Η καταστροφή του 1920 και ο αργός θάνατος δύο ποικιλιών
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Πολλοί θυμούνται τι είχε συμβεί το 1920, όταν οι μπανάνες και πολλά οπωροκηπευτικά χτυπήθηκαν ανελέητα από την περίφημη ασθένεια του Παναμά (Panama Disease) με αποτέλεσμα να καταστραφούν οι μπανάνες σε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο, αφού σάπιζαν πρόωρα πάνω στα δέντρα. Η ασθένεια είχε αναπτυχθεί στην Ονδούρα αλλά εντοπίστηκε στον Παναμά και έτσι πήρε το όνομά της. Η καταστροφή που είχε προξενήσει ήταν ανυπολόγιστης αξίας.
Η ιστορία λέει ότι η ασθένεια εκείνη ήταν η αφορμή για ένα πολύ γνωστό τραγούδι εποχής (νούμερο ένα για πολλές εβδομάδες), το «Yes! We Have No Bananas Today», από την απάντηση ενός έλληνα μανάβη μετανάστη στη Νέα Υόρκη, όταν ερωτήθηκε από τους τραγουδοποιούς Φρανκ Σίλβερ και Ιρβιν Κον που είχαν κάνει μια στάση στο μαγαζί του αν έχει μπανάνες.
ΤΑ ΛΑΘΗ. Μπροστά στην καταστροφή του 1920, οι επιστήμονες της αμερικανικής United Fruit (κολοσσός τότε στην παγκόσμια αγορά), εισηγήθηκαν στη διοίκηση ότι η εταιρεία κάνει δύο βασικά λάθη. Πρώτον φτιάχνει μια γιγάντια μονοκαλλιέργεια, δηλαδή καλλιεργεί μια μόνο ποικιλία (άρα αν προσβληθεί από ένα παράσιτο, η ασθένεια θα επεκταθεί οπουδήποτε στη γη) και δεύτερον δεν λαμβάνει μέτρα καραντίνας.
Επειδή, και οι δύο λύσεις κόστιζαν και η United Fruit δεν ήθελε να βάλει το χέρι στην τσέπη, καμία δεν εφαρμόστηκε. Ετσι ώς τη δεκαετία του 1960, η ποικιλία Gros Michel είχε πεθάνει. Οι επιστήμονες έψαξαν να βρουν αντικαταστάτη που να έχει ανοσία στον μύκητα και τελικά κατέληξαν στην Cavendish, μια μικρότερη και λιγότερο κρεμώδη μπανάνα που μαύριζε πιο εύκολα.
Στη δεκαετία όμως του 1980 αρρώστησε και η Cavendish. Τώρα πεθαίνει και αυτή. Οπως γράφει η «Repubblica», για την ώρα τουλάχιστον δεν έχει βρεθεί τρόπος προκειμένου η Cavendish να μπορέσει να διασταυρωθεί με άλλες ποικιλίες καθώς κοστίζει πολύ και θα ανέβαζε απότομα τις τιμές καταναλωτή, κάνοντας την μπανάνα είδος πολυτελείας.
Google news
