Πελαγοδρομία

Τα όσα αδιανόητα συνέβησαν στη διάρκεια των τελευταίων ημερών αναφορικά με την καρατόμηση από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ της Σαμπιχά Σουλεϊμάν είναι εξαιρετικά διδακτικά για την εξοργιστική ημιμάθεια ή και άγνοια του «κράτους των Αθηνών» για όσα συμβαίνουν στα βορειοανατολικά σύνορα της χώρας. Οι περισσότεροι, στελέχη των πολιτικών κομμάτων αλλά και αξιωματούχοι του κράτους, έχουν μια εξωτική αντιμετώπιση για τη Θράκη και όσους κατοικούν εκεί. Στο μυαλό τους η Θράκη είναι κάτι σαν φολκλόρ, όπου συνυπάρχουν αρμονικά χριστιανοί, μουσουλμάνοι, έλληνες χριστιανοί και έλληνες μουσουλμάνοι, Τούρκοι σκέτοι, τουρκόφωνοι Ελληνες, Πομάκοι, Τσιγγάνοι, ορθόδοξοι Τσιγγάνοι, μουσουλμάνοι Τσιγγάνοι, τουρκόφωνοι… Ενα μωσαϊκό δηλαδή το οποίο είναι κάπου «εκεί πάνω» ξεκομμένο, μακριά από μας, και την ησυχία μας. Συγγνώμη, αλλά μόνο έτσι δεν είναι. Οχι μόνο γιατί η Θράκη είναι κομμάτι αναπόσπαστο της ελληνικής επικράτειας και οι κάτοικοί της έχουν τα ίδια δικαιώματα όπως και υποχρεώσεις, αλλά και γιατί τα απανωτά και συνεχιζόμενα λάθη της κεντρικής διοίκησης επέτρεψαν να ανοίξουν στην περιοχή «κερκόπορτες» που κάποια στιγμή θα δημιουργήσουν τεράστιο εθνικό ζήτημα.

Είναι κοινό μυστικό ότι τα λάθη αυτά δημιούργησαν τουλάχιστον στη μεγαλύτερη μειονότητα της περιοχής, τους τουρκόφωνους, εθνική συνείδηση, και σε συνδυασμό με τη συνεχώς μειούμενη παρουσία της ελληνικής πολιτείας, το κενό το κάλυψε το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής το οποίο έχει διεισδύσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να αποτελεί πλέον πραγματική εξουσία στην περιοχή και να έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει, όπως και πρόσφατα έγινε με την περίπτωση της Σουλεϊμάν, και στην ελληνική πολιτική ζωή.

 Αυτά είναι γενικώς γνωστά. Εμένα όμως εντυπωσιάζουν δυο πράγματα:

1.      η απαράδεκτη παθητικότητα την οποία επιδεικνύει η πολιτεία συνολικά απέναντι στην αυξανόμενη δράση του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής, και

2.      η εξοργιστικά απαράδεκτη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα των μειονοτήτων της Θράκης. Οχι μόνο δεν κατάφεραν να πάρουν αποστάσεις από τις πολιτικές του προξενείου Κομοτηνής, αλλά μπλέκοντας στα γρανάζια των επιλογών του, πιάστηκαν εντελώς άσχετοι με την κατάσταση.

Είναι κρίμα που το κόμμα που υποτίθεται χτυπάει τις πόρτες της εξουσίας πελαγοδρομεί ανάμεσα στις πολιτικές του προξενείου και στις απόψεις στελεχών του που είναι από καινοφανείς έως επικίνδυνες. Και  αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η άγνοια που τους διακρίνει εκεί στην Κουμουνδούρου για σοβαρά πολιτικά ζητήματα της χώρας προοιωνίζεται μόνο δεινά…