Το ερωτικό δράμα που έγινε πολιτικό θρίλερ

«Ενας πρόεδρος που καλεί στην κυβέρνηση την πρώην σύντροφό του. Μία πρώην σύντροφος που παραλίγο να γίνει πρόεδρος. Ενα ζευγάρι που ανασχηματίζεται στην πολιτική σκηνή, μερικά χρόνια αφότου διαλύθηκε κατ’ ιδίαν. Εδώ όλα ανακατεύονται, και ο πολίτης που γίνεται μάρτυρας αυτής της τόσο ιδιαίτερης επανένωσης δεν μπορεί παρά να διστάζει να αποφασίσει: παρακολουθώ βοντβίλ; Παρακολουθώ την ιστορία; Ισως λίγο και από τα δύο».

Ηταν ένα πρώτο σχόλιο του Τομά Βιντέρ στη «Μοντ», λίγο μετά την ανακοίνωση της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης, σε κείμενο με τίτλο «Η εκδίκηση της Σεγκολέν Ρουαγιάλ». Ακριβώς 22 χρόνια μετά την πρώτη είσοδό της σε κυβέρνηση, ως υπουργός Περιβάλλοντος του Πιερ Μπερεγκοβουά, η Ρουαγιάλ επανήλθε χθες δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο ως υπουργός Οικολογίας, Βιώσιμης Ανάπτυξης και Ενέργειας, στο πλευρό του πρώην συντρόφου και πατέρα των τεσσάρων παιδιών της. Του Φρανσουά Ολάντ που τότε, το 1992, είχε δει τις δικές του ελπίδες υπουργοποίησης να διαψεύδονται: ούτε συζήτηση να διοριστούν και τα δύο μέλη ενός ζεύγους στην ίδια κυβέρνηση, είχε αποφανθεί ο Μιτεράν.

Ο ίδιος ο Βιντέρ παραδέχεται πάντως ότι αν η Ρουαγιάλ, υποψήφια πρόεδρος της Γαλλίας το 2007, δεν είχε μοιραστεί ποτέ τη ζωή του Ολάντ θα είχε μπει στην κυβέρνηση από καιρό: «Πολιτικά θα ήταν λογικό». Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση «επικράτησαν άλλοι νόμοι». Οσο ήταν στο Ελιζέ η Βαλερί Τριερβελέρ η Ρουαγιάλ δεν μπορούσε να γίνει υπουργός. Μετά την απομάκρυνση της Βαλερί, ελέω Ζιλί Γκαγέ, ο δρόμος ήταν πια ανοικτός. Οι φήμες περί υπουργοποίησης της Ρουαγιάλ κυκλοφορούσαν εβδομάδες, η δική της επιθυμία ήταν δεδομένη.

Γιατί όμως να λάβει μια τέτοια – παρακινδυνευμένη –  απόφαση ο Ολάντ; Η Ρουαγιάλ είναι γνωστή ως «ελεύθερο ηλεκτρόνιο», μιλάει συχνά παρορμητικά και δεν είναι αυτό που θα λέγαμε «ομαδικός παίκτης». Παραμένει ωστόσο δημοφιλής. Εχει την εικόνα μιας Σοσιαλίστριας «κοντά στα λαϊκά στρώματα». Και, επιπλέον, έχει γερά πράσινα διαπιστευτήρια. Το 2011 είχε ταχθεί υπέρ της πλήρους εγκατάλειψης της πυρηνικής ενέργειας στη Γαλλία σε 40 χρόνια. Εχει επίσης στηρίξει την απαγόρευση που επέβαλε ο Ολάντ στην «υδραυλική ρωγμάτωση» ως μέθοδο εξόρυξης φυσικού αερίου. Και στην εκλογική της περιφέρεια, το Πουατού-Σαράντ, έχει προωθήσει εντατικά τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τη βιώσιμη γεωργία και την εξοικονόμηση ενέργειας. Στο διάγγελμά του ο Ολάντ υποσχέθηκε ότι στις προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης θα είναι η «ενεργειακή μετάβαση» – η μείωση της εξάρτησης της Γαλλίας από την πυρηνική ενέργεια στο 50% έως το 2025 από 75% σήμερα και ο περιορισμός της χρήσης ορυκτών καυσίμων κατά 30% έως το 2030. Ηταν ένα μήνυμα «εξευμενισμού» των Οικολόγων. Το ίδιο μπορεί να θεωρηθεί και ο διορισμός της Σεγκολέν στο συγκεκριμένο υπουργείο.