Κοίτα, καλέ, τι έπαθα θα σκάσω από το κακό μου

Της το είπα, κουμπάρε μου…  Να πας, κυρά μου, να παραδοθείς! Στο facebook! Ε,  βέβαια στη γυναίκα μου αναφέρομαι. Και στη μάνα της. Γιατί έβαλε και τη γριά στο φου μπου. Με φωτογραφία του 1978, σφιχτό γκρο, από Πάσχα σε στρατόπεδο με τον καραβανά (εξ εφέδρων) τον πεθερό μου. Και κάθονται τώρα οι δύο τους, η μία στον ακάλυπτο και η άλλη στην κουζίνα, και μηνυματιάζονται. Αυτό εγώ το λέω ενδοοικογενειακή διαστροφή… Καλλιτεχνική διαστροφή λέω αυτό που ο Αντώνης Ρέμος και η Αννα Βίσση πάνε να επαναπροσδιορίσουν τη χαμένη τιμή της αρπαχτής. Αξία ανεκτίμητη η αρπαχτή, δεν λέω, αλλά πες την, αγάπη μου, με το όνομά της. Μη μου την κάνεις συναυλία, την πίστα μη μου την τραβεστάρεις σε σκηνή. Δεν λέει. Γιατί η αλήθεια «θα αναδυθεί σαν τη φυσαλίδα του αφρού της θαλασσας» – αυτές τις αηδίες και ξεράσματα γράφει και η γυναίκα μου στο φου μπου λες και τη ρώτησε κανείς… Βγαίνει που λες ο θείος από το Σικάγο ή απ’ όπου αλλού – ο Ελληνομερικανός ο ακομπλεξάριστος – και σου λέει «αυτό είναι το έθιμο!». Ετσι και ο ομογενής μερακλώσει θέλει να το πετάξει το δολάριο στην πίστα. Ξερεις τι πιάτο έχει πλύνει ο φουκαράς για να μπορεί σήμερα να πετάει δολάρια; Δεν γίνεται να απεμπολήσει το δικαίωμα στην απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας γιατί πριν ήταν φωτιά που τον έκαιγε. «Και ποιος τα παίρνει τα δολάρια από τα πατώματα;» ρωτούσε η μεσημεριανατζού σε ζωντανή σύνδεση με States. «Τα μοιράζονται! Τα γκαρσόνια, οι μουσικοί κι ο καλλιτέχνης». Γι’ αυτό σου λέω, κουμπάρε μου… Ο κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή!

Μιλώντας λοιπόν περί πίστας και σκηνής, είναι υψομετρικό το θέμα. Η σκηνή είναι ψηλότερα. Και εκτός του ότι το δολάριο ενδέχεται να μη διανύσει την απόσταση, όταν κάνεις τον νταλκά σου χαρτονόμισμα, πρέπει να τον στρώνεις στην ισάδα. Γιατί όταν ο νταλκάς εκπορεύεται κάτωθεν, γίνεται παράπονο. Και το παράπονο δεν τιμολογείται. Αξία ανεκτίμητη κι αυτό. Ο νταλκαδάκος, πάλι, την έχει την τιμή του… Πίστα και σκηνή έχει μπερδέψει και ο Σάκης Ρουβάς. Που δεν θέλω να σε πανικοβάλω, αλλά πήρε το αφτί μου ότι επιστρέφει στο αρχαίο δράμα ως Αχιλλέας. Βρε κουμπάρε μου, με την ταχύτητα που διανύει αυτός την απόσταση Αχιλλέας – Φουρέιρα θα του βουλώσουν τα αφτιά και δεν κάνει τραγουδιστοηθοποιός πράγμα. Ασε που στις εκλογές, εκεί πάνω στα έξιτ πολ, άρχισε η γυναίκα μου τις τσιρίδες καταμεσής στο πέλαγο του Ιντερνετ! «Ο Σάκης ψηφίζει με τα παιδιά του, ο ο Σάκης ψηφίζει με τα παιδιά του». Την άκουσε φαίνεται η Δούρου  – που είναι και φίλες στο φου μπου – γι’ αυτό και στα επινίκια έκανε την Εβίτα. «Εχω κερδίσει εκλογές και θα μου κλέψει την παράσταση ο Σάκης;» λέω εγώ τώρα ότι θα είπε η περιφερειάρχης…

Κατά τα άλλα, κουμπαρούλη μου, τώρα που τελείωσαν οι εκλογές έχω επιστρέψει, όπως είχα φύγει, στα μεγάλα ακανθώδη υπαρξιακά μου ερωτήματα. Πόσα απίδια βάνει ο σάκος; Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του; Πότε το φιλοθέαμον κενό θα χορτάσει αποκλειστικές (που δημοσιεύονται σε όλα τα περιοδικά) φωτοσυνέχειες του ειδυλλίου Μενεγάκη – Παντζόπουλου; Στο τελευταίο την έχω την απάντηση: Ποτέ! Ή, όσο υπάρχουν παπαράτσι. Αφού σου λέει, στην τελευταία τους έξοδο εντελώς τυχαία πήγαν σε ένα σουσάδικο πολυτελείας, όπου εντελώς τυχαία ήταν και οι ποδοσφαιριστές της Εθνικής και επίσης, εντελώς τυχαία, ήταν και παπαράτσι έξυπνα μετεμφιεσμένοι σε ουασάμπι. Εγώ τώρα, πάλι, που στον ποδοσφαιριστή δεν το θέλω το σούσι, τι να κάνω;