Ο πόλεμος των… λοιπών

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Μερικούς μόλις μήνες πριν από τις ευρωεκλογές και τις εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση, στον κομματικό χάρτη επικρατεί κοσμογονία. Συνασπισμοί κομμάτων, αναδιατάξεις δυνάμεων, ωσμώσεις με νέες κινήσεις και κόμματα  διεκδικούν την εκπροσώπηση και τη διακριτή καταγραφή τους στον ούτως ή άλλως ρευστό εκλογικό χάρτη της χώρας.

Η πιο πολύφερνη νύφη, ως γνωστόν, είναι το Κέντρο και η Κεντροαριστερά. Οι 58 και η κίνηση που δημιούργησαν σε ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ έχουν έως σήμερα σχεδόν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των ΜΜΕ. Ωστόσο, μεγάλο μέρος των κινήσεων ακόμα το ψάχνει. Σήμερα και αύριο στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, η Δράση από τον χώρο του δημοκρατικού φιλελευθερισμού, η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα του Ανδρέα Λομβέρδου και τέσσερις κυρίως πασοκογενείς κινήσεις πολιτών (Μπροστά, Δυναμική Ελλάδα, Δίκτυο Π80 και ThinkΠ) διοργανώνουν διήμερο πολιτικής συζήτησης στο οποίο θα συζητηθούν ανοιχτά όλα τα πολιτικά ζητήματα, όχι μόνο ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων, αλλά και με δεδομένη τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στις σχέσεις της χώρας με την ΕΕ μετά το Μνημόνιο και το ενδεχόμενο συμφωνιών με τους δανειστές για το χρέος.

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ. Στον ευρύτερο χώρο του Κέντρου, την προηγούμενη εβδομάδα παρουσιάστηκε ένα κόμμα του δημοκρατικού ευρωπαϊσμού με την επωνυμία Νέο Κόμμα. Ο άνθρωπος που συντόνιζε τις προσπάθειες για τη δημιουργία του, ο καθηγητής στην Οξφόρδη Παύλος Ελευθεριάδης, εξηγεί τους λόγους που κατά τη γνώμη του υπαγόρευσαν τη δημιουργία του ακόμα και μετά τη συγγενή κίνηση των 58:

«Η πρωτοβουλία για το Νέο Κόμμα θέλει να αγωνιστεί για να ανατρέψει το πελατειακό σύστημα της Μεταπολίτευσης», εξηγεί. «Προτείνει προοδευτικό σχέδιο για μια δίκαιη Ελλάδα. Ζητά από όσους συμφωνούν με την ανάγκη του νέου, να γίνουν ιδρυτικά του μέλη και να εκλέξουν την ηγεσία του στην ιστοσελίδα www.toneokomma.gr. H χρεοκοπία της χώρας δεν έγινε από ανικανότητα ή αφηρημάδα. Εγινε από επαγγελματίες της διαφθοράς που συστηματικά προέτασσαν τα συμφέροντα μικρών ομάδων έναντι αυτών της πλειοψηφίας. Το κλειδί της μεταρρύθμισης είναι το κράτος δικαίου και η ολοκλήρωση του κοινωνικού κράτους που θα προστατέψει όλους από την ακραία ανασφάλεια και φτώχεια. Η ομάδα του Νέου Κόμματος θέλει να κτίσει κοινωνικές συμμαχίες με όσους πραγματικά συμφωνούν με τις έξι μεταρρυθμίσεις του: Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα για τα Παιδιά, Δημόσια Υγεία, Εθνικό Πρόγραμμα Τεχνικής Κατάρτισης για Ανέργους, Περιφερειακά Πρότυπα Σχολεία, Διεθνή Διαγωνισμό για τις Ραδιοτηλεοπτικές Συχνότητες, Επιτελική Δημόσια Διοίκηση».

ΑΡΙΣΤΕΡΟΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. Δεν συγκλίνουν όμως όλες οι δυνάμεις στην Κεντροαριστερά, υπάρχουν και ορισμένες που αποκλίνουν. Οι Οικολόγοι, για παράδειγμα, αποφάσισαν «να απογαλακτιστούν από τους Ευρωπαίους Πράσινους και τις αρκετά φιλελεύθερες και συστημικές βουλές τους» και να στρίψουν πολύ αριστερά. Την επιλογή αυτή σηματοδοτεί ο ορισμός του Βαγγέλη Πισία ως επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου. Η επιλογή αυτή οδήγησε σε ρήξη με τις ευρωπαϊστικές δυνάμεις εντός του κόμματος, οι οποίες αποχώρησαν. Ο Νίκος Ράπτης, στους πρωτεργάτες της κίνησης των 58, που μαζί με άλλους ίδρυσε μια νέα κίνηση, την Ευρώπη – Οικολογία, υπενθυμίζει ότι δεν μπορεί να συνυπάρχει με ένα πρόσωπο που θεωρεί τη 17 Νοέμβρη «πολιτική οργάνωση ένοπλης αντι-βίας» και εξηγεί τους λόγους των διαφοροποιήσεων:

«Οι Οικολόγοι Πράσινοι ήταν ανέκαθεν κόμμα μηχανισμών», λέει. «Μετά το 2009, τα κρατικά λεφτά έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Ηταν φυσικό να επιπλεύσουν οι 70άρηδες παλαίμαχοι της μεταπολιτευτικής ακροαριστεράς. Η βάση υπερψήφιζε νέους και γυναίκες (Κρομμύδας, Συκιώτης, Μυριβήλη, Βροντίση, Ιωαννίδου) αλλά το αυτί του μηχανισμού δεν ίδρωνε. Οι Οικολόγοι Πράσινοι συναγελάζονται πια με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το Σχέδιο Β’. Αλλά οι ψηφοφόροι τους του 2009 βρίσκονται στο Κέντρο. Αισιοδοξούμε πως η Ευρώπη Οικολογία (europe-ecology.gr) θα καλύψει το κενό ενός ευρωπαϊκού Πράσινου κόμματος στη χώρα μας».   

Η αλήθεια είναι ότι και στην άκρα Αριστερά γίνονται διεργασίες με κορμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στη Β’ Συνδιάσκεψη 1 – 2 Ιουνίου 2013 υπερίσχυσε η πρόταση για μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Στόχος αυτής της στρατηγικής, η δημιουργία ενός ευρύτερου μετώπου, ενός ακροαριστερού ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο στόχος είναι να συμμετάσχουν το Σχέδιο Β’ του Αλέκου Αλαβάνου, το υπό τον Σάββα Μιχαήλ τροτσκιστικό ΕΕΚ (Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα), η ΟΚΔΕ – Εργατική Πάλη, ο Σύλλογος Κορδάτος από κομμουνιστογενείς δυνάμεις , η Κ.Ο. Ανασύνταξη κ.ά. Οι δυνάμεις αυτές συναντήθηκαν προχθές και εκτιμούν ότι η διαδικασία προχωρεί. Κοινή ιδεολογική στάση τους η κριτική στην Ευρωπαϊκή Ενωση την οποία θεωρούν αντιδραστική δύναμη και η σύγκρουση μαζί της. Πολιτικός στόχος τους είναι η χώρα να τεθεί εκτός ενωμένης Ευρώπης κι εκτός ευρώ.