Ενα παγκάκι αρκεί για σκηνικό

Το φαινόμενο των ολοένα και αυξανόμενων μικρών θεατρικών ομάδων δεν είναι μόνο αθηναϊκό ή θεσσαλονικιώτικο, όπου μικρές ομάδες έχουν πλέον εγκαθιδρυθεί ως θεσμοί, με φωτεινό παράδειγμα τη δραστήρια ομάδα Ακτίς Αελίου. Η ελληνική επικράτεια στα νιάτα της κάνει θεατρικά όνειρα, τα προβάρει και περιμένει να τα δείξει. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και το 30ό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας, στο οποίο έως τις 23 Μαρτίου έδωσαν το «παρών» 29 ομάδες από όλη την Ελλάδα, με έργα από το θρυλικό «Σκλαβί» μέχρι τον «Αμλετ από την ανάποδη» και το σαιξπηρικό «Ημέρωμα της στρίγγλας». Οπως δεν είναι τυχαίο ότι παντού ξεφυτρώνουν νέα θεατράκια, χειροποίητα, όπως το Μεσσηνιακό Ερασιτεχνικό Θέατρο (ΜΕΘ) και το Τριφυλιακό Ερασιτεχνικό Θέατρο, με νεότατους και παθιασμένους με το θέατρο λειτουργούς. Και αυτό την ώρα, φερ’ ειπείν, που ο Δήμος Μάνδρας – Ειδυλλίας στήνει στα Βίλια για τον Ιούλιο ένα νέο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου με το όνομα της Ελλης Λαμπέτη.

Ενα παγκάκι φτάνει για σκηνικό. Τέσσερις ταλαντούχοι νέοι ηθοποιοί επαρκούν. Λίγα φώτα, μουσική, αυλαία και πάμε. Να, σαν τη νεανική εταιρεία θεάτρου Pequod που σε έναν μάλλον περιφερειακό αθηναϊκό χώρο, το Skrow στο Παγκράτι, κάτω ακριβώς και δίπλα από τον βράχο του περίφημου θεάτρου του Αλσους Παγκρατίου που έχει γνωρίσει δόξες, προτείνει το σπονδυλωτό – σε 11 σκηνές – έργο του Χρήστου Αγγελάκου «Οι δυο μας τώρα.

Η πολυσυζητημένη και επίμονα σιωπηλή Αγγελική Παπαθεμελή (την είδαμε και στην ταινία «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη) ενώνει εδώ τις δυνάμεις της με τους Pequod και τους Γιάννη Λεάκο, Νικολίτσα Δρίζη και Δημήτρη Ξανθόπουλο σε ακόμη μία παράσταση που σκίζει κάθε Δευτέρα και Τρίτη – στον ίδιο χώρο όπου ετοιμάζεται από 22 Μαΐου το σημαδιακό «Ενας άνθρωπος υπό χρεοκοπία» του Ντέιβιντ Λέσκοτ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου (θυμάστε την επιτυχημένη «Κατσαρίδα»;), με άξονα έναν άνδρα που χάνει τα πάντα.

Οπως δε και οι άλλοι νεανικοί και χειροποίητοι πολυχώροι που ξεφυτρώνουν εκεί που δεν το περιμένεις (ή, έστω, το περιμένεις λιγότερο), έτσι και το Skrow δημιουργήθηκε από την ομάδα Skrow Theatre Group για «την προώθηση των παραστατικών, εικαστικών και μουσικών τεχνών μέσω ενός πολυσυλλεκτικού προγράμματος, με έμφαση στους νέους δημιουργούς και νέους έλληνες συγγραφείς», στεγάζοντας και εκθέσεις, λάιβ, δημιουργικά εργαστήρια και σεμινάρια. Ολα αυτά δεν περιέχουν ελπίδα για το μέλλον, εν μέσω κρίσης;