[Ανάλυση] Η κρυφή γοητεία της μειοψηφίας

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους – κι ας μην είμαστε ψυχίατροι ή ψυχολόγοι – ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπισε με όρους πολιτικής υστερίας την έξοδο στις αγορές και την επίσκεψη της Ανγκελα Μέρκελ. Το μόνο που δεν είπαν – το έχουν πει με άλλες αφορμές – είναι ότι θα ζητήσουν από τους επενδυτές να δώσουν πίσω τα ομόλογα που αγόρασαν, όταν γίνουν κυβέρνηση. Γιατί αυτό δεν θα έπρεπε να γίνει, αφού η έκδοση των 3 δισ. κάνει βαρύτερο τον δανεισμό της χώρας; Εδώ θα σκίζαμε το Μνημόνιο και θα διαγράφαμε μονομερώς όσο χρέος δεν μας άρεσε. Σε κάτι ομολογάκια θα κολλήσουμε ή μας φταίει που υπάγονται στο αγγλικό Δίκαιο;

Στην πραγματικότητα – γιατί από εκεί το πιάσαμε εξ αρχής – η Κουμουνδούρου αδυνατεί να προσαρμοστεί. Εχει κολλήσει στο 2012, ενώ τα πράγματα έχουν προχωρήσει. Η αντίδραση στην έξοδο στις αγορές θα ήταν αναμενόμενη αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα αριστερό κόμμα του 4%-7%. Είναι, ας πούμε, χαρακτηριστικός ο τρόπος που τοποθετήθηκε ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας. Στον Περισσό οι άνθρωποι ξέρουν και ποιοι είναι και τι δεν θέλουν. Η Κουμουνδούρου όμως είναι διχασμένη προσωπικότητα. Θέλει την εξουσία, αλλά τη θέλει με όρους μειοψηφίας. Δεν γίνεται. Η πλειοψηφία προϋποθέτει άλλου είδους παραδοχές και άλλου είδους προσαρμογές – θέλει επίσης τόλμη και ειλικρίνεια. Δεν χρειάζεται να τους στείλει κανείς στον μαυροπίνακα. Αρκεί μια ματιά στο πώς πολιτεύεται ένας αριστερός – ή, τελοσπάντων, αριστερογενής – πολιτικός που όχι μόνο δεν αρνήθηκε τη φιλοδοξία του να κυβερνήσει, αλλά, με μια κίνηση, έκανε πέρα τον προηγούμενο, του πήρε τη σειρά και άδραξε την εξουσία: ο λόγος για τον Ματέο Ρέντσι. Το μείγμα πολιτικής που έχει επιλέξει ο Ρέντσι στα εργασιακά, όπου η Ιταλία είναι χώρα δύο ταχυτήτων, είναι υπόδειγμα του πώς μπορείς να ισορροπείς ανάμεσα σε διαφορετικά ακροατήρια και του πώς μπορείς να πολιτεύεσαι ρεαλιστικά χωρίς να γράφεις στα παλιά σου μοκασίνια την ιδεολογική σου αφετηρία.

Αλλά οι Τσιπραίοι επιμένουν σε έναν αριστερό αντιδραστισμό – γιατί περί αυτού πρόκειται – που επιμένει να αγνοεί όσα συμβαίνουν. Οι Τσιπραίοι αλλά και ο Τσίπρας. Το αδιέξοδο στο οποίο πάει να βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι άσχετο με το πώς ζει ο Τσίπρας την αρχηγία. Από τα στοιχεία της χαρισματικής ηγεσίας, ο Αλέξης έχει κρατήσει μόνο τον ναρκισσισμό. Δεν ενδιαφέρεται να ασκήσει επιρροή μέσα στο κόμμα του ώστε να το οδηγήσει στη ρεαλιστική οδό που οδηγεί στα εδάφη που βρίσκονται κοντά στην εξουσία. Στα της εξόδου στις αγορές, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κατέβει με γραμμή, αλλά με πλατφόρμα, και η προεδρική φρουρά δεν τολμάει να ξεφύγει ούτε ένα εκατοστό από τις απόψεις των Λαφαζαναίων που, βέβαια, αποτιμώνται σε δραχμές. Αλλά το σενάριο της δραχμής τελείωσε. Αντί να κατευθύνει το κόμμα του ο Τσίπρας σύρεται από αυτό. Φυσικά, δεν το είδαμε μόνο στην έξοδο στις αγορές, το βλέπουμε και στα ψηφοδέλτια. Αλλά η επιβεβαίωση αυτής της διαπίστωσης δεν είναι καλός οιωνός για ένα κόμμα που έχει φιλοδοξίες.

Ο Τσίπρας τα αντιμετωπίζει όλα αυτά με μια πλειοδοσία διαβεβαιώσεων ότι νικάνε και έρχονται να κυβερνήσουν. Ωστόσο, η εσχατολογική ρητορική του Αλέξη συσπειρώνει όλους εκείνους που ο ΣΥΡΙΖΑ είτε δεν τους έχει πείσει είτε τους τρομάζει. Δηλαδή ωφελεί τους αντιπάλους του – ιδίως δε τη ΝΔ. Για άλλη μια φορά το λάθος διορθώνεται με λάθος.