Εβαλαν τη δόξα τους ενέχυρο στον πάγκο

Ο τοίχος έγραφε: Ηγέτης είναι αυτός που οδηγεί τους ανθρώπους εκεί που θέλουν να πάνε. Μεγάλος ηγέτης είναι αυτός που τους οδηγεί εκεί που δεν είχαν φανταστεί ότι θα ήθελαν να πάνε.

Το ποδόσφαιρο, το σημαντικότερο από τα λιγότερα σημαντικά, όπως του αρέσει να λέει ο ιταλός προπονητής Κάρλο Αντσελότι, δεν στερείται μεγάλων ηγετών. Ανθρώπων που είτε ως ποδοσφαιριστές είτε ως προπονητές καταφέρνουν να ξεχωρίζουν, να μετατρέπουν τα μονοπάτια σε λεωφόρους, να κατακτούν κορυφές, να κερδίζουν τον φόβο αναλαμβάνοντας το ρίσκο.

Ρίσκο που πολλές φορές περιέχει στον πυρήνα του την αγάπη των φιλάθλων που με τόσο κόπο κατέκτησαν ως ποδοσφαιριστές και δεν διστάζουν να τη βάλουν ενέχυρο ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των πρώην ομάδων τους στις οποίες μεγαλούργησαν ως παίκτες.

Ο τρόπος που πέταξε ο Ολλανδός Κλάρενς Ζέεντορφ στην άκρη τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια για να πει το «si» στη Μίλαν σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας της υπενθύμισε πως υπάρχει και αυτή η κάστα ανθρώπων σε ένα περιβάλλον που θεωρείται κανόνας να ακολουθείς το πλήθος και όχι το όνειρο. Οταν όμως ακολουθείς το πλήθος κανένα πλήθος δεν θα ακολουθήσει εσένα.

«Γεννήθηκα έτοιμος» είναι μία από τις χαρακτηριστικές ατάκες του πρώτου μαύρου προπονητή στη Serie A την τελευταία εικοσαετία. Στα συχνά δείπνα με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, τα χρόνια που φορούσε τη φανέλα των Ροσονέρι, ο Ζέεντορφ ξεδίπλωνε τις ιδέες του όπως οι στρατηγοί τους χάρτες πριν από τη μεγάλη μάχη.

Ο γεννημένος στο Παραμαρίμπο Ολλανδός ποτέ δεν έκρυψε τη φιλοδοξία του να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Νεαρός ακόμη, στην πρώτη του σεζόν στη Ρεάλ Μαδρίτης, είχε το θράσος να κάνει ανάλυση τακτικής στους συμπαίκτες του στα αποδυτήρια, στην ανάπαυλα ενός αγώνα. Ο έκπληκτος προπονητής του Φάμπιο Καπέλο έβγαλε το μπουφάν του και το πρόσφερε στον Ζέεντορφ. «Αν ξέρεις τόσα πολλά γίνε εσύ ο κόουτς» του είπε και έσταζε ειρωνεία.

Ο μίστερ Τσάμπιονς Λιγκ – έχει κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο τέσσερις φορές, με Αγιαξ, Ρεάλ και Μίλαν (2) – ξεπερνά το εμπόδιο της απειρίας ως προπονητή και κάνει το όνειρό του πραγματικότητα για να πρωταγωνιστήσει στο επικό δράμα «Αυτοί που επέστρεψαν».

Δεν είναι εύκολη η συνταγή η επιτυχίας. Το αντιλήφθηκε αμέσως όταν είδε στο Μεάτσα πανό που έγραφαν «Ζέεντορφ, όχι, ευχαριστώ» και γεύτηκε την πίκρα της πρώτης ήττας μόλις στο δεύτερο ματς, από την Ουντινέζε, που έθεσε τους Ροσονέρι εκτός Κυπέλλου.

Γι’ αυτό άλλωστε απαιτούνται χαρακτηριστικά ηγέτη. Οπως τα είχε ο Πεπ Γκουαρντιόλα, που αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση τέτοιων ανθρώπων στο ποδόσφαιρο. Σημείο αναφοράς της Μπαρτσελόνα ως ποδοσφαιριστής, πήρε το ρίσκο να τη βγάλει από την αγωνιστική περιδίνηση που είχε περιπέσει για μία διετία και με εμπειρία στον πάγκο μόλις μερικούς μήνες στη δεύτερη ομάδα των Μπλαουγκράνα κατάφερε να αλλάξει τον τρόπο σκέψης ολόκληρου του ποδοσφαίρου. Κατέκτησε τίτλους, καρδιές, λεφτά, δόξα και έκλεισε μόνος του τον κύκλο, όταν αντιλήφθηκε πως ο επόμενος ρόλος που θα μπορούσε να έχει στην Μπαρτσελόνα θα ήταν μόνο αυτός του προέδρου. Αλλά αυτό είναι ένα μακρινό όνειρο που μοιράζεται με έναν πρώην παίκτη του, τον Ζεράρ Πικέ.

Οι παλιές δόξες που επιστρέφουν στις ομάδες τους ως προπονητές έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: το πάθος για τη νίκη. Σε άλλους βγαίνει πιο ήπια, όπως στον Γκουαρντιόλα, και σε άλλους πολύ έντονα. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει ο Αντόνιο Κόντε. Ενας παίκτης που θυμούνται έντονα οι φίλοι του Ολυμπιακού από τον τρόπο που πανηγύρισε το σωτήριο για τη Γιουβέντους γκολ στο καμίνι του Ολυμπιακού Σταδίου, από το οποίο η Γηραιά Κυρία έφυγε με το εισιτήριο της πρόκρισης στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ του 1999. Είχε τέτοιο πάθος ο πανηγυρισμός του, σαν έκρηξη ηφαιστείου, που δικαιολογούσε απόλυτα τον ρόλο του ως ηγέτη σε μία ομάδα γεμάτη από σταρ.

Επαιξε στη Γιούβε 13 χρόνια, κρέμασε εκεί τα παπούτσια του και έπειτα από μία πενταετία συλλογής εμπειριών ως προπονητής επέστρεψε στην, ατιμασμένη από το σκάνδαλο Καλτσιόπολι, Βέκια Σινιόρα που αδυνατούσε να σηκώσει κεφάλι.

Ο πανηγυρισμός του Κόντε στο καμίνι του Ολυμπιακού Σταδίου της Αθήνας μεταλαμπαδεύτηκε στη Γιούβε, όπως τότε, τη δεκαετία του ’90 που κυριαρχούσε σε Ιταλία και Ευρώπη, και η ιταλική ομάδα έγινε ξανά Κυρία που τη σέβονται και τη φοβούνται όλοι.