΠΑΠ έχει αλλάξει αντικείμενο, τελείως άσχετο με αυτόν. Από τη στιγμή που έγινε η μεταβολή δεν θα έπρεπε να είχε αλλάξει και ο προσδιοριστικός τίτλος που τώρα είναι τελείως άσχετος με το αντικείμενο που σιωπηρά έθαψε; Κατά την πεποίθησή μου πρέπει να γίνει ένα από τα δύο: το ένα είναι ο ΟΠΑΠ να επανέλθει στο αρχικό του αντικείμενο, το οποίο πιστεύω ότι δεν θα κάνει, οπότε πρέπει να αλλάξει τίτλο και να μπει στην κατηγορία των λαχείων. Το άλλο είναι να δημιουργηθεί ένας νέος Οργανισμός Προγνωστικών Ποδοσφαίρου, Καλαθοσφαίρισης, Υδατοσφαίρισης και ίσως κάποιων άλλων ομαδικών αγωνισμάτων.

Οι έλληνες φίλαθλοι
Γρηγόρης Μανινάκης ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Εβλεπα πριν από λίγες ημέρες τον τελικό αγώνα μπάσκετ του ΝΒΑ μεταξύ Μαϊάμι και Σαν Αντόνιο (το πρωτάθλημα κέρδισε η ομάδα του Σαν Αντόνιο με 4-1 στα παιχνίδια). Οι χαζοαμερικάνοι φίλαθλοι και από τις δύο ομάδες, αντίπαλοι στο ίδιο στάδιο, καθισμένοι δίπλα δίπλα μαζί με τα παιδιά και τις οικογένειές τους, ενθάρρυναν συνεχώς την ομάδα τους κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού φωνάζοντας άμυνα, άμυνα, άμυνα. Αυθόρμητα σκέφτηκα και την εικόνα των γραφικών χαζογιαπωνέζων φιλάθλων που καθάριζαν τις κερκίδες από τα σκουπίδια που είχαν αφήσει μετά το παιχνίδι της ομάδας τους με την Ακτή του Ελεφαντοστού, που μάλιστα είχαν χάσει 2-1. Και μετά φούσκωσα από περηφάνια, σκεπτόμενος πόσο πιο μάγκες και προφανώς εξυπνότεροι είμαστε εμείς, που με ανεξάντλητα αποθέματα πολιτισμού προς εξαγωγή κατεβάζουμε και εκσφενδονίζουμε καθίσματα και ό,τι άλλο βολικό τύχει (σε ΣΕΦ, ΟΑΚΑ και όπου λάχει), ενώ συγχρόνως στολίζουμε με γαλλικά και άλλες αβρότητες τις μάνες, τις οικογένειες και τα σπίτια των αντίπαλων παικτών με χορωδιακό πάθος και πλακάτ με επάξια συνθήματα του παραδοσιακού ελληνοαθλητικού πνεύματος. Συνήλθα βέβαια λιγάκι από την έπαρση και τον πατριωτικό μου οίστρο όταν σκέφτηκα τις επιδόσεις και την εικόνα των χαζών και άσχετων στο Μουντιάλ σε σχέση με τις δικές μας επιδόσεις. Αντιστάθηκα για λίγο σε μια έντονη αϊσιχτιρική παρόρμηση, αλλά τελικά δεν άντεξα και απλώς μας βαρέθηκα, σκεφτόμενος ότι έχουμε και κάποιο δίκιο λόγω των τεκμηριωμένων ψεκασμών στα Βαλκάνια!