[Ανάλυση] Ελληνες μονομάχοι στη διεθνή αρένα

Περισσεύουν οι έπαινοι και οι πολύ καλές κουβέντες για τον Σαμαρά στην Ευρώπη. Και στην πρώτη ουσιαστικά ευρωπαϊκή έξοδό του ο Τσίπρας άκουσε τον χολερικό Μελανσόν να λέει ότι θα τον ήθελαν να «τρέξει» την καμπάνια του κόμματός του στη Γαλλία. Με άλλα λόγια, θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι έλληνες πολιτικοί βρίσκονται στην αιχμή των ευρύτερων δυνάμεων που εκφράζουν. Σωστό. Δεν έχει γίνει από το 2009 η Ελλάδα μια αρένα όπου, με θεατή όλη την υφήλιο που αλαλάζει, συγκρούονται ως μονομάχοι οι έλληνες πολιτικοί που εκφράζουν τη μία ή την άλλη τάση; Ως συνήθως, κανείς δεν αντέχει πολύ στην αρένα. Ο Παπανδρέου σακάτεψε τον Καραμανλή, αλλά σακατεύτηκε μετά ο ίδιος όταν μπήκαν η σιδηρόφρακτη τρόικα και το τέρας της λιτότητας στο γήπεδο. Εκτοτε οι μακελάρηδες που μπαίνουν στην αρένα πληθύνονται.

Με μεγάλη βιαιότητα διεξάγεται ειδικά η αντιπαράθεση ανάμεσα στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή έχει λάβει προσωπικό τόνο και μάλιστα σε πολλά επίπεδα. Αφήνοντας την πολιτικοοικονομική παραβολή των μονομάχων, ενδιαφέρον έχει να εξετάσει κανείς τη σχέση των μεν και των δε με συμμάχους και υποστηρικτές τους στην Ευρώπη. Στα χαρτιά, τα πράγματα είναι πιο ευνοϊκά για τον Τσίπρα. Οπως φάνηκε και στο Παρίσι, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εύκολα «αποθεώνεται» ως ροκ σταρ της Ευρωπαϊκής Αριστεράς από τις φίλιες δυνάμεις του εξωτερικού. Τα πράγματα – κρίνοντας και από όσα διημείφθησαν στο μέτωπο των αυτοδιοικητικών υποψηφιοτήτων – είναι πολύ πιο δύσκολα στα εσωκομματικά. Με μια εξαίρεση: τη Γερμανία. Εκεί το Die Linke δεν είναι πάντα ένας εύκολος παρτενέρ. Αυτό φάνηκε με την αντίθεση των γερμανών αριστερών σε πιθανό τρίτο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας και την προτίμηση στο να φορολογηθούν οι πλούσιοι Ελληνες. Είναι μια θέση παράλληλη με αυτήν της Μπούντεσμπανκ. Η Κουμουνδούρου μπορεί να θεωρεί ότι η ΝΔ διαστρεβλώνει κατά σύστημα τις θέσεις του Die Linke ώστε να συκοφαντεί τον ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό, οι θέσεις αυτές όμως είναι συχνά παρεξηγήσιμες. Και δείχνουν τη δυσκολία που έχει το να κάνεις πραγματική πολιτική στην Ευρώπη αντί να συμμετέχεις απλώς σε αριστερά καλλιστεία.

Η κυβερνητική πλευρά, πάλι, αισθάνεται ότι έχει αποκαταστήσει τη σχέση με τη Γερμανία. Πράγματι, το Βερολίνο στηρίζει την Αθήνα όπως υποστηρίζει και τον Αντώνη Σαμαρά στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Υπάρχει όμως μια λέξη, συναρτημένη με την πίστωση ή το τρίτο πακέτο βοήθειας – πείτε το όπως θέλετε – αυτά τα 15-20 δισ. ευρώ που περιμένουμε να μας δώσει ο ESM. H λέξη στα αγγλικά είναι: conditionality. Δηλαδή το να δοθούν τα χρήματα υπό όρους. Το να ζητηθούν νέα δημοσιονομικά μέτρα είναι σκέτο δηλητήριο. Ακόμη όμως και τα διαρθρωτικά μέτρα μπορεί να αποδειχθούν δύσκολα για τον πολιτικό μεταβολισμό της συμπολίτευσης. Κρίνοντας από το δημοσίευμα του «Σπίγκελ» το Σαββατοκύριακο, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα χωρίς όμως να έχει αποβάλει τον ψυχαναγκασμό του να θέλει να μας δεσμεύσει. Εκεί θα κριθούν πολλά.

Η κυβέρνηση έχει συναίσθηση των κινδύνων και διαπραγματευτική εμπειρία – έχει όμως και το ρίσκο ότι πρέπει να πάρει αποφάσεις. Ο Τσίπρας πάλι έχει την πολυτέλεια να περιφέρεται στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά και μια δυσκολία στο να επιβάλλεται στους συντρόφους που διαφωνούν – πόσω μάλλον να τα σπάσει μαζί τους. Και, ως γνωστόν, οι Γερμανοί δεν είναι το είδος των συντρόφων που εύκολα μπορείς να τους πεις τι να κάνουν.