Τι θέλει ο Πούτιν

Η απόφαση του Βλαντίμιρ Πούτιν να στείλει στρατό στην Κριμαία προκάλεσε υστερικές αντιδράσεις. Οι λόγοι που τον ώθησαν σε μια τέτοια ενέργεια όμως είναι πολύ λιγότερο φιλόδοξοι από όσο πιστεύουν εκείνοι που αντιδρούν. Ο στόχος του ρώσου προέδρου δεν είναι μια de jure απόσχιση της Κριμαίας από την υπόλοιπη Ουκρανία. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε προβλήματα σε επίπεδο διεθνούς δικαίου και θα αποδεικνυόταν και επιζήμιο στο θέμα της επιρροής του Κρεμλίνου στα εσωτερικά της Ουκρανίας. Σκοπός της ρωσικής εισβολής ήταν να αποσπάσει τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία για την Κριμαία χωρίς να αμφισβητηθεί η ουκρανική κυριαρχία στην περιοχή.

Το δημοψήφισμα του Μαρτίου είναι πιθανό να ενισχύσει την αυτονομία της Κριμαίας και να της προσφέρει τόσες ελευθερίες που θα τη μετέτρεπαν σε ένα de facto προτεκτοράτο της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα θα ήταν να μείνει στην περιοχή ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας επ’ αόριστον και χωρίς περιορισμούς στις επιχειρήσεις, το μέγεθός του και τον ανεφοδιασμό.

Επί του παρόντος, ο Βλαντίμιρ Πούτιν θέλει να πιέσει τη νέα, αδύναμη και ασταθή κυβέρνηση της Ουκρανίας να συμφωνήσει σε μια πλήρη αυτονομία της Κριμαίας από το να ρισκάρει μια πλήρη εισβολή στην Ουκρανία που θα οδηγούσε στον διαμελισμό της χώρας. Η φοβισμένη κυβέρνηση είναι πιθανό να υποχρεωθεί να δεχθεί τον συμβιβασμό. Από την πλευρά της, και με αντάλλαγμα ακόμη περισσότερες παραχωρήσεις, η Ρωσία είναι πιθανό να αναγνωρίσει τη νέα ουκρανική κυβέρνηση αποσύροντας τη στήριξή της στον Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ενώ παράλληλα θα παραιτηθεί από την απειλή της χρήσης βίας.

Αυτή η πολιτική φαίνεται να αποδίδει ήδη καρπούς. Το φάντασμα και μόνο μιας ρωσικής επέμβασης ήταν αρκετό για τη νέα ουκρανική κυβέρνηση να σταματήσει να απειλεί ότι θα ψαλιδίσει την αυτονομία της «επαναστατημένης» χερσονήσου. Η Δύση από την πλευρά της είναι πιθανό να δεχθεί οποιαδήποτε συμφωνία που δεν θα παραβιάσει τυπικά την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Από τη στάση τους αποδεικνύεται ότι ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε η Ευρωπαϊκή Ενωση επιθυμούν μια άμεση αναμέτρηση στην Ουκρανία.

ΜΟΧΛΟΣ ΠΙΕΣΗΣ. Η Ρωσία έχει συμφέρον να παραμείνει η Κριμαία τμήμα της Ουκρανίας. Και αυτό γιατί μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, η Κριμαία ήταν ένας παράγοντας αποσταθεροποίησης. Για τη Ρωσία, η χερσόνησος χρησίμευε ως μοχλός πίεσης προς την ουκρανική κυβέρνηση, ενώ έδινε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο «ρωσικές» ψήφους στους υποψηφίους που υποστήριζε η Μόσχα. Εάν οι ουκρανοί εθνικιστές ήταν πιο έξυπνοι θα είχαν εγκαταλείψει την πολιτική που ακολουθούν στην περιοχή.