Σύμφωνα με όσες δημοσκοπήσεις έγιναν, το 77-84% των Γάλλων θεωρεί ότι οι αποκαλύψεις για τη σχέση του προέδρου τους με μια ηθοποιό αποτελεί παρέμβαση στην ιδιωτική του ζωή.
Είναι ένα μάθημα. Διότι, υποθέτω, στην Ελλάδα θα συνέβαινε το αντίθετο.
Για κάποιον περίεργο λόγο, η κρατούσα άποψη στη χώρα μας είναι ότι το δημόσιο πρόσωπο δεν δικαιούται να έχει προσωπική ζωή, ούτε οικογένεια ούτε φίλους ούτε φιλενάδες ούτε διασκέδαση ούτε αξιοπρέπεια…
Γενικώς πρέπει να ζει υπό τον ασφυκτικό έλεγχο όσων γουστάρουν και όπως γουστάρουν να τον ελέγχουν.
Ο λόγος είναι απλός: Ολοι μας συντηρούμε μια αρρωστημένη σχέση με όσους επιλέγουμε να μας εκπροσωπούν.
Στη σχέση αυτή υπάρχει είτε λατρεία είτε μίσος. Είτε αποδοχή είτε καταδίκη. Είτε χειροκρότημα είτε γιούχα. Τίποτα το μετρημένο και τίποτα το ενδιάμεσο.
Δεν υπάρχει καν ξεκάθαρη σχέση εκπροσώπησης.
Τι τους ζητούμε ακριβώς; Να είναι σαν κι εμάς; Να είναι καλύτεροι από εμάς; Να εκπροσωπούν τον μέσο Ελληνα που δεν είναι άμεμπτος; Αλλά να είναι άμεμπτοι οι ίδιοι;
Ομολογώ ότι ύστερα από τόσα χρόνια σε αυτήν τη δουλειά αδυνατώ να βρω μια ακριβή απάντηση.
Τώρα της μόδας είναι να την πέφτουμε όλοι στο «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα» - είναι η ίδια ακριβώς διατύπωση που χρησιμοποιείται από τον Μιχαλολιάκο έως τον Ξηρό…
Για το οποίο δεν προσδιορίζεται πότε ακριβώς εξέφρασε τη διαφθορά του.
Οταν μας διόριζε από το παράθυρο ή τώρα που μας δείχνει την πόρτα;
Οταν μοίραζε αυξήσεις και επιδόματα από δανεικά ή τώρα που κόβει μισθούς;
Οταν έβγαζε ψεύτικες και χαριστικές συντάξεις ή τώρα που τις μειώνει;
Διότι με όλα αυτά επιστρέφουμε στο ερώτημα: τι πολιτικούς θέλουμε;
Πολιτικούς που νοιάζονται τον πολίτη ή πολιτικούς που προασπίζονται το δημόσιο συμφέρον; Πολιτικούς αποτελεσματικούς ή πολιτικούς ανεπίληπτους;
Πολιτικούς της φάτσας ή πολιτικούς της πιάτσας; Πολιτικούς που δεν αλλάζουν γυναίκες ή πολιτικούς που δεν αλλάζουν ιδέες;
Μακάρι κάποιοι να ανταποκρίνονται σε όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως. Αλλά αν πρέπει να διαλέξουμε, τότε τι διαλέγουμε;
Το φαινόμενο προφανώς δεν είναι μόνο ελληνικό. Εχει καταγραφεί διεθνώς ως ένδειξη μιας «κρίσης εκπροσώπησης» που αποτελεί και «κρίση της δημοκρατίας».
Στην Ελλάδα όμως της χρεοκοπίας και της κρίσης παίρνει μορφές πολύ πιο βίαιες και ακραίες.
Ετσι, δεν μιλάμε για «διεφθαρμένους πολιτικούς» (που υπάρχουν), αλλά για ένα «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα» (διατύπωση που αθωώνει τους διεφθαρμένους προκειμένου να τους καταδικάσει όλους!).
Και γι' αυτό δεν θα αποκτήσουμε ποτέ υγιές πολιτικό σύστημα, αν δεν εξυγιάνουμε πρώτα τη σχέση που εμείς έχουμε μαζί του.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από