[Διαστάσεις] Η ελαφρότητα του «δημοκρατικού τόξου»

Δείγμα πρώτο. Ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο της Αθήνας Γαβριήλ Σακελλαρίδης χαρακτήρισε χθες «από απογοητευτικό έως αστείο να καταλογίζουν στο κόμμα του άνοιγμα σε νεοναζί και εγκληματίες», προσθέτοντας ότι την Κυριακή το βράδυ ζήτησε «την εγρήγορση του δημοκρατικού κόσμου, όταν ο κ. Καμίνης επέλεγε να σιωπήσει». Ε, όχι και να κατηγορείται ο συγκεκριμένος δήμαρχος για σιωπή και ολιγωρία απέναντι στη Χρυσή Αυγή! Οταν ο Καμίνης απαγόρευε τον περασμένο Μάιο, μόνος, τα ρατσιστικά συσσίτια, η αξιωματική αντιπολίτευση μιλούσε για «αποσπασματικές ενέργειες επικοινωνιακού χαρακτήρα». Σήμερα χαρακτηρίζει ευπρόσδεκτη κάθε ψήφο. Επιτέλους, αν δεν μπορεί να σωπάσει, ας δείξει τουλάχιστον λίγο σεβασμό.

Δείγμα δεύτερο. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι για πρώτη φορά δημιουργείται ένα κοινό μέτωπο Ναζί και Αριστεράς, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα ανοιχτή επιστολή που έστειλε στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Ηλία Κασιδιάρη. Ο τελευταίος ανακατεύει αποσπάσματα από ένα βιβλίο του (φροντίζοντας να το διαφημίσει δεόντως) και μια ανάλυση του Ιωάννη Μεταξά, για να καταλήξει ότι αυτά που ενώνουν τα δύο κόμματα είναι περισσότερα από αυτά που τα χωρίζουν και να ευχηθεί στον Σακελλαρίδη καλό δρόμο στο ταξίδι της ζωής. Χρειάζεται ομολογουμένως μια διεστραμμένη φαντασία, και πολύς λαϊκισμός, για να χαρακτηρίσει κανείς αυτό το παραλήρημα σύμπτωμα ενός φαιοκόκκινου μετώπου.

Δείγμα τρίτο. Διαβάζω στην ιστοσελίδα της «Αυγής» άρθρο τακτικής συνεργάτη, η οποία διαπιστώνει σύγκλιση της Χρυσής Αυγής με τα «κόμματα του Μνημονίου», καθώς όλοι αυτοί στήριξαν την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές, τάχθηκαν ενάντια στη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και εναντιώθηκαν στην απεργία των εργαζομένων σε μετρό και Χαλυβουργία. Συντριπτικό επιχείρημα. Φαντάζομαι ότι ισχύει, αντιστρόφως βέβαια, και κάθε φορά που η Χρυσή Αυγή ψηφίζει μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ μια πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης.

Τα διαβάζω όλα αυτά και έχω την εντύπωση ότι οι χρυσαυγίτες τρίβουν τα χέρια τους με τον ερασιτεχνισμό και την ελαφρότητα του «δημοκρατικού τόξου». Αντί να αντιμετωπίσουν ενωμένοι όλοι οι δημοκράτες τη νεοναζιστική απειλή, που εκδηλώνεται καθημερινά όλο και πιο συγκεκριμένα με αποκορύφωμα τη δυναμική εκπροσώπησή της στην Αυτοδιοίκηση, τσακώνονται για το ποιος θα τη χρησιμοποιήσει πρώτος εναντίον του άλλου. Αν δεν μπορούν να χειριστούν αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα, ας διδαχθούν τουλάχιστον από την καθαρή στάση που κρατούν οι δύο υποψήφιοι για την προεδρία της Κομισιόν. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε ότι δεν θα δεχθεί να εκλεγεί με ψήφους από τους ακροδεξιούς και τους φασίστες. Και ο Μάρτιν Σουλτς προέτρεψε τους συμπατριώτες του να ψηφίσουν μαζικά ώστε να αποτραπεί η είσοδος του ακροδεξιού Εθνικοδημοκρατικού Κόμματος στην Ευρωβουλή.

Λίγες ημέρες μένουν μέχρι τις ευρωεκλογές. Και το ποιο κόμμα θα βγει πρώτο δεν είναι κατ’ ανάγκη πιο σημαντικό από το ποσοστό που θα πάρουν οι νεοναζί.