Τα μισά τρόφιμα του πλανήτη καταλήγουν στα σκουπίδια

Τα στοιχεία που παραθέτουν οι Στέφαν Κροϊτσμπέργκερ και Βάλεντιν Τουρν στο βιβλίο «Taste the Waste» είναι συγκλονιστικά. Το ένα τρίτο των τροφίμων που παράγονται παγκοσμίως για τον άνθρωπο, λένε, καταλήγει στα σκουπίδια. Μάλιστα οι εκτιμήσεις για τις ανεπτυγμένες χώρες μιλάνε για το μισό, και το βουνό των απορριμμάτων χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνει – από τη δεκαετία του 1970 αυξήθηκε κατά 50%. «Ενα ιδιαίτερα δραματικό παράδειγμα της καταστροφής τροφίμων», επισημαίνουν, «είναι το ψωμί. Κανένα άλλο προϊόν δεν πετιέται σε τόσο μεγάλες ποσότητες. Η μέση αρτοποιία πετάει 10%-20% της ημερήσιας παραγωγής, δίνοντας στην καλύτερη περίπτωση ένα μέρος από αυτά σε κάποια τράπεζα τροφίμων ή σε κάποιο εργοστάσιο ζωοτροφών. Ειδικά στη Γερμανία κάθε χρόνο καταστρέφονται 500.000 τόνοι ψωμί».

Το ξέρουμε. Πολλά πράγματα περνούν κατευθείαν από το ψυγείο μας στον κάδο των σκουπιδιών χωρίς καν να περάσουν από το τραπέζι και πολύ περισσότερα  καταλήγουν στις χωματερές πριν φτάσουν στον καταναλωτή, από τους ίδιους τους παραγωγούς και τους εμπόρους.

Εν τω μεταξύ, πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι στον πλανήτη είναι υπέρβαροι, τρέφονται με λάθος τρόπο και καταναλώνουν υπερβολικές ποσότητες τροφίμων και ποτών που είναι πλούσια σε ενέργεια, ενώ άλλοι λιμοκτονούν. Γιατί έχασαν οι άνθρωποι στις ανεπτυγμένες χώρες την εκτίμησή τους για το φαγητό που τρώνε; «Αυτό ίσως να εξηγείται από το γεγονός ότι τα τρόφιμα γίνονται όλο και πιο φθηνά. Σήμερα δίνουμε μόλις κάτι παραπάνω από το ένα δέκατο του εισοδήματός μας για αυτά. Δεν έχουν περάσει ούτε πενήντα χρόνια από την εποχή που το ποσοστό αυτό ήταν στο 40%» απαντούν οι συγγραφείς στον πρόλογο του εντελώς ασυνήθιστου βιβλίου τους, που εκδόθηκε στη Γερμανία το 2011 ταυτόχρονα με την πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ «Taste the Waste».

Στο βιβλίο, το οποίο παράλληλα είναι ένας οδηγός για το πώς μπορούμε να αναλάβουμε δράση ώστε να υπάρξει μια κοινωνική αλλαγή, καταγράφονται οι εμπειρίες του κινηματογραφιστή Βάλεντιν Τουρν. Ο Τουρν περιγράφει τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ σε τέσσερις ηπείρους, αλλά και τα συναισθήματά του και τα προσωπικά του κίνητρα. Τα κείμενά του εναλλάσσονται με αυτά του δημοσιογράφου Στέφαν Κροϊτσμπέργκερ, ο οποίος με τη σειρά του αναλύει τις αιτίες και τις περιστάσεις που οδηγούν στην παγκόσμια σπατάλη τροφίμων και προτείνει πιθανές λύσεις που μπορεί να αναζητηθούν τόσο στους τοπικούς συνεταιρισμούς όσο και στην υγιεινή κουζίνα που γνωρίζει πώς να εκμεταλλευθεί τα υπολείμματα του χθεσινού τραπεζιού.

Για τον έλληνα αναγνώστη ειδικά, υπάρχουν στο τέλος του βιβλίου ιστοσελίδες με πληροφορίες και πρωτοβουλίες που σχετίζονται με το ζήτημα αυτό.