Οδύσσεια και για χιλιάδες ασθενείς από την περιφέρεια

Οι καρκινοπαθείς στην Ελλάδα είναι «εγκλωβισμένοι» στην αναμονή. Ομως τα καρκινικά κύτταρα δεν έχουν μάθει να περιμένουν. Δεν γνωρίζουν από ελλείψεις ή από μηχανήματα που χαλάνε – όπως συμβαίνει συχνά στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, με τους ασθενείς να μένουν ξεκρέμαστοι. Τα καρκινικά κύτταρα συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται…

Με τον ίδιο ρυθμό πολλαπλασιάζονται και οι λίστες αναμονής στην Αττική, καθώς τα ακτινοθεραπευτικά τμήματα στην περιφέρεια είναι μετρημένα στα δάχτυλα. Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πάτρας οι ασθενείς περιμένουν έως και δύο μήνες για το επόμενο διαθέσιμο ραντεβού.

Το αντίστοιχο τμήμα της Αλεξανδρούπολης αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στελέχωσης ενώ, αντίθετα, παράδειγμα προς μίμηση αποτελεί το Ακτινοθεραπευτικό Τμήμα του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου, στη Θεσσαλονίκη. Εκεί όπου η λίστα αναμονής δεν ξεπερνά τον έναν μήνα λειτούργησε πρόσφατα και το πρώτο δημόσιο μηχάνημα IMRT.

Τα παλιά μηχανήματα είναι μόνο το ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει η περιφέρεια – όπως άλλωστε και τα δημόσια νοσοκομεία της Αθήνας. Εάν κανείς εξετάσει τον χάρτη της χώρας διαπιστώνει πως η πρωτεύουσα και η συμπρωτεύουσα συγκεντρώνουν το 75% των ακτινοθεραπευτικών μηχανημάτων (στο ΕΣΥ και στον ιδιωτικό τομέα).

Μοιραία, οι καρκινοπαθείς γίνονται… ταξιδιώτες, με προορισμό συνήθως την Αθήνα. Εκεί όμως έχουν να επωμισθούν ακόμη ένα οικονομικό βαρίδι: το κόστος της διαμονής, στην περίπτωση που δεν υπάρχει η επιλογή ενός συγγενούς που θα τους φιλοξενήσει. Συνήθως για κάθε κύκλο θεραπειών αντιστοιχούν 35 ημέρες διαμονής σε κάποιο ξενοδοχείο.

Ο ξενώνας Πνοή Αγάπης είναι μία από τις ελάχιστες δομές για τη φιλοξενία των καρκινοπαθών και των συνοδών τους – δωρεά της κυρίας Φωτεινέλη – Κρητικού στην μνήμη του συζύγου της Ιωάννη Κρητικού. «Οι περισσότεροι που απευθύνονται σε εμάς είναι από τη Μυτιλήνη, τη Ρόδο, τη Λιβαδειά και την Καλαμάτα – περιοχές που δεν έχουν καθόλου μηχανήματα και συνεπώς η Αθήνα είναι η μοναδική εναλλακτική τους λύση» λέει η κοινωνική λειτουργός, υπεύθυνη του Ξενώνα Πένη Λιακοπούλου. Και παραδέχεται ότι «πολλοί ασθενείς μάς ζητούν να μεσολαβήσουμε για να ξεκινήσει πιο νωρίς η θεραπεία τους. Αρκετοί τηλεφωνούν μόνο και μόνο για να μοιραστούν μαζί μας την αγωνία τους».

Παγιδευμένοι. Και ενώ η ανάγκη για εγκατάσταση νέων και πιο σύγχρονων μηχανημάτων στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας αποτελεί επιτακτική ανάγκη, το ΕΣΥ έχει έναν ακόμη εχθρό να αντιμετωπίσει – τη γραφειοκρατία.

Οι διοικήσεις των νοσοκομείων Αγιος Σάββας και Μεταξά, στην Αθήνα, παραμένουν επί τρία χρόνια εγκλωβισμένες στις ενστάσεις που κάνει η μία εταιρεία στην άλλη, με αποτέλεσμα  τα έργα του ΕΣΠΑ να παραμένουν κολλημένα.

Αντίστοιχα, στο Αλεξάνδρα έχει τεθεί εκτός λειτουργίας από το 2006 το δεύτερο μηχάνημα (γραμμικός επιταχυντής). Ετσι όμως χάνουν την ευκαιρία για θεραπεία 15 καρκινοπαθείς την ημέρα.