«Δεν φταίει το όπλο για τον φόνο», λέει ο δημιουργός του 3D πιστολιού

Πέρυσι το αμερικανικό περιοδικό «Wired» τον κατέταξε στη 14η θέση της λίστας με τους πιο επικίνδυνους ανθρώπους στον κόσμο. Στην ίδια λίστα βρίσκουμε επίσης τον επικεφαλής των ειδικών δυνάμεων του Ιράν, τον Κασέμ Σουλεϊμανί, και τον πρώην πρόεδρο της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι. Η αρνητική φήμη του Κόντι Γουίλσον όμως δεν οφείλεται σε κάποιο είδος καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πρώην φοιτητής Νομικής, εμφανίσιμος, με λεπτούς τρόπους, ο 26χρονος Αμερικανός δεν είναι καν ο άνθρωπος που σου προκαλεί φόβο, υποστηρίζει η Κάρολ Καντουάλαρντ από τον «Γκάρντιαν», η οποία τον συνάντησε στο Λονδίνο. Προς τι λοιπόν όλος αυτός ο ντόρος γύρω από το όνομά του; Η απάντηση βρίσκεται σε ένα λογισμικό που φέρει την υπογραφή του, ένα πρόγραμμα που μπορεί να κατεβάσει καθένας στον υπολογιστή του, να σχεδιάσει δακτυλικά αποτυπώματα και, το πιο σημαντικό, να τυπώσει το δικό του τρισδιάστατο όπλο από την άνεση του σπιτιού του.

Η τελευταία λέξη στην οπλική τεχνολογία ονομάζεται Liberator (Ελευθερωτής). Ο Γουίλσον το παρουσίασε – ως σχέδιο σε πρώτη φάση – το 2012. Η είδηση προκάλεσε αίσθηση τότε. Και αν κάποιοι δεν αισθάνθηκαν ότι απειλούνται από ένα «ψεύτικο» όπλο, αναθεώρησαν όλοι τους πέρυσι τον Μάιο. Κάνοντας ένα βήμα παραπέρα ο Γουίλσον όχι μόνο κατάφερε να οπλίσει το Liberator αλλά ανέβασε το λογισμικό στην προσωπική ιστοσελίδα του, την Defence Distributed. Δύο ημέρες αργότερα το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών το απέσυρε από το Διαδίκτυο. Μέσα σε αυτά τα δύο εικοσιτετράωρα ωστόσο χρήστες το είχαν κατεβάσει ήδη 100.000 φορές.

Η νομοθεσία γύρω από τα 3D όπλα αλλάζει τόσο γρήγορα που ακόμη και ο Γουίλσον φαίνεται πως αδυνατεί να την παρακολουθήσει. Ούτως ή άλλως αυτή την περίοδο έχει ένα πολύ γεμάτο πρόγραμμα: να παραλάβει ένα βραβείο σχεδιασμού, να μιλήσει σε ένα συνέδριο, να πρωταγωνιστήσει σε ένα ντοκιμαντέρ και να έρθει σε επαφή με εκδότες. Σε όλους καλείται να απαντήσει στο ίδιο ερώτημα: «Τι θα συμβεί αν κάποιος κατεβάσει το λογισμικό σου, τυπώσει το όπλο σου και σκοτώσει κάποιον;». Πώς θα αισθανθεί ο Γουίλσον όταν ένα παιδί θα χάσει τη ζωή του από το Liberator; Εκτός από το ότι ελπίζει πως θα αντιδράσει «ανθρώπινα», πως κάτι τέτοιο θα τον επηρεάσει, ο Γουίλσον δεν έχει μια συγκεκριμένη απάντηση να δώσει. Προτιμά να μεταθέτει την κουβέντα στον σεβασμό των ατομικών ελευθεριών, όπου και στηρίζεται για να υπερασπιστεί το φονικό δημιούργημά του. Λαμβάνοντας την καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών ως δεδομένη, ο Γουίλσον υποστηρίζει ότι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο γεννάται η ανάγκη για προστασία. «Αν δεν έκανε κανείς κακή χρήση των όπλων, δεν θα υπήρχε λόγος να προστατεύεται η οπλοκατοχή. Αν δεν επρόκειτο να μιλήσει κανείς, δεν θα ήταν αναγκαίο να υπερασπιστούμε την αρχή της ελευθερίας του λόγου. Το ίδιο ισχύει για το δικαίωμα του καθενός να διασφαλίζει τα υπάρχοντά του» υπογραμμίζει.  

Είπε…
Μάλλον θα αισθανόμουν άσχημα εάν ένα παιδί σκοτωνόταν με το Liberator. Πρέπει όμως εγώ να απολογηθώ γι’ αυτό;

Ο εφευρέτης του πλαστικού όπλου