[Αγιογραφίες] Παιχνίδια

ΧΕΛΩΝΑ  Ή λαγός; Αυτό είναι το ερώτημα που προβάλλεται πάνω στην κάπως ξερακιανή φυσιογνωμία του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Βετεράνος πρωθυπουργός του Μεγάλου Δουκάτου αλλά και πρόεδρος του Eurogroup για τουλάχιστον μία δεκαετία, ο Λουξεμβούργιος βρίσκεται εδώ και τρεις – τέσσερις μήνες στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής ίντριγκας για τη διαδοχή του Ζοζέ Μπαρόζο. Μόνο που το παιχνίδι είναι μπερδεμένο.

ΑΝ η Ευρώπη ήταν μια χαρτοπαικτική παρτίδα, η Ανγκελα Μέρκελ θα ήταν ντάμα και ο Ντέιβιντ Κάμερον βαλές. Η καγκελάριος εμφανίζεται να στηρίζει τον Γιούνκερ – τον θέλει πραγματικά όμως; Ή τον έχει βάλει μπροστά ως λαγό; Σύμφωνα με τους ψιθύρους που «τρέχουν» στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Μέρκελ θα ήθελε περισσότερο κάτι σε Κριστίν Λαγκάρντ. Δεν την ήθελε όμως το Παρίσι, οπότε εκείνη το ‘κοψε τελικά δημοσίως, δηλώνοντας ότι «έχει δουλειά» – στο ΔΝΤ. Ο βρετανός πρωθυπουργός πάλι έχει βγει στο ξέφωτο ως πολέμιος του Γιούνκερ. Στο Λονδίνο ο τελευταίος θεωρείται υπερφεντεραλιστής, κουρασμένος και τόσο ταυτισμένος με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ώστε να έχει επιλεγεί ως τέλειο αλεξικέραυνο για τον ευρωσκεπτικισμό της βρετανικής κοινής γνώμης. Ο Κάμερον έχει λοιπόν βάλει κάτι σε βέτο – αν και δεν είναι σαφές πόσοι έχουν στοιχηθεί πίσω από τους Αγγλους. Σε πρώτο μέτρημα είναι οι Ολλανδοί, οι Σουηδοί, οι Δανοί, οι Πολωνοί και οι Ούγγροι. Δηλαδή μια ομάδα που μπορεί να μπλοκάρει τη διαδικασία. Το ερώτημα είναι αν κάποιος από τους πρωθυπουργούς – ο Ολλανδός Ρούτε, ο Πολωνός Τουσκ, η Δανέζα «Gucci Χέλε» – τρέχει πίσω από τον Κάμερον ως εναλλακτική στον Γιούνκερ. Οι εκβιασμοί του Λονδίνου προκαλούν συνήθως αλλεργία στην ηπειρωτική Ευρώπη. Ωστόσο, το δημοψήφισμα για την παραμονή της Βρετανίας ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που είναι προγραμματισμένο για το 2017, δεν είναι παίξε-γέλασε. Γι’ αυτό και παίζει όπως παίζει και ο Κάμερον. Η Μέρκελ δεν ρισκάρει με τίποτε μια έξοδο των Βρετανών από την Ευρώπη – που θα μείνει μισή.

ΞΑΝΑΓΥΡΝΑΜΕ λοιπόν στο βασικό ερώτημα: Τι είναι ο Γιούνκερ; Χελώνα ή λαγός; Αν είναι χελώνα θα έχουμε μια αργόσυρτη διαδικασία που θα τραβήξει ώς το φθινόπωρο. Υποτίθεται, άλλωστε, πως αυτήν τη φορά οι μεγάλες πρωτεύουσες, λαμβάνοντας υπόψη τη σχετική υπόδειξη της Συνθήκης της Λισαβόνας, θα συνυπολογίσουν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Εκεί καλύτερα από όλους τους μεγάλους σχηματισμούς πήγε η Ευρωδεξιά που είχε βάλει μπροστά τον Γιούνκερ μετά το συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Δουβλίνο τον περασμένο Μάρτιο. Ωστόσο, το στόρι δεν είναι καθαρό. Είναι, ας πούμε, μυστήριο οι επιθυμίες των Γάλλων. Θα ήθελε ο Ολάντ έναν γάλλο πρόεδρο της Κομισιόν; Και αν ναι, ποιον; Σίγουρα όχι κάποιον που να πιέσει τη Γαλλία για μέτρα λιτότητας (όπως θα έκανε η φιλελεύθερη Λαγκάρντ). Ο πρώην επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ όμως, που προέρχεται από τη γαλλική Δεξιά και έχασε από τον Γιούνκερ στο Δουβλίνο, θα αποτελούσε στην περίπτωση αυτή μια συμβιβαστική λύση. Ωστόσο, για μια Ευρώπη όπου κυριάρχησαν την 25η Μαΐου οι πάσης φύσεως ακραίοι δεν θα ήταν ό,τι καλύτερο ένας συμβιβασμός σε ένα πρόσωπο που ανήκει στο κατεστημένο των Βρυξελλών. Υστερα είναι το Λονδίνο που δύσκολα θα έλεγε ναι στον Μπαρνιέ. Σημαίνει αυτό ότι ο Κάμερον θα έλεγε όχι σε οποιονδήποτε Γάλλο; Διότι περιμένει, λένε, στη γωνία ο Πασκάλ Λαμί, ένας τεχνοκράτης σοσιαλιστής που θεωρείται λαμπρό μυαλό και έχει αφήσει εποχή στον Διεθνή Οργανισμό Εμπορίου…

Η Αθήνα δεν είναι άσχετη σε όλα αυτά. Ο Σαμαράς πήγε Πορτογαλία παίζοντας το χαρτί Γιούνκερ. Λογικό. Και φιλέλληνας είναι και το ΕΛΚ – με τους Γερμανούς από πίσω – τον σπρώχνουν μπροστά για την ώρα. Μένει να φανεί τι θα γίνει – αν θα γίνει – στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο της άλλης εβδομάδας.