Ωτοβλεψίες

Βιαστήκαμε την περασμένη εβδομάδα να καταχωρίσουμε τον εικαστικό Αγγελο Παπαδημητρίου στο «Ατλαζένιο γοβάκι» του Πολ Κλοντέλ που ετοιμάζει για το φεστιβάλ η Εφη Θεοδώρου χωρίς να υπολογίσουμε τα «ρευστά» του προγραμματισμού και τις ανατροπές της τελευταίας στιγμής. Μακάρι ο άνθρωπος να ήταν δισυπόστατος και να μπορούσε να παίξει  ταυτόχρονα και στις δύο παραστάσεις, μέχρι στιγμής όμως φαίνεται πως τον κερδίζουν οι «Βάκχες» που ετοιμάζει η Αντζελα Μπρούσκου για το ίδιο ακριβώς διάστημα. Πάντα ανάρπαστος, ευχόμεθα, και πάντα πρόθυμος να τονώνει το ελληνικό θέατρο με το ελιξίριο  της τέχνης  του.

Για τους απανταχού φανατικούς του αναγνώστες τα κακά μαντάτα έχουν φτάσει από το 2012, κανένας μας όμως δεν ήθελε να το πιστέψει ότι ο Φίλιπ Ροθ είχε σκοπό με τα σωστά του να εγκαταλείψει το γράψιμο χάριν της ζωής και του μπέιζμπολ. Δυστυχώς, τα ίδια πάνω – κάτω επανέλαβε προ ημερών στο απόπληκτο ακροατήριο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ όπου έκανε μια απολογιστική ομιλία: «Το καλό που σας θέλω είναι να με πιστέψετε. Δεν έχω γράψει ούτε λέξη από το 2009 και δεν έχω καμιά όρεξη να ξαναμπώ σε αυτήν τη διαδικασία. Εγραψα ό,τι έγραψα και τελείωσε. Η ζωή δεν είναι μόνον να γράφεις και να δημοσιεύεις». Και τι είναι η ζωή, δάσκαλε, τον ρωτώ για να πάρω την εξής πληρωμένη απάντηση: «Μελετάω την αμερικανική Ιστορία του 19ου αιώνα, την κατάργηση της δουλείας, τα δικαιώματα των σκλάβων, την εμφάνιση της Κου Κλουξ Κλαν, το σκάνδαλο με την  παραχώρηση εδαφών στις πάμπλουτες εταιρείες σιδηροδρόμων, τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση των Ινδιάνων, τον αμερικανικό επεκτατισμό, τον ρατσισμό των Αγγλοσαξόνων, τον επονείδιστο θρίαμβο του κεφαλαίου, τις απαρχές του εργατικού κινήματος, τις μεγάλες απεργίες και τη βίαιη καταστολή τους, τους νόμους που θέσπισαν τον φυλετικό διαχωρισμό, τη μετανάστευση από τη Νότια και την Ανατολική Ευρώπη, τους 320.000 Κινέζους που μπήκαν στην Αμερική από το λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο, την ψήφο των γυναικών, την απαγόρευση του αλκοόλ. Κολυμπάω, παρακολουθώ μπέιζμπολ, βλέπω ταινίες, ακούω μουσική, τρώω καλά και βλέπω φίλους. Η ζωή στη φύση με γοητεύει. Μου αφήνει πολύ λίγο χρόνο για να σκεφτώ τα γηρατειά, τη γραφή, τη σεξουαλικότητα και τον θάνατο». Εχεις τόσο δίκιο, Φίλιπ! Επρεπε όμως να μας τα έχεις πει νωρίτερα, προτού μπλεχτούμε με τον Ζούκερμαν  και τον Καθηγητή του πόθου.