«Κυβέρνηση και βιομήχανοι σε αγαστή συνεργασία»

Οι ερωτήσεις
1. Μείωση περιθωρίου κέρδους: πώς σκοπεύετε να αντιδράσετε;
2. Ποια είναι η θέση σας για το «άνοιγμα» του ωραρίου;
3. ΜΗΣΥΦΑ: τι σκοπεύετε να κάνετε για να μείνουν αποκλειστικά στα ράφια των φαρμακείων;
4. Ποια είναι τα σχέδιά σας για την επιβίωση του φαρμακείου;
5. Τι σας διαφοροποιεί από τους αντιπάλους σας;

1. Η μείωση του ποσοστού κέρδους μπορεί να φαίνεται ως κλαδικό – συντεχνιακό πρόβλημα, αλλά στην ουσία δεν είναι. Τα φαρμακεία, τα οποία σε ορισμένες περιοχές την χώρας καλύπτουν την ανυπαρξία του κράτους, έχουν ήδη πρόβλημα επιβίωσης. Σήμερα το ποσοστό κέρδους των φαρμακείων είναι μικρότερο του μέσου όρου της ΕΕ. Η αντίδρασή μας εξαρτάται από την τελική θέση του υπουργείου Υγείας και από τις αποφάσεις των ΓΣ στις οποίες θα τεθεί το θέμα της επιβίωσης των φαρμακείων μας.

2. Η ασυδοσία και η αυθαιρεσία δεν είναι προς το συμφέρον του κοινού, αφού σε ένα καθεστώς όπου ο κάθε φαρμακοποιός μπορεί να ανοίξει και να κλείσει κατά το δοκούν καταργούνται οι εφημερίες. Εμείς θέλουμε ένα ανεξάρτητο φαρμακείο, βιώσιμο και διεσπαρμένο σε όλα τα σημεία της Ελλάδας, που θα μπορεί να συγκεντρώνεται στην επιστήμη του και όχι μονοσήμαντα στο εμπόριο, που ελάχιστα προσφέρει στο κοινό.

3. Είναι γνωστό ότι τα ΜΗΣΥΦΑ είναι φάρμακα και η προσπάθεια μεταφοράς τους στα σουπερμάρκετ αφορά αποκλειστικά και μόνο την αύξηση της λιανικής τους τιμής. Αυτό το έχουμε ήδη αναδείξει και δεν θα σταματήσουμε να ενημερώνουμε τον κόσμο ότι κυβέρνηση και φαρμακοβιομηχανίες είναι σε αγαστή συνεργασία προς όφελος της βιομηχανίας.

4. Κατ’ αρχάς ορισμένοι νόμοι και αποφάσεις που έχουν καταστροφικές συνέπειες πρέπει να καταργηθούν. Η νέα ηγεσία οφείλει να δει όλο το πακέτο των μέτρων, να συζητήσει μαζί μας και να καταλάβει ότι οι ασφαλισμένοι δεν είναι απλά νούμερα, ούτε η φαρμακευτική τους περίθαλψη δαπάνη που οφείλει συνεχώς να μειώνεται. Στο τέλος, αν δεν υπάρχει κοινή συνισταμένη, ο φαρμακευτικός κλάδος συντασσόμενος με τους υπόλοιπους κλάδους υγείας, θα εξετάσει από την αρχή την περίπτωση ομαδικής αντίδρασης όλου του υγειονομικού ιστού.

5. Το ότι η συζήτηση με την κυβέρνηση και τους αρμοδίους δεν μπορεί να γίνει με όρους που δηλώνουν την υπεροχή της κυβέρνησης και την απολυταρχία της απέναντι σε έναν κλάδο που θα έπρεπε να ευγνωμονούν. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός είναι έξω από τη λογική μας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως σε ό,τι θέτει η κυβέρνηση είμαστε προκαταβολικά αρνητικοί.