Το τρένο της μεγάλης γκάφας

«Ανακαλύψαμε το πρόβλημα κάπως αργά, το παραδεχόμαστε και αναλαμβάνουμε την ευθύνη». Το πρόβλημα είναι ότι οι γαλλικοί σιδηρόδρομοι (SNCF) παρήγγειλαν 341 τρένα με περισσότερα από 2.000 βαγόνια, αξίας 15 δισεκατομμυρίων ευρώ, για το εκτεταμένο περιφερειακό σιδηροδρομικό δίκτυό τους, τα οποία όμως είναι πολύ φαρδιά, με αποτέλεσμα να μη χωρούν στις πλατφόρμες πολλών σταθμών της Γαλλίας. Αυτοί που αναλαμβάνουν την ευθύνη για αυτό το «κωμικοτραγικό», όπως το χαρακτήρισε ο γάλλος υπουργός Μεταφορών Φρεντερίκ Κουβιγέ, γεγονός είναι οι επικεφαλής της εθνικής εταιρείας RFF που διαχειρίζεται το δίκτυο.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της σατιρικής εφημερίδας «Canard Enchaine», η οποία προέβη στην αποκάλυψη, το λάθος οφείλεται σε ασυνεννοησία μεταξύ των δύο οργανισμών που είναι υπεύθυνοι για τη λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου και των τρένων της Γαλλίας. Την αρχή την έκαναν οι εργαζόμενοι της RFF, οι οποίοι έδωσαν λάθος διαστάσεις των σταθμών που διαχειρίζονται στους συνεργάτες τους στην SNCF, οι οποίοι φέρουν την ευθύνη για τη λειτουργία, τη συντήρηση και την ανανέωση των συρμών. Η RFF ανέφερε μόνο τις διαστάσεις των σταθμών που κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της τελευταίας 30ετίας. Ομως οι περισσότερες από τις 1.200 πλατφόρμες των γαλλικών σταθμών έχουν ηλικία άνω των 50 ετών.

Εκπρόσωπος της RFF δήλωσε πως οι εργασίες για την ανακατασκευή εκατοντάδων σταθμών έχουν ήδη ξεκινήσει, με το συνολικό κόστος να υπολογίζεται στα 50 εκατομμύρια ευρώ. Πάντως ο γάλλος υπουργός Μεταφορών επέρριψε την ευθύνη για το λάθος στο «παράλογο σύστημα» λειτουργίας των γαλλικών σιδηρόδρομων. «Οταν διαχωρίζεις τον διαχειριστή του δικτύου, την RFF, από τον χρήστη, την SNCF, τότε κάτι δεν λειτουργεί» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κουβιγέ.

Ο ουρανοξύστης στον οποίο στεγάζονται τα κεντρικά γραφεία του χρηματοπιστωτικού ομίλου Citigroup είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κτίρια στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Ομως το 1978, μόλις έναν χρόνο μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του, ο επικεφαλής πολιτικός μηχανικός δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από έναν φοιτητή Αρχιτεκτονικής, ο οποίος του επισήμανε ότι σε περίπτωση τυφώνα το κτίριο θα μπορούσε να καταρρεύσει. Αφότου κατέστρωσε ένα μυστικό σχέδιο εκκένωσης του κτιρίου, ο μηχανικός προσέλαβε δεκάδες συγκολλητές οι οποίοι κατάφεραν να το θωρακίσουν.  

Ηταν η πρώτη πεζογέφυρα που κατασκευάστηκε στο Λονδίνο πάνω από τα νερά του Τάμεση έπειτα από εκατό χρόνια. Ωστόσο δύο ημέρες μετά τα εγκαίνια και την παράδοσή της στους κατοίκους της βρετανικής πρωτεύουσας, διαπιστώθηκε ότι η Γέφυρα της Χιλιετίας ταλαντωνόταν επικίνδυνα. Η γέφυρα έκλεισε με σκοπό να επιδιορθωθεί. Μόνο που η επισκευή της διήρκεσε σχεδόν δύο χρόνια, ενώ το κόστος για τους βρετανούς φορολογουμένους ανήλθε στα 6 εκατομμύρια ευρώ.

Κατά τη δεκαετία του ’90, δύο ομάδες αεροναυπηγών, η μία δουλεύοντας με βάση το Διεθνές Σύστημα Μονάδων και η άλλη με βάση το αγγλοσαξονικό, γνωστό και ως αυτοκρατορικό, μετρικό σύστημα, αποπειράθηκαν να συνεργαστούν για την κατασκευή ενός διαστημοπλοίου αξίας 125 εκατομμυρίων δολαρίων. Το αποτέλεσμα ήταν το διαστημόπλοιο να συντριβεί στην ατμόσφαιρα του Αρη και να μετατραπεί σε έναν σωρό από συντρίμμια.

Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της, η γέφυρα στην Πολιτεία Ουάσιγκτον κατάφερε να γίνει γνωστή σε ολόκληρη την Αμερική για την εξαιρετική της ικανότητα να λυγίζει σαν να ήταν φτιαγμένη από λάστιχο. Τελικά κατέρρευσε τον Νοέμβριο του 1940, τέσσερις μήνες αφότου εγκαινιάστηκε. Η κατασκευή της εξακολουθεί να θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της παγκόσμιας μηχανικής.

Το 1954 τα αεροπλάνα τύπου τζετ είχαν ήδη αρχίσει να διαγράφουν μια λαμπρή πορεία στους ουρανούς όλου του κόσμου, με το πρωτοποριακό για την εποχή του βρετανικό αεροσκάφος Comet να κυριαρχεί. Στη συνέχεια όμως, δύο από αυτά έσπασαν στη μέση εν ώρα πτήσης. Τοποθετώντας την άτρακτο ενός αεροσκάφους τύπου Comet σε μια τεράστια δεξαμενή γεμάτη με νερό, oι μηχανικοί διαπίστωσαν πως το πρόβλημα ήταν τα τετράγωνα παράθυρά του.