«Αριστερό» ή «δεξιό» ποδόσφαιρο;

Το 1953 η εθνική Ουγγαρίας κέρδισε την Αγγλία 6-3 μέσα στο Γουέμπλεϊ σ’ ένα παιχνίδι που αργότερα θα ονομαζόταν «ματς του αιώνα». Οι Μαγιάροι έπαιξαν με ένα καινούργιο στυλ, δημιουργία του Γκούσταβ Σέμπες που ήθελε να δημιουργήσει ένα είδος ποδοσφαίρου που να ταιριάζει στο σοσιαλιστικό όραμα. Κάθε παίκτης ήταν ισάξιος στο γήπεδο και μπορούσε να παίξει εξίσου αποτελεσματικά σε όλες τις θέσεις. Η ομαδικότητα κυριαρχούσε. Ο Σέμπες ονόμασε τον νέο τρόπο του παιχνιδιού «σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο». Δύο δεκαετίες αργότερα, όταν ο Γιόχαν Κρόιφ μετακόμιζε από τον Αγιαξ του «ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου» στην Μπαρτσελόνα σε ερώτηση γιατί δεν δέχτηκε την οικονομικά πιο συμφέρουσα μεταγραφή στην Ρεάλ, απαντούσε: «Δεν θα μπορούσα ποτέ να παίξω σε μια ομάδα που έχει άμεση σχέση με τον δικτάτορα Φράνκο».

Υπάρχει λοιπόν «αριστερό» και «δεξιό» στο ποδόσφαιρο; Στην Ελλάδα μπορούμε να θυμηθούμε ότι η χούντα το 1967 διέλυσε τα ερασιτεχνικά αθλητικά σωματεία που θεωρούσε ότι ελέγχονταν από την Αριστερά. Ομως η πατέντα για τον διαχωρισμό ανήκει στον άλλοτε ομοσπονδιακό προπονητή της Αργεντινής Σέζαρ Λουίς Μενότι για τον οποίο στο «δεξιό ποδόσφαιρο», «η νίκη διαγράφει τα πάντα, υπάρχει μόνο το αποτέλεσμα και ποδοσφαιριστές πειθαρχημένους ως στρατιώτες». Αντιθέτως για το «αριστερό», «έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο επιτυγχάνεται η νίκη, επειδή ο ποδοσφαιριστής είναι ο προνομιούχος εκφραστής των ονείρων εκατομμυρίων φιλάθλων». Η κόντρα συνεχίστηκε σε δεκάδες ομάδες παγκοσμίως με «αριστερές» όπως η αργεντίνικη Μπόκα Τζούνιορ, η κυπριακή Ομόνοια και η  γερμανική Σανκτ Πάουλι και «δεξιές» όπως η ιταλική Λάτσιο, η Ρεάλ και η ρωσική Σπαρτάκ. Ομως πια οι καιροί αλλάζουν, οι διοικήσεις ενδιαφέρονται περισσότερο για τα έσοδα και ο διαχωρισμός γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτος.