«Ψηφίζουν AKP για ένα πακέτο μακαρόνια»

Αν σε κάποια άλλη χώρα είχαν αποκαλυφθεί τόσο πολλά κυβερνητικά σκάνδαλα διαφθοράς η βιωσιμότητα της κυβέρνησης θα κινδύνευε. Τι συμβαίνει όμως στην Τουρκία και ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν συνεχίζει να μιλά μπροστά σε τεράστια πλήθη και οι δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι έστω και με κάποια δυσκολία το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ παραμένει πρώτο; Δύο τούρκοι δημοσιογράφοι και μάλιστα του αντιπολιτευόμενου Τύπου προσπαθούν να προσεγγίσουν το φαινόμενο.

«Στις εκλογές αυτές», γράφει ο Ετιέν Μαχτσουπιάν στην εφημερίδα «Ζαμάν», «η πλειοψηφία του κόσμου δεν θα επιλέξει ανάμεσα σε ένα σωστό και ένα στραβό. Θα διαλέξει μεταξύ δύο στραβών. Τα ποσοστά του ΑΚΡ δεν πέφτουν θεαματικά επειδή η εναλλακτική λύση δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Εκείνοι που ελπίζουν ότι η κυβέρνηση θα χάσει καλά θα κάνουν να κοιτάξουν λίγο τις συγκεκριμένες αλλαγές που επήλθαν στη ζωή των ανθρώπων. Οταν το ΑΚΡ ήρθε στην εξουσία το 2002, η αναλογία του δημοσίου χρέους στο εθνικό εισόδημα ήταν 73%. Σήμερα είναι γύρω στο 35%, δηλαδή το εθνικό εισόδημα τριπλασιάστηκε. Κατά κεφαλήν αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μας έχει στο χέρι 195 λίρες να επενδύσει αντί για 65. Ολες οι έρευνες αποδεικνύουν ότι η κοινωνία δεν είναι απαθής στα σκάνδαλα. Εχει όμως μπροστά της ένα success story που άλλαξε ριζικά τη ζωή της. Στα μάτια των συντηρητικών ψηφοφόρων όλα τα σκάνδαλα του ΑΚΡ φαίνονται πολύ ελαφριά σε σύγκριση με το πόσο έχει αλλάξει η ζωή τους».

«ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΓΝΟΟΥΜΕ». Ο αρθρογράφος Τεκίν Οζλαπ που συμμετείχε στις μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί αποφάσισε να πάει το περασμένο Σάββατο σε μια μεγάλη προεκλογική συγκέντρωση του Ερντογάν, για να δει «τελικά τι συμβαίνει εκεί». Ποιοι είναι οι υποστηρικτές του; «Είναι αυτοί που αγνοούμε. Η γυναίκα που φυλάει το παιδί μας, η Νερμίν. Ο φύλακας της πολυκατοικίας μας, ο Καντίρ. Η Χατιτζέ που δουλεύει στη βιοτεχνία 12 ώρες ανασφάλιστη. Ο κ. Νετζατί, συνταξιούχος της εταιρείας υδάτων. Ο οδηγός του λεωφορείου, ο πυροσβέστης, ο οικοδόμος. Αυτοί. Αυτοί που έχουν έρθει από “μακριά”, από την Ανατολία. Αυτοί που ζουν στην Πόλη και βλέπουν τη θάλασσα μια φορά τον χρόνο. Που δεν μιλούν καν αναμεταξύ τους. Που ούτε ένας τους δεν έχει μια εφημερίδα κάτω από τη μασχάλη του. Που δεν κοιτούν το Ιντερνετ. Δεν ξέρουν τουίτερ-ξετουίτερ. Πόδια κουρασμένα. Χέρια ροζιασμένα. Αυτοί που σηκώνουν σημαίες κατόπιν εντολής. Υπακούουν. Είναι κοντύτεροί μου γιατί δεν τρέφονται καλά. Ερχονται με το λεωφορείο γιατί οι περισσότεροι δεν έχουν αυτοκίνητο. Σχεδόν όλοι τους έχουν ανάγκη το βοήθημα που τους μοιράζει η συνοικιακή οργάνωση του κόμματος. Οι άνθρωποι που εμείς τους περιφρονούμε λέγοντας “πουλάνε την ψήφο τους για ένα πακέτο μακαρόνια, μια σακούλα πλιγούρι”. Ε, λοιπόν, όλοι αυτοί είναι».