Ισχύς, η μόνη διέξοδος

Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί εξεπλάγησαν μία φορά τον περασμένο Νοέμβριο με τη μαζική αντίδραση των Ουκρανών στην απόρριψη της συμφωνίας σύνδεσης της χώρας τους με την ΕΕ από τον πρόεδρο Γιανουκόβιτς. Και εξεπλάγησαν ξανά με την απόφαση του ρώσου προέδρου να επέμβει στην Κριμαία, κατά παράβαση όλων των διεθνών συμφωνιών. Τι ισχύει εδώ; Το μοντέλο του 1968, όταν τα σοβιετικά στρατεύματα επενέβησαν στην Τσεχοσλοβακία για να καταπνίξουν την Ανοιξη της Πράγας, ή το σενάριο του 2008, όταν ο Πούτιν επενέβη στη Γεωργία στηριζόμενος στους αυτονομιστές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας;

Η σημερινή κρίση έχει μεγαλύτερες ομοιότητες με το 2008. Αλλά η Ουκρανία δεν είναι Γεωργία. Το μέγεθος της χώρας, η ιστορία της, η γεωστρατηγική της θέση, η φιλοευρωπαϊκή διάσταση αυτής της επανάστασης καθιστούν αυτήν την κρίση πολύ πιο σοβαρή.

Γιατί ο ρώσος πρόεδρος επέλεξε την ισχύ; Επειδή η απώλεια της Ουκρανίας όχι μόνο αποτελεί σχεδόν θανάσιμο πλήγμα για το σχέδιο της Ευρασιατικής Ενωσης αλλά φέρνει και τον δημοκρατικό ιό στις πόρτες της Ρωσίας. Επεμβαίνοντας στην Κριμαία, η Μόσχα αναλαμβάνει ξανά την πρωτοβουλία. Ακόμη και αν η επέμβαση των ρωσικών στρατευμάτων δεν προχωρήσει, δημιουργεί μια εστία αστάθειας στο ουκρανικό έδαφος που αποδυναμώνει τη νέα κυβέρνηση στο Κίεβο.