Ενας κόσμος αντιγράφων και αντιτύπων

Σήμερα, στο ελληνικό θέατρο υπάρχει διαμάχη μεταμοντέρνου και παραδοσιακού; ρωτάω τον Βασίλη Παπαβασιλείου (η απολαυστική κουβέντα μαζί του μπορεί να πάει από τον φιλόσοφο Μπένγιαμιν ώς τον Τζόρτζιο Στρέλερ). «Σήμερα νομίζω πως υπάρχει μια διαμάχη ανάμεσα στην παρουσία και στην αναπαραγωγή. Για την ακρίβεια, με την κυριαρχική αναπαραγωγή του οπτικού ή λεκτικού μηνύματος και τη διάδοση μέσω της τεχνολογίας, υπάρχει η διεκδίκηση εκ μέρους της σκηνής για τη μοναδικότητά της, η μοναδικότητα να είσαι εδώ και τώρα πάνω στη σκηνή. Υπάρχει μια μετατόπιση του θεάτρου προς το γεγονός της παρουσίας, προς την επιβεβαίωση της παρουσίας, κάτι που παρατηρούμε από το 1960. Και σε αυτό έπαιξαν σπουδαίο ρόλο ο χορός και το χοροθέατρο, και βέβαια η περφόρμανς» απαντά ο σκηνοθέτης. «Σε έναν κόσμο αντιγράφων και αντιτύπων ο οποιοσδήποτε μπορεί να διεκδικήσει να βγει στο κέντρο μιας σκηνής ή μιας πλατείας με μια σημαία, να κάνει κάτι που θα προκαλέσει μια θερμοκρασία συνύπαρξης στιγμιαία. Και μάλιστα για εκείνους τους 50-100 που δεν θα είναι ποτέ ο αριθμός αυτών που θα καταναλώσουν την αναπαραγόμενη εικόνα (συνήθως τηλεοπτική ή και ιντερνετική). Σήμερα διερωτάται το θέατρο για τον εαυτό του αφού έπαψε να είναι η θριαμβεύουσα συνθήκη του 19ου αιώνα» καταλήγει.