Γιατί το ΚΚΕ διάλεξε τον μοναχικό δρόμο στο Ευρωκοινοβούλιο

Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ να αποσύρει τους δύο ευρωβουλευτές του από την πολιτική ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς στην υρωβουλή είναι μία απόφαση της οποίας το πολιτικό και οικονομικό κόστος δεν είναι αμελητέο, ακόμη και για ένα κόμμα με τα χαρακτηριστικά του ΚΚΕ. Και αυτό διότι η καταχώριση των ευρωβουλευτών του στους «μη εγγεγραμμένους» σε αναγνωρισμένη από τον κανονισμό της Ευρωβουλής πολιτική ομάδα, συνεπάγεται δύο πράγματα: πρώτον, θα λαμβάνουν δυσκολότερα και λιγότερο χρόνο ομιλίας στις συνεδριάσεις και, δεύτερον, το κόμμα θα χάσει κάποια από τα κονδύλια της Ευρωβουλής.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ΚΚΕ, ο βασικός λόγος για τον οποίο αποχώρησε από την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά είναι ότι σταδιακώς κυριάρχησαν σε αυτήν πολιτικές αντιλήψεις (όπως για παράδειγμα ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση της κρίσης) που συνιστούσαν απειλή «για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια» του ΚΚΕ. Ανεπισήμως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι η πιθανολογούμενη ανάδειξη του Δημήτρη Παπαδημούλη (μαζί με εκπρόσωπο του γερμανικού Die Linke) στη συμπροερδρία της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Η ειρωνεία της ιστορίας πάντως είναι ότι πριν από ακριβώς 30 χρόνια το ΚΚΕ εμπόδισε όσο περισσότερο μπορούσε την προσχώρηση του Λεωνίδα Κύρκου, του ΚΚΕ εσωτερικού, στην κομμουνιστική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, από την οποία προέκυψε το 1989 η Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά. Σήμερα αποχωρεί το ίδιο από αυτήν…