Αν έχεις ένα πρόβλημα, μεγάλωσέ το. Το πώς θα ενσωματωνόταν η πρωτοβουλία των 58 στη στρατηγική του ΠαΣοΚ για τις ευρωεκλογές ήταν ένα θέμα προς συζήτησιν πριν από ενάμιση μήνα. Η φαεινή ιδέα ήταν για κοινές προκριματικές που να βαπτίσουν την Ελιά στα ύδατα της άμεσης εσωκομματικής δημοκρατίας. Να προκύψει δηλαδή έτσι το ευρωψηφοδέλτιο. Δεν ήταν εύκολη άσκηση – αν μη τι άλλο διότι αντιδρούσαν φύλαρχοι και φυλές των πασόκων. Η κάθοδος στη βάση όμως θα έλυνε όλα αυτά τα προβλήματα, αφού θα έδειχνε τι ήθελε ο κόσμος.
Κάπου εκεί προέκυψε η φαεινότερη ιδέα για σταυροδοσία στις ευρωεκλογές. Ηταν η διεύρυνση του προβλήματος. Μόνο που αυτή αποδείχθηκε τάκλιν που οι 58 δεν μπόρεσαν να το αντέξουν. Η Ελιά βγήκε από το μεγάλο γήπεδο των προκριματικών και περιορίστηκε στο μικρό γήπεδο της συνδιάσκεψης που πραγματοποιήθηκε τελικά προχθές. Ηταν μια εκδήλωση που αποτύπωσε τους εσωκομματικούς συσχετισμούς σε ένα κόμμα με μονοψήφιο ποσοστό. Τίποτε δεν υποχρέωνε πλέον όλους αυτούς που έβλεπαν την Ελιά ως κάτι που θα μείωνε τη δική τους δύναμη να πάνε στη συνδιάσκεψη. Δεν πά’ να ‘ρθε ο Σουλτς!
Αν κάτι σηματοδοτεί το Σαββατοκύριακο δεν είναι το ξεκίνημα μιας κεντροαριστερής προσπάθειας. Είναι, πολύ περισσότερο, η ενεργοποίηση ενός εσωκομματικού τοπίου που εδώ και δύο χρόνια ήταν αδρανές. Η χειραφέτηση των παπανδρεϊκών φάνηκε από την απουσία του ίδιου του πρώην προέδρου του ΠαΣοΚ αλλά και των βουλευτών επιρροής του. Η πολιτική αγορά βουίζει για τη διάθεσή του να επιστρέψει, αλλά και για κινήσεις στο παρασκήνιο. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης θεωρεί ότι είναι ώρα να δώσει ένα δικό του δείγμα γραφής, σε μια προσπάθεια να εκφράσει τη γενιά του. Η Φώφη Γεννηματά παραμένει σε τροχιά προσωπικής στρατηγικής.
Το κακό είναι ότι η προσπάθεια για την Ελιά προϋπέθετε ένα μέτωπο όπου θα ήταν όλοι παρόντες. Με τη ΔΗΜΑΡ, δηλαδή τον Φώτη Κουβέλη, να μη θέλει καθόλου να μπει σε αυτήν την κουβέντα και το μισό – και βάλε – ενεργό ΠαΣοΚ να απέχει, η δουλειά δεν γίνεται. Αυτό σημαίνει ότι το τελευταίο χαρτί της υπόθεσης της Ελιάς θα παιχθεί στη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου και στην κατεύθυνση της καμπάνιας για την 25η Μαΐου. Οταν όμως ακούγονται ήδη εισηγήσεις για εκπροσώπηση όλων των πασοκικών τάσεων στο ευρωψηφοδέλτιο είναι προφανές ότι αυτές τραβούν προς άλλη – «ένδον σκάπτε!» – κατεύθυνση.
Το χειρότερο είναι ότι, ενώ οι 58 εξασφάλιζαν μια μιντιακή ομπρέλα στην Χαριλάου Τρικούπη, αυτή δεν προσφέρεται από την ώρα που αποφάσισαν να κάνουν πίσω από τα οργανωτικά. Η ειδησεογραφία για Το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη είναι αποσταθεροποιητική για το ΠαΣοΚ, αλλά και για την υπόθεση της Κεντροαριστεράς. Κάτι λυπηρό, γιατί η προσπάθεια αυτή εμφανιζόταν να έχει ένα αξιοσημείωτο momentum στο ξεκίνημα της χρονιάς. Θα ήθελε κανείς να πιστεύει ότι η συνδιάσκεψη θα ήταν αρχή και όχι ένδοξη κατάληξη αυτής της προσπάθειας.