[Διαστάσεις] Δυο γυναίκες φεύγουν

Το γαλλικό τραγούδι βγήκε τελευταίο στη Γιουροβίζιον. Ο Φρανσουά Ολάντ βγήκε τελευταίος στην κλίμακα εμπιστοσύνης των διεθνών επενδυτών. Και χθες παραιτήθηκε η πρώτη γυναίκα διευθύντρια στην ιστορία της «Μοντ». Μήπως πρέπει να κάνουν κανένα ευχέλαιο σ’ αυτήν τη χώρα;

Η Ναταλί Νουγκερέντ έχει εργαστεί ως ανταποκρίτρια στην Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία. Εχει βραβευθεί για την κάλυψη της σύγκρουσης στην Τσετσενία. Αλλά δεν μπόρεσε να επιβληθεί στη ναυαρχίδα του γαλλικού Τύπου, παρότι εξελέγη διευθύντρια με το ποσοστό-ρεκόρ του 80%. Αναγκάστηκε να αποχωρήσει στην εβδομηκοστή επέτειο από την ίδρυση της εφημερίδας, ύστερα από μόλις 14 μήνες στο τιμόνι της. Οχι επειδή προκάλεσε αντιδράσεις ένα άρθρο που έγραψε πέρυσι υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία. Ούτε επειδή οι μέτοχοι και οι συνεργάτες της δεν χώνεψαν μια παλιά της ατάκα, ότι η Γαλλία είναι γι’ αυτήν μια «ξένη χώρα». Η 47χρονη Ναταλί τα βρόντηξε επειδή οι μεταρρυθμίσεις που υποστήριξε για τη μετάβαση από την έντυπη στην ψηφιακή μορφή κρίθηκαν βεβιασμένες. Και οι μέθοδοί της αυταρχικές. Θυμάμαι που της πήρα συνέντευξη πριν από δύο μήνες με αφορμή την επίσκεψή της στην Ελλάδα, και στο τέλος της είπα ότι οι συντάκτες της «Μοντ» είναι τυχεροί που την έχουν διευθύντρια. Πάλι μέσα έπεσα.

Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς την κρίση στη «Μοντ» σύμπτωμα της κρίσης που διέρχεται ολόκληρη η Γαλλία. Στο κάτω κάτω, ανάλογα προβλήματα παρουσιάζει και η «Λιμπερασιόν», στη διεύθυνση της οποίας λέγεται ότι θα επιστρέψει για τρίτη φορά (!) ο Λοράν Ζοφρέν. Οι δημοσιογράφοι αδυνατούν να δεχθούν ότι πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο που δουλεύουν, όπως οι υπεύθυνοι για την επιλογή του τραγουδιού που διαγωνίστηκε στη Γιουροβίζουν αδυνατούν να καταλάβουν ότι είναι λίγο ξεπερασμένο να κάνεις κριτική στον καταναλωτισμό μέσα από την υπόθεση ενός τύπου που τα έχει όλα εκτός από… μουστάκι. Κι όπως ο πρόεδρος της χώρας αδυνατεί να την οδηγήσει σε μια αναπτυξιακή τροχιά. Η Γαλλία χρειάζεται μια θεραπεία-σοκ. Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;

Κάπου εδώ όμως οι συγκρίσεις σταματούν: χθες το βράδυ έγινε ξαφνικά γνωστό ότι παραιτήθηκε και η διευθύντρια των «Νιου Γιορκ Τάιμς»! Εκείνη έμεινε στο τιμόνι τρία χρόνια. Είναι προφανές ότι ο Τύπος περνά μια κρίση ταυτότητας, που έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τη χρηματοπιστωτική κρίση. Αλλά οι εφημερίδες δεν είναι ένα προϊόν σαν όλα τα άλλα. Οι δημοσιογράφοι της «Λιμπερασιόν» είχαν δίκιο όταν έλεγαν τις προάλλες – έστω με κάποια αλαζονεία – ότι «είμαστε εφημερίδα, όχι εστιατόριο, ούτε κοινωνικό δίκτυο, πολιτιστικός χώρος, τηλεοπτικό στούντιο ή μπαρ». Υπάρχει ένας χρυσός κανόνας: είναι καλύτερα σε γενικές γραμμές ένα δημοσιογραφικό μέσο να διοικείται από δημοσιογράφους και όχι από επιχειρηματίες, μάνατζερ ή εργολάβους. Δεν είναι αρκετό, αλλά είναι ευκταίο. Ως προς αυτό, σε αυτήν την εφημερίδα υπήρξαμε τυχεροί.