Ο Φώτης Κουβέλης διατύπωσε επισήμως μια σκέψη που ακούω από διάφορες πλευρές: χρειαζόμαστε, είπε, ένα νέο μπλοκ εξουσίας Κεντροαριστεράς και Αριστεράς.
Καμία αντίρρηση, είναι μια άποψη.
Η οποία βεβαίως κινείται στον αντίποδα της άποψης που οδήγησε τη ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση το 2012. Και χωρίς να εξηγείται επαρκώς τι μεσολάβησε έκτοτε και άλλαξε το χρειαζούμενο.
Μαζί λοιπόν η Κεντροαριστερά με την Αριστερά;
Κατ’ αρχήν, δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην Ευρώπη και όποτε επιχειρήθηκε (π.χ. στη Γαλλία επί Μιτεράν και επί Ζοσπέν…) ο ισχυρός πόλος ήταν η Κεντροαριστερά και όχι η Αριστερά.
Αλλά τελικά γιατί όχι; Σε όλα υπάρχει πάντα μια πρώτη φορά.
Πάμε λοιπόν στα συγκεκριμένα. Για ποια Κεντροαριστερά μιλάμε;
Γι’ αυτήν που «θα είναι σε αντιπαράθεση με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές» διευκρινίζει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.
Πολύ ωραία. Ποιες είναι αυτές όμως; Η δημοσιονομική πειθαρχία, ας πούμε, είναι νεοφιλελεύθερη πολιτική; Οι υποχρεώσεις και οι δεσμεύσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή στην ευρωζώνη και το Σύμφωνο Σταθερότητας; Ο έλεγχος του προϋπολογισμού; Η απελευθέρωση των αγορών και των επαγγελμάτων κατά το ευρωπαϊκό Δίκαιο; Οι ιδιωτικοποιήσεις;
Αν αυτά είναι νεοφιλελεύθερα, τότε πού οδηγεί η αντιπαράθεση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές; Σε εγκατάλειψη του ευρωπαϊκού πεδίου; Σε κίνημα ανυπακοής στην ευρωπαϊκή πολιτική; Σε αντάρτικο;
Προφανώς τέτοια Κεντροαριστερά ούτε υπάρχει ούτε μπορεί να υπάρξει.
Κι ύστερα για ποια Αριστερά μιλάμε;
«Για μια Αριστερά απαλλαγμένη από τον λαϊκισμό» διευκρινίζει και πάλι ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.
Μόνο που ούτε μια Αριστερά απαλλαγμένη από τον λαϊκισμό υπάρχει, διότι τότε δεν θα ήταν Αριστερά. Ακόμη περισσότερο που η έννοια της «ριζοσπαστικής Αριστεράς» είναι σχεδόν ασύμβατη με την κυβερνητική εξουσία σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Διότι όποιος λέει «εξουσία» εννοεί «διαχείριση». Και η Αριστερά, καλώς ή κακώς, δεν ενδιαφέρεται για διαχείριση.
ΕίΤε επειδή δεν θέλει να λερώσει τα χέρια της είτε επειδή πολύ σωστά αντιλαμβάνεται ότι το δαχειριστικό πλαίσιο της σημερινής Ευρώπης είναι εντελώς αντίθετο με τη φυσιογνωμία και τις δοξασίες της.
Συνεπώς, τι σόι μπλοκ εξουσίας είναι αυτό που δεν θα θέλει ή δεν θα μπορεί να κυβερνήσει;
Κακά τα ψέματα, στις σημερινές συνθήκες «το μπλοκ εξουσίας της Κεντροαριστεράς με την Αριστερά» είναι απλώς μια σαπουνόφουσκα.
Ενας γάμος κατά φαντασίαν ανάμεσα σε έναν γαμπρό που δεν θέλει να παντρευτεί και σε μια νύφη που δεν υπάρχει.
Ασφαλώς η αναζήτηση της ουτοπίας είναι εγγενής στη συγκρότηση μιας αριστερής αντίληψης. Και απολύτως θεμιτή.
Αλλά έως την πραγμάτωσή της κάποιοι κανονικοί άνθρωποι πρέπει να κυβερνήσουν μια χώρα που μόλις συνέρχεται από έναν εφιάλτη.