Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ζωή του που θα εξελισσόταν τα επόμενα χρόνια με πολλές σπουδές στην Ελλάδα, στο Ισραήλ, στην Αγγλία και στην Αμερική και πάμπολλα γαστρονομικά ταξίδια σε όλον τον κόσμο για να καταλήξει, ως άλλος Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ, δηλαδή καθηγητής Οικονομικών την ημέρα και κριτικός εστιατορίων τη νύχτα, να υπηρετεί πιστά και με πάθος τη φιλοσοφία του μεγάλου γαστρονόμου Ζαν Ανθέλμ Μπριγιά – Σαβαρέν και βεβαίως του Επίκουρου. Και για να αφήσει τελικά σε όλους εμάς ως παρακαταθήκη τη γευστική του εμπειρία εμπνεόμενος από τη φράση του Μαρσέλ Προυστ με την οποία ανοίγει το βιβλίο του: «Οταν όμως από ένα μακρινό παρελθόν τίποτα δεν επιζεί, αφού πεθάνουν οι άνθρωποι, αφού καταστραφούν τα άψυχα, μόνες, οι πιο φθαρτές, αλλά πιο μακρόβιες, πιο άυλες, πιο επίμονες, πιο πιστές, η όσφρηση και η γεύση ζουν για καιρό ακόμα σαν τις ψυχές, για να θυμούνται, να περιμένουν, να ελπίζουν, επάνω σε αυτά τα ερείπια, να βαστούν χωρίς να λυγίζουν, πάνω στη μικρή, σχεδόν άυλη σταγόνα τους, το τεράστιο οικοδόμημα της ανάμνησης».