Ενας άγνωστος κόσμος εκτός πίστας

Περνώντας κανείς με το τελεφερίκ ή με το ελικόπτερο πάνω από τα υψηλότερα σημεία των Αλπεων στην Κεντρική Ευρώπη, βλέπει το χιόνι ανάμεσα στους απόκρημνους βράχους να είναι χαραγμένο. Είναι τα ίχνη της απόλυτης ελευθερίας που βιώνουν εκείνοι που τους αρέσει να κάνουν σκι εκτός πίστας. Προκαλεί δέος το πώς μπορεί να προσεγγίσουν τόσο απόκρημνα σημεία ορισμένοι σκιέρ. Συνήθως πέφτουν με ελικόπτερο. Δέος προκαλεί και η έλλειψη φόβου που δείχνουν κάνοντας επικίνδυνους ελιγμούς σε χιόνι άγνωστης ποιότητας και πυκνότητας, ανάμεσα σε βράχους, σε κομμάτια πάγου, σε κατηφοριές με επικίνδυνη κλίση.

Είναι όμως μόνοι τους, μακριά από τον κόσμο και τη φασαρία των σαλέ, τις μουσικές και τα υπαίθρια μπαρ που σερβίρουν ζεστό κόκκινο κρασί. Το σκι εκτός πίστας χρειάζεται μεγάλη επιδεξιότητα όμως η κακή στιγμή παραμονεύει. Ηταν η ίδια κακή στιγμή που βρήκε μπροστά του ο Μίχαελ Σούμαχερ, ο οποίος όμως είχε επιλέξει μια πιο εύκολη περιοχή για να κάνει σκι μακριά από την οργανωμένη πίστα.

Ο Σούμαχερ, απ’ ό,τι έγινε γνωστό, ξεκίνησε να κάνει σκι προφυλαγμένος καλύτερα από το 70% των σκιέρ που ξεκινούν το πρωί για να ανέβουν στις πίστες. Φορούσε κράνος το οποίο όπως αποδείχτηκε τον γλίτωσε από ακαριαίο θάνατο.

ΠΑΓΙΔΕΣ. Το περιβάλλον στην πίστα είναι προφυλαγμένο, αλλά οι παγίδες παραμονεύουν. Η ταχύτητα παίζει ρόλο. Το χιόνι είναι στρωμένο για να γλιστρούν εύκολα τα σκι. Αν είναι ακονισμένα τα πέδιλα, φρενάρουν και καλύτερα. Αν όμως το χιόνι γίνει λάσπη, προς το μεσημέρι που ο ήλιος θερμαίνει τις πλαγιές, μπορεί κάποιο από τα πέδιλα να κολλήσει και ο σκιέρ να πέσει.

Αν το χιόνι έχει φύγει λόγω του αέρα από κάποιο σημείο, μπορεί να αποκαλυφθεί πάγος από κάτω. Τότε σίγουρα ο σκιέρ θα πέσει. Αν κάποιος πέσει μπροστά σου, είναι εξίσου επικίνδυνο όπως κι αν κάποιος βγει εκτός πορείας και περάσει κάθετα μπροστά σου. Οποιαδήποτε κίνηση να φρενάρεις σε βγάζει εκτός ισορροπίας.

Μακριά από το προστατευμένο περιβάλλον της πίστας, στο απάτητο χιόνι, τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα. Τα πέδιλα δεν γλιστρούν συνεχώς στην ίδια ποιότητα χιονιού. Μικροί ή μεγαλύτεροι βράχοι εξέχουν. Δέντρα μικρότερα ή μεγαλύτερα μπορεί να παρεμβάλλονται. Είναι μια πρόκληση…

Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ. Ο Σούμαχερ είχε μια διαφορετική αίσθηση της ταχύτητας από τους περισσότερους ανθρώπους. Ισως απ’ όλους όσοι βρίσκονταν στη Μεριμπέλ της Γαλλίας την Κυριακή το πρωί. Δεν είναι γνωστό αν κινούνταν πολύ γρήγορα με δεδομένο ότι ήταν μαζί με τον 14χρονο γιο του.

Σίγουρα όμως από κάτι έχασε την ισορροπία του και σίγουρα το τοπίο ήταν επικίνδυνο για έναν μέσο σκιέρ. Κλάσματα του δευτερολέπτου μετά την απώλεια ελέγχου, ο επτά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής έπεσε σε έναν βράχο που ήταν μπροστά του. Ηταν ανεξέλεγκτη η πτώση του για να βρεθεί με το κεφάλι στον βράχο. Αν χτυπούσε με άλλο σημείο του σώματός του η κατάληξη θα ήταν διαφορετική.

Θα ήταν διαφορετική αν βρισκόταν εντός πίστας και για κάποιον λόγο έπεφτε με τον ίδιο τρόπο και ταχύτητα. Το σώμα του θα φρενάριζε μερικές δεκάδες μέτρα πιο μακριά. Οι άλλοι θα κοντοστέκονταν, θα τον έβλεπαν να σηκώνεται και με μια κίνηση με τα μπατόν θα συνέχιζαν στην κατηφοριά.

Το κράνος σώζει, αλλά ελάχιστοι φορούν
Τα ρούχα ή η στολή που θα φορέσει ένας σκιέρ, λίγο θα τον προστατέψουν από ένα τέτοιο συμβάν. Αλλωστε, δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Η εξέλιξη των υλικών τους αποσκοπεί στο να είναι τα ρούχα ελαφριά και πολύ ζεστά. Αυτό αφορά το μπουφάν ώστε τα χέρια να έχουν ελευθερία κινήσεων, τα γάντια που κρατούν τα δάκτυλα ζεστά και ευέλικτα στη λαβή των μπατόν, και το παντελόνι ή το κολάν που σφίγγει τις αρθρώσεις στο γόνατο και δεν επιτρέπει να υγρανθεί στην επαφή με το χιόνι. Κατ’ εξοχήν προστατευτικό μέσο είναι το κράνος, το οποίο ελάχιστοι προτιμούν θεωρώντας το – όπως και οι μοτοσικλετιστές – ανυπόφορο…

Πρώτα η ασφάλεια
Αν προσέχεις, σπανίως κάτι θα σου συμβεί. Τα τελευταία χρόνια ανά 1.000 σκιέρ στις Αλπεις τραυματίζονται 2,5.
Για κάθε 1,4 εκατομμύρια ανθρώπους που παίρνουν το λιφτ για το βουνό, ένας μπορεί να μην επιστρέψει ποτέ