Από τις στήλες των «ΝΕΩΝ» στις ευρωλίστες

Ζουν ανάμεσά μας. Πολύ συχνά, έχουν φιλοξενηθεί στις σελίδες με τα άρθρα της εφημερίδας μας, όπου ελεύθερα γράφουν για θέματα του ευρύτερου ενδιαφέροντός τους, ο καθένας και η καθεμιά από τη δική τους οπτική. Η στενή σχέση τους με την πολιτική τούς οδήγησε στα ψηφοδέλτια για το Ευρωκοινοβούλιο. Και η διαφορετική οπτική γωνία από την οποία βλέπουν τα πράγματα τους μοίρασε σε διάφορα κόμματα. Ζωηρές προσωπικότητες με συγκροτημένες πολιτικές αναλύσεις, «ΤΑ ΝΕΑ» ζήτησαν από τους και τις αρθρογράφους τους να συμπυκνώσουν την επαγγελματική και την πολιτική διαδρομή τους σε μια συμβολική φωτογραφία του βίου τους και στη σύντομη εξιστόρησή της. Οι απαντήσεις τους κρύβουν εκπλήξεις.

Παναγιώτης Ιωακειμίδης
καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υποψήφιος με την Ελιά

Με τον ψηλό κομμουνιστή
Η φωτογραφία βγήκε τον Μάιο του 1963, έπειτα από μια συναυλία που διηύθυνε ο Μίκης Θεοδωράκης στον κινηματογράφο Ορφέα της Νίκαιας, λίγες ημέρες πριν από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και ενώ εγώ ήμουν μαθητής του Νυκτερινού Γυμνασίου. Λίγους μήνες μετά και αφού είχε συσταθεί η Νεολαία Λαμπράκη στην οποία είχα ενταχθεί, όρμηξε ένα βράδυ κατά τις 9 στην αίθουσα του Νυκτερινού Γυμνασίου ένας αστυνομικός κραδαίνοντας τη φωτογραφία αυτή και ζήτησε «να παρουσιαστεί ενώπιόν του» ο «ψηλός αριστερά» που έστεκε δίπλα στον ακόμη πιο «ψηλό κομμουνιστή». Την ώρα εκείνη δίδασκε ως καθηγητής στην αίθουσα ο παπα-Χολέβας, ο θρυλικος παπάς της Αντίστασης. Πέταξε κυριολεκτικά έξω τον αστυνομικό. Στο τέλος του μαθήματος με οδήγησε βέβαια στο Τμήμα για να πω τι σχέση έχω με τον «ψηλό». Εκεί βρέθηκα με έναν άλλο συμμαθητή μου, τον Κ. Ασλάνογλου. Και εκεί ξεκίνησε μια βαθιά φιλία που κράτησε πάνω από σαράντα χρόνια, μέχρι τον πρόωρο θάνατό του το 2005. Αναζητούσαμε και οι δύο «μιαν άλλη θάλασσα, μιαν άλλη απαλοσύνη»…

Σταύρος Τσακυράκης
καθηγητής στη Νομική Αθηνών υποψήφιος με Το Ποτάμι

Υπαίθριο μάθημα λόγω κατάληψης
Ηταν Μάιος του 2012. Η Νομική Αθηνών, όπου διδάσκω, είχε παραλύσει ακόμα μία φορά, όχι με κατάληψη αυτή τη φορά αλλά με απόφαση των πρυτανικών Αρχών. Δέχτηκα πολλά τηλεφωνήματα από φοιτητές μου: «Γιατί, κύριε καθηγητά, να χάσουμε το μάθημα;».
Να μην το χάσουμε, αλλά και πώς να το κάνουμε; Στη σχολή αποκλειόταν. Και τότε, ο Φίλιππος Σπυρόπουλος, συνάδελφός μου, έριξε την ιδέα να κάνουμε κοινό μάθημα στην ύπαιθρο.
Ο καιρός είχε ανοίξει και επιλέξαμε το Ζάππειο. Ηταν από τα πιο κεφάτα και δημιουργικά μαθήματα της ζωής μου.
Κι ας κάνανε πλάκα οι φίλοι μου που έλεγαν ότι τους θυμίζει τον Ιησού στο Ορος των Ελαιών.

Ανδρέας Παπαδόπουλος
δημοσιογράφος υποψήφιος με τη ΔΗΜΑΡ

Με τον Παπαγιαννάκη στη Γένοβα το 2001
Ηταν Ιούνιος του 2001, όταν χιλιάδες Ευρωπαίοι συγκεντρώθηκαν στη Γένοβα, για «μια άλλη Ευρώπη». Η ιταλική πόλη συγκλονιζόταν από τη δολοφονία του νεαρού ακτιβιστή Κάρλος Τζουλιάνι.
Ανάμεσα στους διαδηλωτές ήταν ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Εδινε τη δική του μάχη, για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής, για μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Αλλωστε, όπως συνήθιζε να λέει, «η πιο αριστερή πρόταση είναι η Ενωμένη Ευρώπη». Αυτός, άλλωστε, ήταν ο Παπαγιαννάκης, ένας κοσμοπολίτης, ένας αριστερός χωρίς αγκυλώσεις, που γνώριζε τη βασική λογική του Ευρωκοινοβουλίου: τη σύνθεση και τη συνεννόηση. Ημουν κι εγώ μαζί του. Είχα απορίες, ερωτήματα, αντιρρήσεις. Μάθαινα…

Πασχάλης Αγανίδης
εκπαιδευτικός υποψήφιος με την Ελιά

Στο βήμα τού Ακροπόλ με τους 58
Ηταν απόγευμα της 9ης Δεκεμβρίου, Δευτέρα. Περπατούσα προς την Ιπποκράτους και σκεφτόμουν το τηλεφώνημα που δέχτηκα μερικές ημέρες νωρίτερα από τους 58: «Βάλε τα δυνατά σου»! Μόλις έστριψα στην Ιπποκράτους, ανέβηκαν οι σφυγμοί μου. Τηλεοπτικά βαν, κάμερες, πολύς κόσμος. Συνειδητοποιούσα ότι η βραδιά του Ακροπόλ για την Κεντροαριστερά, στην οποία ήμουν ομιλητής, ήταν μια μεγάλη στιγμή. Στη διαδρομή είχα αλλάξει δέκα φορές αυτά που ήθελα να πω. Θα ζούσα μία από τις σημαντικότερες εμπειρίες της ζωής μου. Επρεπε κάτι να μείνει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χειροκρότημα στη φράση που ήθελα να μείνει στο μυαλό του κόσμου: «Η Κεντροαριστερά δεν είναι χόμπι ούτε παραπολιτικά μονόστηλα, αλλά ιδέα που μας υπερβαίνει όλους». Ελπίζω κάτι να έμεινε…

Κυριάκος Πιερρακάκης
πολιτικός επιστήμονας – οικονομολόγος υποψήφιος με την Ελιά

Αυτοί που έχτισαν την Ελλάδα
Κανονικά θα έπρεπε να είχα στείλει μια φωτογραφία από τη δική μου ζωή. Ωστόσο η ζωή μας – συχνά σε καθοριστικό βαθμό – προσδιορίζεται από τις επιλογές που έκαναν άλλοι, πριν από εμάς για εμάς. Οταν έλαβα την απόφαση να συμμετάσχω στις ευρωεκλογές ως υποψήφιος, ένα πρόσωπο της οικογένειάς μου, μαζί με ευχές για καλή επιτυχία, μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία. Απεικονίζει τον συνονόματο παππού μου Κυριάκο Πιερρακάκη μαζί με τα αδέλφια του Γιώργο, Γιάννη και Αλεξάνδρα και τη μητέρα τους, στην Αρεόπολη των αρχών του 20ού αιώνα. Η Ελλάδα του 2014, ακόμα και έπειτα από 4 χρόνια υπαρξιακής για τη χώρα κρίσης, διαφέρει πολύ από την Ελλάδα του 1934. Τα χέρια αυτών των ανθρώπων και των παιδιών τους έχτισαν την Ελλάδα που κληρονομούμε σήμερα – τραυματισμένη αλλά καλύτερη από εκείνη που παρέλαβαν αυτοί. Βασιζόμαστε στις ιστορίες τους, στα λάθη τους, αλλά κυρίως στις ελπίδες τους.

Σάββας Ρομπόλης
επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ

Το τρένο της ζωής μου
Στις δημόσιες εκδηλώσεις της ΓΣΕΕ, απ’ όπου μπόρεσα να βρω φωτογραφία μου, προσπαθώ πάντα να δώσω στοιχεία και κατευθύνσεις στη διεκδίκηση της προόδου και της κοινωνικής δικαιοσύνης, κατά των ανισοτήτων, της φτώχειας, της ανεργίας, της εργασιακής και θεσμικής οπισθοδρόμησης. Το ταξίδι προς την Ευρώπη δεν είναι παρά σταθμός της ίδιας διαδρομής. Το τρένο της ζωής μου ξεκίνησε από τα σοκάκια της Καισαριανής και το νυχτερινό γυμνάσιο Παγκρατίου, συνάντησε στους πρώτους σταθμούς την παιδική εργασία στις βιοτεχνίες του Ψυρή και τη φοιτητική εργασία στα μεταναστευτικά περίχωρα του Παρισιού, παράλληλα με τα φοιτητικά θρανία της Σορβόννης, λίγα μόλις χρόνια μετά τον Μάη του ‘68. Συνάντησε το πανεπιστήμιο και τη συνδεδεμένη έρευνα με τις συλλογικές διεκδικήσεις του κόσμου της εργασίας, για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους και τη διασφάλιση της προοπτικής τους. Το ταξίδι συνεχίζεται.

Δημήτρης Χριστόπουλος
αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ

Ολοι διαφορετικοί, όλοι μαζί
Ο πιο κρίσιμος προσωπικά και πιο σημαντικός αγώνας πολιτικά που έχω δώσει έως τώρα είναι, πιστεύω, ο αγώνας για την αλλαγή του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας. Ξεκίνησε από ένα σχέδιο που επεξεργαστήκαμε στην Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) το 2008. Αυτό, έπειτα από πολλές προσπάθειες, αποτέλεσε τη βάση της μεγάλης αλλαγής που συντελέστηκε με τον Νόμο του 2010, ο οποίος άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιλαμβάνεται τους μετανάστες που ζουν για χρόνια μαζί μας, και κυρίως τα παιδιά τους που μεγαλώνουν εδώ. Νιώθω απέχθεια για τις ιδεολογίες που αντιλαμβάνονται το έθνος μόνο ως καταγωγή, ως «αίμα», και κοιτάνε μόνο πίσω. Εθνος είναι το κοινό μέλλον στις ζωές των ανθρώπων που ζουν μαζί, πλέκοντας βιοτικούς δεσμούς, από όπου κι αν ήρθαν. Ο αγώνας αυτός, ασφαλώς, συνεχίζεται. Στη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων μόνο η Αριστερά μπορεί να τον δικαιώσει.

Παύλος Ελευθεριάδης
αναπληρωτής καθηγητής στην Οξφόρδη υποψήφιος με Το Ποτάμι

Το ευρωπαϊκό πεπρωμένο
Τoν Οκτώβριο που πέρασε συμμετείχα, στην Αθήνα, στη διάλεξη του βέλγου φιλοσόφου Philippe Van Parijs με θέμα «Το Πεπρωμένo της Ευρώπης». Ο Van Parijs συνδυάζει την ακαδημαϊκή δουλειά του με την ενεργό συμμετοχή στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης και του Βελγίου και τον γνωρίζω από την κοινή μας διδασκαλία στην Οξφόρδη. Στην Αθήνα μίλησε για το «ευρωμέρισμα», δηλαδή την πρότασή του για ένα αναδιανεμητικό σύστημα από τους πλούσιους προς τους φτωχούς της ΕΕ. Ελπίζω η φωνή του να ακουστεί πιο δυνατά μετά τις ευρωεκλογές. Καμία δημόσια πολιτική δεν μπορεί να πετύχει αν δεν είναι δίκαιη και αν δεν φαίνεται δίκαιη σε αυτούς που θα την εφαρμόσουν. Γι’ αυτό οι μεταρρυθμίσεις των συνθηκών που θα τεθούν στην ατζέντα μετά τις ευρωεκλογές πρέπει να γίνουν όχι για να πετύχουν, αφηρημένα, «περισσότερη Ευρώπη», αλλά για να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη μεταξύ διαφορετικών οικονομιών της Ενωσης. Αρα, για μια δίκαιη Ευρώπη.

Αστέριος Ν. Κατσαμούρης
καθηγητής Αγγειοχειρουργικής στο ΑΠΘ υποψήφιος με τη ΔΗΜΑΡ

Ο αγώνας για την Ιατρική της Κρήτης
Η συγκίνησή μου δεν κρύβεται. Αριστερά στη φωτογραφία είναι ο πρόεδρος του Βασιλικού Κολεγίου Χειρουργών της Μεγάλης Βρετανίας σερ Μπέρνι Ριμπέρο, και μου απονέμει την τιμητική ιδιότητα του μέλους στο Κολέγιο. Ηταν δεκαετία του 1990 κι ήταν η επιβράβευση μιας κοινής προσπάθειας με συναδέλφους μου για να στηθεί στο Πανεπιστήμιο Κρήτης μια νέα Ιατρική Σχολή, ευρωπαϊκών προτύπων. Ο αγώνας ήταν τεράστιος στην προσπάθειά μας να ξεπεράσουμε τις χρόνιες αγκυλώσεις του συστήματος, αλλά και τις οπισθέλκουσες δυνάμεις της προόδου, οι οποίες είχαν ως σημαία την εξισωτική αντίληψη σε κάθε έκφραση της ακαδημαϊκής λειτουργίας. Οσο για μένα, είχα βάλει κι εγώ το μικρό λιθαράκι μου. Η πρώτη πανεπιστημιακή Αγγειοχειρουργική Κλινική στην Ελλάδα ήταν προσωπικό όνειρό μου και βγήκαν από αυτήν ήδη δέκα αριστούχοι διδάκτορες. Αρκετά άλλα όνειρα, για μια χώρα που διεκδικεί την πρόοδο, συνεχίζουν να εμπνέουν τη ζωή μου.

Βάσω Κιντή
αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υποψήφια με Το Ποτάμι

Με αφετηρία το Πανεπιστήμιο
Ομιλία στο συνέδριο του Παρατηρητηρίου Ερευνας και Διαλόγου για τα Πανεπιστήμια τον Μάρτιο του 2008 στην Αθήνα. Η συμμετοχή μου στην προσπάθεια μεταρρύθμισης των πανεπιστημίων ήταν η αρχή για να επανενεργοποιηθώ στα κοινά. Πολλοί πανεπιστημιακοί αντιταχθήκαμε στη βία και διεκδικήσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας με αξιοπρέπεια. Οι αντιστάσεις σε κάθε απόπειρα αλλαγής, πρώτα με τον νόμο Γιαννάκου και μετά με τον νόμο Διαμαντοπούλου, με έπεισαν ότι χρειάζεται κάτι πιο μεγάλο από τις επιμέρους πρωτοβουλίες για να υποστηριχθούν οι μεταρρυθμίσεις και οι άνθρωποι που παλεύουν μόνοι απέναντι σε κυκλώματα που παρασιτούν και νέμονται τους δημόσιους θεσμούς. Μικρές νίκες βραχυκυκλώνονται και ακυρώνονται από μικροκομματικούς υπολογισμούς και το πολιτικό κόστος. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που θα δικαιώσει τις προσδοκίες μας και θα επιμένει αταλάντευτα στον δρόμο ενός ευρωπαϊκού μέλλοντος.

Πάρις Τσάρτας
πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου υποψήφιος με τη ΔΗΜΑΡ

Οι γονείς μου και ο κύριος Μπάμπης
Ο κύριος Μπάμπης ήταν ένας συμπαθής αστυνομικός ο οποίος ακολουθούσε τον πατέρα μου – αριστερό και με δράση στην Αίγυπτο – από το σπίτι μας (στο Παγκράτι) στο γραφείο του (στο Κέντρο) και πάλι πίσω. Κάθε μέρα. Επί τουλάχιστον τρία χρόνια (1959-1961). Επειτα από κάποιον καιρό, και παρά τις αρχικές επιφυλάξεις του κυρίου Μπάμπη, ο πατέρας μου του μίλησε, τον κέρασε και τελικά αντί της «παρακολούθησης» πήγαιναν παρέα στο γραφείο του και παρέα γύριζαν. Mετά ο κύριος Μπάμπης έφευγε για να δώσει αναφορά. Σύμφωνα με τη μητέρα μου, όταν τελικά η υπηρεσία τον απάλλαξε από αυτό το άχαρο καθήκον αποχαιρέτησε τον πατέρα μου συγκινημένος… Ακουσα πολλές παρόμοιες ιστορίες μεγαλώνοντας, που μου έδειξαν γιατί πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα σε αυτή τη χώρα, όπου η ανθρωπιά συνεχίζει να υπάρχει παρά τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς διχασμούς.