Κι όλα τα ίδια μένουν
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Μετά τις εκλογές του 2009, όλα άλλαξαν στην Ελλάδα – αλλά όχι και στα κόμματά της: ο θρίαμβος του ΠαΣοΚ με 44% είχε ημερομηνία λήξης. Γιατί; Διότι σκεπτόμενοι με όρους παλιών, καλών ημερών, οι επιτελείς του θεώρησαν πρέπον να βάλουν τον Γιώργο Παπανδρέου να πετάξει εκείνο το περίφημο «λεφτά υπάρχουν».
Σε δέκα χρόνια θα το είχαμε ξεχάσει – που λέει και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ομως η κρίση χτύπησε την πόρτα μας πολύ σύντομα – τόσο σύντομα, που όλοι το θυμούνταν. Και τώρα πια έχει μείνει αξέχαστο – βλέπε και τα ποσοστά του ΠαΣοΚ στις δημοσκοπήσεις.
Το συμπέρασμα είναι απλό: ο Τσόρτσιλ έγινε πρωθυπουργός υποσχόμενος αίμα και δάκρυα – ενώ οι δικοί μας εξακολουθούν να υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια. Το έκανε ο Αντώνης Σαμαράς με τα Ζάππεια – και κόντεψε να διαλύσει τη Νέα Δημοκρατία όταν έκανε την αναγκαστική στροφή προς τον κυβερνητικό ρεαλισμό. Το κάνει ακόμα και τώρα ο Αλέξης Τσίπρας σε κάθε ευκαιρία…
Το έρμο το ΠαΣοΚ μπήκε αμέριμνο στην περιπέτεια της διακυβέρνησης το 2009: αντί να προσπαθήσει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, παρίστανε για κάποιους μήνες ότι δεν έτρεχε τίποτα με την Ελλάδα και μετά υπέγραφε Μνημόνια σε κατάσταση πανικού.
Θα περίμενε κανείς ότι το πάθημα του Γιώργου Παπανδρέου θα γινόταν μάθημα – αλλά πού τέτοια τύχη: ο κ. Σαμαράς είδε το κόμμα του να πέφτει στο 18% και μετά κατάλαβε τι συμβαίνει με τους δανειστές. Ο δε Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται σαν να πιστεύει ότι τα λεφτά πραγματικά υπάρχουν – και το θέμα είναι να ανοίξει τα σεντούκια και να οργανώσει μερικά Ειδικά Δικαστήρια…
Η αμεριμνησία του ΣΥΡΙΖΑ τέσσερα χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο είναι που καθιστά οδυνηρή την – όλο και πιο έντονη – πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης: αν είναι να πάμε σε εκλογές με τα συνθήματα του 2009, δεν έχουμε παρά να περιμένουμε την επανάληψη του 2010…
Google news
