Μπορούμε να το δούμε από την παραδοσιακή φεμινιστική πλευρά, όπως έκανε ας πούμε η ιταλίδα δημοσιογράφος Μαρία Λάουρα Ροντοτά στη χθεσινή «Κοριέρε ντέλα Σέρα». Ο Ολάντ είναι 59 ετών, η μητέρα των παιδιών του Σεγκολέν Ρουαγιάλ 60, η Βαλερί Τριερβελέρ 48, η Ζιλί Γκαγέ 41. Αρα, είναι φανερό ότι ο πρόεδρος αφήνει κάθε σύντροφό του για να πάει με μια νεότερη. Κλασική συμπεριφορά των αρσενικών. Αμέριστη αλληλεγγύη λοιπόν προς το τελευταίο θύμα, τη Βαλερί, κι ας είναι αντιπαθής.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ. Μπορούμε να το δούμε όμως και ρεαλιστικά. Αθώοι και ένοχοι στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχουν. Οταν η Τριερβελέρ συνήψε δεσμό με τον Ολάντ, το 2005, ο τελευταίος ήταν ακόμη με τη Σεγκολέν. Το ζευγάρι κράτησε μυστική τη σχέση για δυο χρόνια και ο Ολάντ στήριξε ενεργά τη Σεγκολέν στην προεκλογική της εκστρατεία για την προεδρία της Γαλλίας, το 2007. Σύμφωνα μάλιστα με μια βιογραφία που κυκλοφόρησε το 2012, η Βαλερί (ενώ ήταν ακόμη παντρεμένη) τα είχε για ένα διάστημα και με τον Ολάντ (που συζούσε με τη Σεγκολέν) και με τον (παντρεμένο) συντηρητικό υπουργό Πατρίκ Ντεβετζιάν. Τα ανθρώπινα πάθη είναι πολύπλοκα. Και η ζωή είναι μικρή.
Η σχέση του Ολάντ με την Τριερβελέρ, την οποία το περιοδικό «Vogue» έχει παρομοιάσει με τη Λορίν Μπακόλ και ένας δημοσιογράφος αποκάλεσε «Ροτβαϊλέρ» επειδή χαρακτήρισε ένα σχόλιό του σεξιστικό, επισημοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2010, μετά την έκδοση του διαζυγίου του Ολάντ με τη Σεγκολέν. Η Βαλερί είχε ήδη χωρίσει δύο φορές και είχε τρία παιδιά. Πολιτική συντάκτρια επί 20 χρόνια στο «Paris Match» και στη συνέχεια παρουσιάστρια πολιτικών εκπομπών στη γαλλική τηλεόραση, αποφάσισε να συνεχίσει τη δημοσιογραφία στο περιοδικό και μετά την εκλογή του συντρόφου της ως προέδρου της Γαλλίας. Οπως είπε, ήθελε να συνεχίσει να εργάζεται για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Δεν ήθελε να την πληρώνει το κράτος. Είναι μια ανεξάρτητη γυναίκα, πάντα ήταν. Λίγο πριν από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, έλεγε στο περιοδικό «Femme Actuelle»: «Αυτό που φοβάμαι είναι μήπως χάσω την ελευθερία μου».
Πολλές φορές, όμως, η Βαλερί νικιόταν από τα πάθη της. Οπως εκείνη τη 12η Ιουνίου του 2012, που έστειλε ένα tweet εκφράζοντας τη στήριξή της στον αντίπαλο της Σεγκολέν Ρουαγιάλ στις βουλευτικές εκλογές. Τη Σεγκολέν τη σιχαινόταν πάντα. Η κίνησή της εκείνη, όμως, της κόστισε την αγάπη των Γάλλων, που τόσο πολύ είχε αγωνιστεί να κερδίσει. Στη συνέχεια προσπάθησε να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Τον Οκτώβριο του 2012 ταξίδεψε με τον πρόεδρο στη Δημοκρατία του Κονγκό και επισκέφθηκε άρρωστα και ορφανά παιδιά. Στο αεροπλάνο της επιστροφής ήταν κατηγορηματική: «Τώρα ξέρω τι θέλω να κάνω».
ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ. Κι αυτό που έκανε ήταν να γίνει πρέσβειρα του Ιδρύματος Ντανιέλ Μιτεράν. Την πρώτη της επίσημη επίσκεψη χωρίς τον πρόεδρο την έκανε στο Μάλι. Τον περασμένο Οκτώβριο διαμαρτυρήθηκε δημοσίως για τις συνθήκες σύλληψης και απέλασης της νεαρής Ρομά Λεονάρντα. Κι έναν μήνα αργότερα δεσμεύτηκε ότι δεν θα ξανασωπάσει ποτέ, επικαλούμενη το παράδειγμα της Ντανιέλ Μιτεράν. «Ηταν μια πρώτη κυρία που αρνιόταν την υποταγή, την καθοδηγούσαν μόνο η λαχτάρα για δικαιοσύνη και ελευθερία. Αυτό έμαθα από αυτήν τη μεγάλη κυρία. Να γιατί είναι το πρότυπό μου. Δεν θα σωπάσω πια».